ab irato

«Απεργία»…

2012-01-19T10:54:00.003+02:00

Η ΠΟΣΠΕΡΤ ΑΠΕΡΓΕΙ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΟΥ ΑΠΑΞΙΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΥΠΟΝΟΜΕΥΟΥΝ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΡΤ

Το συγκεκριμένο μήνυμα εμφανίζεται, εδώ και λίγους μήνες, στους τηλεοπτικούς δέκτες και συνοδεύει όλα τα προγράμματα της Ε.Ρ.Τ.˙ ανάλογα μηνύματα μεταδίδονται και από τους ραδιοσταθμούς της Ε.Ρ.Α. Η Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ. (Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Προσωπικού Εργαζομένων Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης) πραγματοποιεί διαδοχικές εικοσιτετράωρες απεργίες, τροποποιώντας το πρόγραμμά της (μεταδίδοντας, κυρίως, επαναλήψεις και απέχοντας από την ειδησεογραφία), αξιώνοντας (σύμφωνα με ανακοινώσεις της) τα εξής:

•    Να αρθούν τα μέτρα που απαξιώνουν και υπονομεύουν τη λειτουργία της Ε.Ρ.Τ.
•    Να προστατευτεί το δημόσιο αγαθό της Ενημέρωσης, από την επιχειρούμενη χειραγώγησή του
•    Να ανακληθούν άμεσα οι απολύσεις και "εφεδρείες" σε όλα τα Μέσα Ενημέρωσης (έντυπα και ηλεκτρονικά) και να μην πραγματοποιηθεί καμία νέα απόλυση συναδέλφου
•    Να υπογραφούν αμέσως οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και να μπει φραγμός στις αφόρητες πιέσεις για εκβιαστικές ατομικές συμβάσεις εργασίας
•    Να σταματήσει η ομηρία των συναδέλφων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, ενώ καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες
•    Να αρθούν τα μέτρα της εξοντωτικής φορολόγησης των εργαζομένων, τα οποία εξωθούν ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού στην εξαθλίωση και τη διαβίωση κάτω από το όριο της φτώχειας
•    Να μην πραγματοποιηθεί κανένα σχέδιο για κατάργηση ή περικοπή του 13ου και 14ου μισθού, οποιαδήποτε μορφή και αν λάβει αυτή
•    Να προστατευτούν οι συνταξιούχοι και να επιστραφεί το εισόδημα που χάθηκε με τις κυβερνητικές αποφάσεις που επέβαλαν το πρωτοφανές ψαλίδισμα των συντάξεων.

Όντως, είναι ευχάριστο γεγονός η μη μετάδοση εκπομπών «ενημερωτικού» και «δημοσιογραφικού» χαρακτήρα (ελληνιστί, talk shows), στις οποίες περισσεύει η βδελυρή παρουσία των χυδαίων αντιπροεδρικών γουρουνοκεφαλών της τραπεζοτροϊκανής συγκυβέρνησης των νεοδωσίλογων και των εκ δεξιών συνεταίρων αυτών (λιγότερο ή περισσότερο φασιστογενών) –οι οποίοι πάντα βρίσκουν στέγη στα ιδιωτικά κανάλια, όπου γίνονται ασμένως δεκτοί από παπαχελάδες και πρετεντέρηδες, για να αφήσουν τον μνημονιακό τους οχετό να ξεχειλίσει. Από την άλλη, η Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ. επιλέγει έναν τρόπο αντίδρασης ανούσιο και αναποτελεσματικό, ενώ της παρουσιάζεται μια (και, ίσως, ανεπανάληπτη) ευκαιρία για να διαδραματίσει καίριο και ουσιαστικό ρόλο. Πριν εξηγήσουμε τι εννοούμε, ανοίγουμε μια παρένθεση για να παραθέσουμε αποσπάσματα από κοινή ανακοίνωση που εξέδωσαν οι εργαζόμενοι της Ε.Ρ.Τ. (Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ. και δημοσιογράφοι) στις 14 Ιανουαρίου 2012: «Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ σέβονται και το τελευταίο λεπτό από τα 4,25 ευρώ που πληρώνει το μήνα κάθε νοικοκυριό για τη δημόσια ραδιοτηλεόραση. Αντί λοιπόν κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων να σιγήσουν τα ραδιόφωνα και να "πέσει" μαύρο στις οθόνες, αποδέχθηκαν την επιλογή της διοίκησης για εναλλακτικό πρόγραμμα [...] Σε απεργία η ΕΡΤ και οι τηλεθεατές είδαν αγώνες champions league και europa league, σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Σε απεργία η ΕΡΤ και οι τηλεθεατές συμμετείχαν σε 5 ραδιο-τηλεμαραθώνιους (ΚΕΘΕΑ, UNICEF, Χαμόγελο του Παιδιού, Γιατροί του Κόσμου) και πολλές άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις και εκπομπές κοινωνικής ευαισθησίας. Σε απεργία η ΕΡΤ και τα μουσικά σύνολα της ψυχαγώγησαν δύο χιλιάδες θεατές στο Μέγαρο μουσικής και δεκάδες χιλιάδες τηλεθεατές που τους παρακολούθησαν από τους δέκτες τους. Σε απεργία η ΕΡΤ και οι τηλεθεατές ενημερώθηκαν για τα μεγάλα πολιτικά και οικονομικά γεγονότα […]. Καταρχάς, αναφορικά με τις μεταδόσεις αθλητικών γεγονότων εν μέσω απεργιακών κινητοποιήσεων, το ρευστό που ρέει θα έβαζε σε πειρασμό και τον πιο σκληροπυρηνικό στυλίτη –οπότε… Επίσης, παραδάκι κυκλοφορεί και στους αποκαλούμενους ραδιο-τηλεμαραθώνιους –από τους οποίους όλο και κάτι τσιμπάει η Ε.Ρ.Τ. Όσο για τα «μεγάλα πολιτικά και οικονομικά γεγονότα», αρκεί να θυμηθούμε την αναστολή προγραμματισμένης απεργίας προκειμένου να μεταδοθεί (απ’ ευθείας) η διακήρυξη αρχών (κοινώς, ο νέος εξωραϊσμός) της Ν.Δ. από το Ζάππειο. Τέλος, η μετάδοση προγραμμάτων σε εξαντλητικές επαναλήψεις (ενώ υπάρχουν ήδη νέες εκπομπές) δείχνουν ακριβώς ότι δεν υπάρχει κανένας σεβασμός για το (υπέρ Ε.Ρ.Τ.) ποσό το οποίο (αναγκαστικώς) καταβάλλουμε άπαντες μέσω του λογαριασμού της Δ.Ε.Η. Όπως και να ‘χει, η Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ. καταδέχτηκε να κινητοποιηθεί μόνον όταν οι εντόπιοι τροϊκανοί λακέδες άρχισαν τη λεηλασία της Ε.Ρ.Τ. –και, δίπλα στα συντεχνιακά τους αιτήματα, οι συνδικαλιστές της παρέας του Καλφαγιάννη τοποθέτησαν (ως παραπλανητική γαρνιτούρα) και τους υπόλοιπους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους. Μέχρι τότε, το κάθε μνημονιακό θρασίμι έβρισκε πρόσφορο έδαφος κι ελεύθερο βήμα (μπροστά στα μικρόφωνα και τις κάμερες της Ε.Ρ.Τ.) για να παπαγαλίσει τη γλοιώδη θεσμική προπαγάνδα –και, μάλιστα, χωρίς να ζοριστεί ούτε στο ελάχιστο από τους παριστάμενους «δημοσιογράφους». Για μία ακόμη φορά, αποδεικνύεται πως η Ε.Ρ.Τ. δεν είναι δημόσια (όπως αρέσκεται να αυτοπροβάλλεται), αλλά ένα φέουδο της εκάστοτε ψευδοκυβέρνησης στο οποίο έχουν γίνει έξαλλα φαγοπότια με δημόσιο χρήμα (π.χ. επί σειρά ετών, αστρονομικές αμοιβές χρυσοκάνθαρων διευθυντικών στελεχών και λιμοκοντόρων παρουσιαστών) για τα οποία η Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ. ουδέποτε αντέδρασε. Εν κατακλείδι, αν η Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ. πίστευε στον δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα της Ε.Ρ.Τ., θα μπορούσε (ιδιαίτερα στην τρέχουσα συγκυρία) να πρωτοστατήσει στον αντιμνημονιακό αγώνα και, μέσα από επιθετική και αξιοπρεπή δημοσιογραφική και ειδησεογραφική παρουσία, να παράσχει ουσιαστική και αφτιασίδωτη ενημέρωση στους αλαφιασμένους και πελαγωμένους ιθαγενείς της Ψωροκώσταινας –κουρελιάζοντας την έωλη και ανυπόστατη φιλομνημονιακή προπαγάνδα και προβάλλοντας αγώνες όπως των απεργών στη χαλυβουργία. Φυσικά, όλα αυτά προϋποθέτουν τσαγανό και ψυχή αντί της συνήθους ψοφοδεούς (και άκρως διαβρωτικής) υπαλληλίστικης νοοτροπίας. Η Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ. έχει στα χέρια της ένα πανίσχυρο όπλο και, αντί να πάρει την πρωτοβουλία για να το χρησιμοποιήσει καταλλήλως και προς όφελος της κοινωνίας, προτιμά να κωλοβαράει με τον πλέον παραδοσιακό τρόπο…

Η τελική λύση…

2012-01-19T10:47:00.003+02:00

Ενώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν… Καθώς η ανέχεια και η εξαθλίωση εξαπλώνονται σαν πανώλης και η χούντα της τραπεζοτροϊκανής ψευδοσυγκυβέρνησης των νεοδωσίλογων λεηλατεί και ισοπεδώνει την κατεχόμενη και ξεπουλημένη χώρα, κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι ένα από τα μείζονα ζητήματα της εποχής μας είναι οι διεργασίες (εντερικές;) για τη διαδοχή στην ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δυαρχίες και τριαρχίες, όρχεις γενικώς και αορίστως, του κώλου τα εννιάμερα –με το συμπάθιο. Ποιος (ή ποια) από τους αυτοπροβαλλόμενους δελφίνους (που εξακολουθούν να υπερασπίζονται τα Μνημόνια της συμφοράς) θα διαδεχτεί τον ρουφιάνο αρχιδωσίλογο g.a.p. και θα στρογγυλοκαθίσει στην αρχηγική καρέκλα ενός κόμματος το οποίο, από τα πρώτα ακόμη χρόνια της εξουσιαστικής του πορείας, καταρράκωσε και ακύρωσε κάθε πολιτική αρχή και ηθική αξία που επαγγελόταν. Τώρα, τα ίδια θεσμικά λαμόγια, επιχειρούν να αναβαπτισθούν στην κολυμπήθρα της καταστροφικής αφέλειας και της κουτοπόνηρης αμνημοσύνης που χαρακτηρίζει τη μεγάλη μάζα του ιθαγενούς πληθυσμού, προσβλέποντας στην παράταση του εγκληματικού τους παρασιτισμού. Εν προκειμένω, φράσεις όπως «να πάνε στα σπίτια τους…» ή «φέρτε πίσω τα κλεμμένα…» αποδεικνύονται ανεπαρκείς και ανούσιες –φανερώνουν, δε, μια εντόνως δουλοπρεπή και άνευρη μετριοπάθεια που καθαγιάζει θεσμούς και πρόσωπα μέσω της ατολμίας της. Πλέον, ακόμη και οι προπηλακισμοί και τα γιαουρτώματα μοιάζουν με χάδια και όχι με ποινές αντάξιες των αισχρών εγκλημάτων που εξακολουθούν να διαπράττονται. Η θέση των λογής κομματικών ασπόνδυλων (κάθε χρώματος και απόχρωσης) και των λακέδων τους βρίσκεται στον πιο βαθύ Καιάδα: όχι μονάχα επείγει να εξαφανιστούν οριστικά από την πολιτική σκηνή και από την καθημερινότητά μας, αλλά επιβάλλεται και η φυσική τους εξολόθρευση κάτι σαν «τελική λύση». Τότε, ίσως αρχίσουμε να πιστεύουμε ότι ίσως στις «δημοκρατίες» δεν υπάρχουν αδιέξοδα…

Θεωρία και πράξη…

2012-01-19T10:40:00.001+02:00

Στο φύλλο της εφημερίδας «Το Ποντίκι» που κυκλοφόρησε την Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2012, υπάρχει άρθρο με τίτλο «Το κτήνος μάς θέλει κρέας για κανόνια... Ο Κίσινγκερ λίγο πριν από το τέλος του προβλέπει...». Πρόκειται για «πρόσφατες» (ουσιαστικώς, πάγιες) απόψεις του (γνωστού και μη εξαιρετέου) Henry Kissinger οι οποίες δημοσιεύθηκαν στον αγγλικό ιστότοπο dailysquib υπό τον τίτλο Henry Kissinger: "If You Can't Hear the Drums of War You Must Be Deaf" («Αν δεν ακούς τα τύμπανα του πολέμου, θα πρέπει να είσαι κουφός»), στις 27.11.2011. Δεν γνωρίζουμε αν τα λεγόμενα του εν λόγω αμερικανοσιωνιστή περιγράφουν επακριβώς και ικανοποιητικά την τρέχουσα παγκόσμια κατάσταση ή αν πρόκειται για τον πικρόχολο επιθανάτιο ρόγχο ενός εξ επαγγέλματος και καθ’ έξιν εγκληματία˙ γνωρίζουμε όμως ότι, οι συγκεκριμένες απόψεις αντικατοπτρίζουν τις μεθόδους και τις πρακτικές που χρησιμοποιούν τα μιλιταριστικά κράτη (π.χ. Η.Π.Α.) στην προσπάθειά τους να επιτύχουν την παγκόσμια οικονομική κυριαρχία. Επί παραδείγματι, παραδέχεται το γεγονός ότι διενεργούνται προβοκατόρικες ενέργειες εις βάρος του Ιράν –ενδεικτικές είναι οι πρόσφατες δολοφονίες επιστημόνων που συμμετέχουν στο πυρηνικό πρόγραμμα που αναπτύσσει το θρησκειοκρατικό καθεστώς των μουλάδων. Αντιγράφουμε, λοιπόν, από το «Ποντίκι»: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες χτυπούν την Κίνα και τη Ρωσία, και το τελευταίο καρφί στο φέρετρο θα είναι το Ιράν, το οποίο είναι, φυσικά, ο κύριος στόχος του Ισραήλ. Έχουμε επιτρέψει στην Κίνα να αυξήσει τη στρατιωτική της δύναμη και στη Ρωσία να ανακτήσει τις δυνάμεις της από το Sovietization, δώσαμε μια ψευδή αίσθηση από νταηλίκι. Είμαστε σαν τον ακροβολιστή, ο οποίος προκαλεί το υποχείριο να πάρει το όπλο του και όταν αυτό προσπαθήσει να πάρει το όπλο του το πυροβολεί αμέσως. Αυτό, θα δημιουργήσει έναν κοινό και γρήγορο αφανισμό τους. Ο επικείμενος πόλεμος θα είναι τόσο σκληρός, που μόνο μία υπερδύναμη μπορεί να κερδίσει, και αυτή θα είμαστε εμείς. Για τον λόγο αυτό η Ε.Ε. βιάζεται να σχηματίσει ένα ολοκληρωμένο υπερκράτος, γιατί ξέρουν τι έρχεται, και για να επιβιώσει η Ευρώπη θα πρέπει να είναι ένα συνολικά συνεκτικό κράτος. Η βιασύνη τους μου λέει ότι ξέρουν πολύ καλά ότι η μεγάλη αναμέτρηση είναι προ των πυλών. Ω, πόσο έχω ονειρευτεί αυτή την ευχάριστη στιγμή. […] Αν είστε ένα συνηθισμένο άτομο, τότε μπορείτε να προετοιμαστείτε για πόλεμο μετακινούμενος προς την ύπαιθρο και κτίζοντας μια φάρμα, αλλά πρέπει να πάρετε μαζί σας όπλα, αφού οι ορδές των πεινασμένων θα περιφέρονται. Επίσης, αν και η ελίτ θα έχει ασφαλή σημεία φύλαξης και ειδικά καταφύγια, πρέπει κατά τη διάρκεια του πολέμου να είναι εξίσου προσεκτικοί με τους απλούς πολίτες […] Είπαμε στον στρατό ότι θα έπρεπε να καταλάβουμε πάνω από επτά χώρες της Μέσης Ανατολής για τους πόρους τους και έχει σχεδόν ολοκληρώσει τη δουλειά του. Όλοι γνωρίζουμε τι πιστεύω για τον στρατό, αλλά πρέπει να πω ότι αυτή τη φορά υπάκουσε τις διαταγές με το παραπάνω. Είναι ακριβώς αυτό το τελευταίο στάδιο, δηλαδή το Ιράν, το οποίο θα αλλάξει την ισορροπία. Πόσο καιρό μπορεί η Κίνα και η Ρωσία να κάθεται και να βλέπει την Αμερική να καθαρίζει; Η μεγάλη ρωσική αρκούδα και το κινέζικο δρεπάνι θα ξυπνήσουν από τον ύπνο τους, και αυτό θα γίνει όταν το Ισραήλ θα πρέπει να πολεμήσει με όλες του τις δυνάμεις και τον οπλισμό για να σκοτώσει όσους περισσότερους Άραβες μπορεί. Ας ελπίσουμε ότι αν όλα πάνε καλά, η μισή Μέση Ανατολή θα είναι μισή ισραηλινή. Οι νέοι μας έχουν εκπαιδευτεί καλά, περίπου την τελευταία δεκαετία,στα παιχνίδια κονσόλας πολεμικών τεχνών. Ήταν ενδιαφέρον να δούμε το νέο Call of Duty Modern Warfare 3, το οποίο αντανακλά ακριβώς αυτό που πρόκειται να έρθει στο εγγύς μέλλον με τον έξυπνο προγραμματισμό του. Οι νέοι μας στις ΗΠΑ και τη Δύση είναι προετοιμασμένοι, διότι έχουν προγραμματιστεί να είναι καλοί στρατιώτες, βορά των κανονιών, και όταν θα διαταχθούν να βγουν στους δρόμους και να πολεμήσουν τους τρελούς Κινέζους και Ρώσους θα υπακούσουν στις εντολές. Από τις στάχτες θα οικοδομήσουμε μια νέα κοινωνία, θα μείνει μόνο μία υπερδύναμη, και αυτή η μια θα είναι η παγκόσμια κυβέρνηση που θα κερδίσει. Μην ξεχνάτε, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τα καλύτερα όπλα, έχουμε πράγματα που κανένα άλλο έθνος δεν έχει, και θα παρουσιάσει τα όπλα αυτά στον κόσμο, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.». Σοφόν το σαφές…

Ασημένιος πηλός…

2012-01-06T01:57:00.003+02:00

Και τι με νοιάζει εμένα ο συρφετός από τα φασιστόμουτρα του ΛΑΟΣ που ολοφύρονται για την προφυλάκιση του πονηρότατου ηγούμενου Εφραίμ. Είναι άλλωστε τα ίδια φασιστόμουτρα που όχι μόνο δεν νοιάστηκαν για τη φυλάκιση ουδενός μετανάστη ή χρήστη ναρκωτικών, αλλά αντίθετα, ως ανοικτείρμονες και φαιά ανελέητοι, προσπάθησαν και προσπαθούν (και από κυβερνητικές θέσεις μάλιστα ελέω σοσιαλισμού και Παπαδημοκρατίας, όπως σκιτσάρει προσφυώς ο Γιάννης Καλαϊτζής) να στραγγαλίσουν έτι περισσότερο την έννοια του μετανάστη και του χρήστη, ει δυνατόν και φυσικώς. Δεν με νοιάζουν λοιπόν αυτά τα αποπλύματα που φωνασκούν την αγριότητα της αμορφωσιάς τους, δηλαδή την αγριότητα της απανθρωπίας τους.

Και τι με νοιάζει εμένα ο συρφετός της φρικώδους γελοιότητας που ονομάζεται "κορυφαίο στελεχικό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ", με όλα αυτά τα ανδράρια και τα γύναια που παίζουν τρίλιζα με την τραγωδία στην οποία οδήγησαν τον τόπο. Και τι με νοιάζει εμένα η γουρουνιά του Πάγκαλου, η πασιφαγία ακρίτως και αδιακρίτως του Βενιζέλου, η απόλυτη χαμέρπεια αναμεμειγμένη με ύποπτες και σκοτεινές διασυνδέσεις του Χρυσοχοΐδη, η γραβατωμένη κυνικότητα σε βαθμό τετανικού (τετανικού, παρακαλώ, όχι τιτανικού) χαμόγελου του Λοβέρδου, τα ξεσκισμένα ελληνικά και η ντροπιαστική για όλους περιφρόνηση στη λογική της Άννας Διαμαντοπούλου. Και τι με νοιάζει εμένα η ψυχασθένεια που ονομάζεται Γιώργος Παπανδρέου. Όλοι την ήξεραν, όλοι έπαιξαν το παιχνίδι τους μ' αυτήν, μόνο που το παιχνίδι ήταν η ζωή του καθενός. Και τη ρήμαξαν τη ζωή του καθενός. Απ' έξω κι από μέσα. Χρόνια ολόκληρα. Αιώνες ολόκληρους, αν προσθέσεις τον χρόνο του καθενός, τη στιγμή του, την κάθε στιγμή του, μαζί με τις στιγμές όλων των άλλων.

Τομάρια όλοι τους. Τους ξέρω. Δεν με νοιάζουν. Κι αυτοί και η συμμορία η απίστευτα μεγάλη των σέμπρων, των σμπίρων, των δουλικών, των αυλητρίδων και των αυλητών, τα γιουσουφάκια της δημοσιογραφίας (είδος το οποίο επωάσθηκε με επιτυχία στους κόλπους της κομμουνιστικής αριστεράς), τα πορνίδια των διορθωτικών κινήσεων της εξουσίας και των παλινδρομικών της επίσης, οι πολυτελείς της αβρούς σοβαρότητας, οι επιβεβλημένα σημαντικοί εν τέλει, παρ' ότι αναίτιοι. Οι ιερείς δηλαδή μιας αναίτιας -και γι' αυτό ανύπαρκτης- δημοκρατίας.

Τι να με νοιάξει εμένα μια δημοκρατία που κατάντησε να έχει για πρωθυπουργό έναν υπάλληλο εκτός θεσμίων της Δημοκρατίας. Ένα τομάρι που λέει στους άλλους να πεθάνουν από πείνα για να σωθούν και ο ίδιος (άτιμος και αφιλότιμος μέχρι ρανίδας), παρ' ότι χρυσοπληρωμένος κάνθαρος του παγκόσμιου καπιταλισμού, καταδέχτηκε να κρατήσει μέχρι τέλους σε αναστολή την καθηγητική του θέση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για να μη χάσει τη σύνταξη. Την οποία και πήρε. Ο φραγκοφονιάς πρωθυπουργός που λέει στους ομηλίκους του ότι η εσχατιά της ζωής τους πρέπει να είναι ζωή επώδυνης και ανειρήνευτης πτωχείας. Τι να με νοιάξουνε εμένα τα γλυκύμορφα τέρατα που χειρίζονται την γκιλοτίνα των αγορών, που χειρίζονται την πλήρη στρέβλωση της ανθρώπινης κατάστασης: να υπάρχει σημαινόμενο χωρίς σημαίνον. Να υπάρχει αιτιατό επειδή οι λογιστές επιβάλλουν το αίτιο. Τι να με νοιάξει εμένα αυτή η φρίκη. Θέλω να πω, τι να με νοιάξει το πασιφανές. Αφού είναι πασιφανές, ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του, ας σκεφτεί κι ας πράξει αναλόγως.

Αλλά εμένα τι να νοιάξει αυτό το βουβάλι, ο Κώστας Καραμανλής, που κυβέρνησε τη ζωή του καθενός σαν βουβάλι, έδρασε φασιστικά ως προς τη λειτουργία της Βουλής και το σύστημα (το κοινοβουλευτικό), που σαφώς ήξερε το ποιόν του ανάξιου, αντέδρασε (και αντιδρά) αιδημόνως: Μούγγα και παραλλαγή. Προπαντός ευπρέπεια, μην τυχόν και ταράξουμε τη σιωπή (τη σιέστα) του αυθέντου. Ο αυθέντης, ακόμα και ο γελοιωδέστερος, δικαιούται να σιωπά. Για θυμήσου τις "σιβυλλικές δηλώσεις" του γέροντος αυθέντου Καραμανλή, "με πολλούς αποδέκτες". Και στο μεταξύ τα αδέρφια ηργάζοντο προς όφελος της προσωπικής τους ιδιόχειρης και προκλητικά νόμιμης Δημοκρατίας. Στην οποία πλείστοι όσοι συμμετείχαν. Και πλούτισαν. Σε αναβαθμό πολιτικής ισχύος.

Είναι παράνομοι. Είναι υπαίτιοι συμφορών. Πλούτισαν από τις συμφορές. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα δεις τη νομιμοποιημένη εγκληματοσύνη τους. Ο σχεδιασμός μιας ολόκληρης χώρας, το άπειρο των ανθρώπων της, κατάντησε κλοπή πορτοφολάδων. Τι να με νοιάξουνε, λοιπόν, αυτά τα γουρούνια, αυτά τα τομάρια, αυτή η αιματοβαμμένη ντροπή του τόπου. Αυτό το σίδερο της εμφύλιας εξουσίας, αφού η εξουσία είναι μόνο εμφύλια, όπως και η ελευθερία.

Εμένα με νοιάζει ότι ανήμερα των Χριστουγέννων πέθανε ξαφνικά ο ποιητής Αργύρης Χιόνης. Δεν έχω συναντήσει άλλον άνθρωπο που να του ταιριάζει τόσο πολύ το όνομά του. Ο ποιητής Αργύρης Χιόνης ήταν πράγματι φτιαγμένος από ασήμι και χιόνι. Ένα ποίημα ο ίδιος για το πώς γίνεται να υπάρχει το χώμα. Το χώμα ως ποίημα και το ποίημα ως χώμα. Αυτό, ναι. Με νοιάζει. Γιατί είναι πηλός. Ασημένιος.

Κώστας Καναβούρης, «Ασημένιος πηλός - Στη μνήμη του Αργύρη Χιόνη» («Αυγή της Κυριακής», 31.12.2011-01.01.2012).

Κρατική ευαισθησία και ανθρωπιά…

2011-12-15T11:07:00.003+02:00

Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε στην «Ελευθεροτυπία» (Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2011) και περιγράφει με γλαφυρό τρόπο το περιεχόμενο και την ποιότητα του χυδαίου καθεστώτος που αυτοαποκαλείται «Ελληνική Δημοκρατία». Ο ρουφιάνος και αρχιδωσίλογος g.a.p., ενεργώντας με περίσσιο ζήλο ως προς την εκτέλεση των εντολών της τρόικας (της οποίας αποδείχθηκε τροϊκανότερος), δεν αρκέστηκε στο να ισοπεδώσει τα εισοδήματα των ασθενέστερων ομάδων (εξανεμίζοντας μισθούς και συντάξεις, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα), αλλά επιδόθηκε σε ανελέητη φοροεπιδρομή κι επέβαλε πολλά και ποικίλα χαράτσια φεουδαρχικού τύπου –αδιαφορώντας πλήρως για την οικονομική κατάσταση των θυμάτων του. Οι «αντιεξουσιαστές στην εξουσία» πρασινορουφιάνοι (τα διάφορα παγκαλοειδή και τα λοιπά υποείδη) εφήρμοσαν την «επανάσταση του αυτονόητου», λεηλατώντας (ως κοινοί κατσαπλιάδες και κουτοπόνηροι κλεφτοκοτάδες) το Ταμείο που είχε δημιουργηθεί για τους πυρόπληκτους της Ηλείας (μετά το εφιαλτικό θέρος του 2007, επί «επανίδρυσης του κράτους» από τον μπουχέσα ανιψιό του «εθνάρχη») και είχε συγκεντρώσει ένα σεβαστό ποσό –προερχόμενο από εθελοντικές εισφορές όσων θέλησαν να συμπαρασταθούν. Αλλά δεν αρκέστηκαν σε αυτό˙ από τη βιασύνη τους να συγκεντρώσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερα ποσά για να ταΐσουν το ακόρεστο σινάφι της παγκοσμιοποιημένης τοκογλυφίας, επέβαλαν το χαράτσι για τα ακίνητα (μέσω των λογαριασμών της Δ.Ε.Η., ως ποταποί και αδίστακτοι εκβιαστές που είναι) ακόμη και σε πυρόπληκτους και σεισμόπληκτους του νομού Ηλείας οι οποίοι διαβιούν μέσα σε κοντέινερ -τα γνωστά μεγάλα κιβώτια που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά προϊόντων. Με ανάλογο τρόπο, η τρικομματική χούντα (με τη στήριξη και της βδελυρής μητσοτάκαινας, βεβαίως) που συνεχίζει το δωσιλογικό έργο των πασοκικών παρασίτων, απαιτεί «θυσίες» (δηλαδή, ευθανασία) από ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται σε (ούτως ή άλλως) εξαιρετικά δυσχερή θέση˙ στην κατηγορία αυτή ανήκουν και όσοι ταλαιπωρούνται από κάποιας μορφής αναπηρία και, γι’ αυτό, η καθημερινότητά τους είναι σαφώς πιο απαιτητική και πολύ πιο δαπανηρή. Ούτε αυτούς τους ανθρώπους (τους αποδεδειγμένα αναξιοπαθούντες) φρόντισε να εξαιρέσει από τα ληστρικά χαράτσια η πολυπλόκαμη δωσιλογική ψευδοκυβέρνηση, αναγκάζοντάς τους να πραγματοποιήσουν πανελλαδική συγκέντρωση (στις 13.12.2011) στην πλατεία Ομονοίας από όπου ξεκίνησαν για το μέγαρο Μαξίμου -με σκοπό να συναντήσουν τον εντεταλμένο αχυράθρωπο των τροϊκανών, ψευδοπρωθυπουργό Παπαδήμ(ι)ο. Όμως, κάποιοι έκριναν ότι οι «σακάτηδες» (και, μάλιστα, εν μέση οδώ) πλήγωναν το απαράμιλλης ομορφιάς τοπίο της πρωτεύουσας (ίσως, πάλι, να τους θεώρησαν και «απειλή για το πολίτευμα») και αποφάσισαν να στείλουν τους συνήθεις γενίτσαρους πραιτοριανούς (με τις ασπίδες προτεταμένες και τις κλούβες παρατεταγμένες) για να τους φράξουν τον δρόμο. Φυσικά, ο πρώτος τη τάξει λακές των τοκογλύφων, έχει άλλες προτεραιότητες και, ως εκ τούτου, τους οχληρούς και απαιτητικούς ανάπηρους προσπάθησε να καλοπιάσει υπουργίσκος Επικρατείας ονόματι Σταυρόπουλος –ο οποίος υποσχέθηκε να φροντίσει συνάντηση της αντιπροσωπείας με τον Παπαδήμ(ι)ο, προ Χριστουγέννων. Ακολούθως, οι συγκεντρωμένοι μετέβησαν στο υπουργείο Οικονομικών, όπου αντιπροσωπεία τους συναντήθηκε με τον χοντρόπετσο (όχι τόσο λόγω κιλών, όσο λόγω προπέτειας) φωστήρα και βιαστή κάθε λογικής (είναι και ο εμπνευστής της παγκοσμίου πρωτοτυπίας πατέντας για επιβολή διαφορετικού Φ.Π.Α. αναλόγως αν το σάντουιτς είναι ζεστό ή κρύο), ο οποίος τους υποσχέθηκε συνάντηση με το ακριβοθώρητο αρχιανδρείκελο - όπως πάντα οι υποσχέσεις είναι εύκολες και ανέξοδες. Όταν το αυτονόητο γίνεται ζητούμενο…

Αριστερά: εκπρόσωπος από τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των αγανακτισμένων.

Δεξιά: εκπρόσωπος των αγανακτισμένων λόγω των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας.

(Σκίτσο του Αργεντινού Bernardo Erlich).

«Ανάπτυξη»…

2011-12-13T11:55:00.000+02:00

Εικόνες ναζιστικής κατοχής αναβιώνουν: σαράφηδες και μαυραγορίτες κυριαρχούν και πάλι, καθώς (ελέω της διευρυνόμενης εξαθλίωσης) ενεχυροδανειστήρια ανοίγουν σε κάθε γειτονιά˙ αυτή είναι η «ανάπτυξη» που οραματιζόταν ο ρουφιάνος και αρχιδωσίλογος g.a.p. (ως γνήσια μαριονέτα του παγκοσμιοποιημένου τοκογλυφικού καπιταλισμού) και το ξεφτιλισμένο ασκέρι του. Ίδιου τύπου «ανάπτυξη» θα επιφέρει και η (καθ’ υποδείξεων και άμεσων εντολών) πολιτική που ήδη ακολουθεί κι εφαρμόζει η τρικομματική χούντα με επικεφαλής τον «καθωσπρέπει» αχυράνθρωπο Παπαδήμ(ι)ο. Περαστικά μας…

Και τα ερπετά δακρύζουν…

2011-12-13T11:51:00.001+02:00

Άνεργοι, επιπλέοντας στα δάκρυα των υπουργών της Ευρώπης.

Σκίτσο του Αργεντινού Bernardo Erlich.

Ονομάζεται Elsa Maria Fornero και, από τις 16.11.2011, είναι υπουργός Εργασίας (δηλαδή, ανεργίας), Κοινωνικής Πολιτικής και Ίσων Ευκαιριών (όλα τα έχει ο μπαχτσές) της φρεσκοσχηματισθείσας κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας» στην Ιταλία -υπό τον Mario Monti, τον εκεί εκλεκτό της παγκοσμιοποιημένης τοκογλυφικής συμμορίας. Η εν λόγω κυράτσα κέρδισε σημαντικό χρόνο δημοσιότητας προσφάτως (στις 4.12.2011), λόγω των δακρύων της που συνόδευσαν την εξαγγελία των περικοπών που εξήγγειλαν οι «σωτήρες» των Ιταλών –σύμφωνα, πάντα, με τις υποδείξεις του σχετικού Μνημονίου. Η signora Fornero δάκρυσε όταν, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου μετά το υπουργικό συμβούλιο που αποφάσισε πως έφτασε η ώρα της δρεπανηφόρου δημοσιονομικής προσαρμογής (οι χειριστές της οποίας θα αμειφθούν πλουσιοπάροχα, όπως πάντα), πρόφερε τη λέξη «θυσία» και τα καθεστωτικά Μέσα Μαζικού Ελέγχου έσπευσαν να μιλήσουν για «ευαισθησία» και άλλες τέτοιες δακρύβρεχτες παπαριές. Φυσικά, δεν πρόκειται να θυσιαστεί η εν λόγω τσατσά (ούτε κάποιος από το λοιπό εξουσιαστικό σινάφι), αλλά δεκάδες εκατομμύρια Ιταλών –με τρόπο ανάλογο (πιθανότατα και πανομοιότυπο) με αυτόν που εφαρμόζεται στην αδούλωτη Ψωροκώσταινα: περικοπές αδιακρίτως, χαράτσια οθωμανικού ή φεουδαρχικού τύπου, πλήρης εξάλειψη των όποιων εργατικών κατακτήσεων υφίστανται ακόμη, ισοπέδωση μισθών και συντάξεων (τόσο στον ιδιωτικό, όσο και στον δημόσιο τομέα), αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης (ίσως και μετά τα 70 έτη), άγρια και ανηλεής φορολόγηση, και πολλά άλλα τέτοια…

Ρίχνοντας μια ματιά στα διαπιστευτήρια της Fornero, βλέπουμε ότι είναι καθηγήτρια Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Piemonte (στην πόλη του Torino), Επιστημονική Υπεύθυνος και ιθύνων νους του C.E.R.P. (Κέντρο Ευρωπαϊκών Ερευνών για τη Συνταξιοδοτική Πολιτική και την Κοινωνική Ασφάλιση), επίτιμο μέλος του Κολεγίου "Carlo Alberto", διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Maastricht, είναι μέλος της επιστημονικής Επιτροπής του Observatoire de l'Epargne Européenne (εδρεύει στο Παρίσι), είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του ιταλικού περιοδικού "Rivista Italiana degli Economisti", αρθρογραφεί σχετικά με οικονομικά και χρηματοπιστωτικά θέματα για την ημερήσια εφημερίδα "Il Sole 24 Ore", την περίοδο 1993-1998 διετέλεσε δημοτική σύμβουλος για την πόλη του Τορίνο (εκλεγμένη με τον ψευδοαριστερό συνδυασμό "Συμμαχία για το Τορίνο", το διάστημα 2008-2011 κατείχε διάφορες υψηλές θέσεις στην ιταλική τράπεζα "Intesa Sanpaolo", από το 2005 έως το 2007 υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ιταλικής Εταιρείας Οικονομολόγων και, ταυτοχρόνως, μέλος της επιστημονικής επιτροπής της Confindustria (ο ιταλικός Σύνδεσμος Βιομηχανιών), τη διετία 2003-2004 υπήρξε επιστημονική συνεργάτις της Παγκόσμιας Τράπεζας, και άλλα πολλά…

Με τόση εμπειρία και γνώση (αναπόφευκτα αποτελέσματα της τριβής της με τα γνωστικά αντικείμενα τα οποία ερευνά), η κυρία υπουργός δεν μπορεί να επικαλείται άγνοια ή να δηλώνει αιφνιδιασμένη και σοκαρισμένη με τα μέτρα (κοινώς, ανθρωποθυσίες) που «οφείλουν» να εφαρμόσουν στην Ιταλία οι εκεί εντεταλμένοι μνημονιακοί λακέδες. Απλούστατα, πρόκειται για μια υποκριτικά μελοδραματική προσπάθεια μετριασμού και κατευνασμού των αντιδράσεων που θα ακολουθήσουν –αν και, όπως πάντα, η απονευρωμένη μάζα των εθελόδουλων ψηφοφόρων θα επηρεαστεί από το «ανθρώπινο» πρόσωπο της εξουσίας…

Μέθοδος Pilates: Χαιρετισμός στις αγορές.

Σκίτσο του Ισπανού Andrés Rábago García ("El Roto").

Υ.Γ. Βίοι παράλληλοι: στην Ιταλία πρόεδρος της «Δημοκρατίας» που έδωσε το χρίσμα στον «μεσσία» Mario Monti είναι ο «αριστερός» Giorgio Napolitano, κάποτε παρτιζάνος, όπως ο Παπούλιας που δηλώνει «αντάρτης στα 15» -και δεν ντρέπεται να γίνεται δωσίλογος και κατοχικός συνεργάτης στα στερνά του...

Στη χωματερή!!!

2011-12-13T11:41:00.001+02:00

Τα αδίστακτα και ακόρεστα εξουσιαστικά κνώδαλα, ακόμη και με την ιδιότητα του «απόμαχου», δεν πτοούνται από τίποτα και δεν ορρωδούν προ ουδενός. Τη στιγμή που η εντεταλμένη τροϊκανή ψευδοκυβέρνηση των αργυρώνητων ανδρείκελων της τρικομματικής χούντας συνεχίζει την ανηλεή επιδρομή και τη βάρβαρη καταλήστευση των εισοδηματικώς ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων, 110 συνταξιούχοι βο(υ)λευτάδες (εκ των οποίων, 60 από τη Ν.Δ. και 48 από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. –οι περισσότεροι έχοντας εξασφαλίσει σύνταξη με μία μόνο θητεία) έχουν καταθέσει προσφυγές-αγωγές διεκδικώντας αναδρομικά. Όπως διαβάζουμε σε ρεπορτάζ της Βάνας Φωτοπούλου («110 πρώην βουλευτέςζητούν... τα ρέστα» / «Ελευθεροτυπία», Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2011), «[…] ζητούν όχι μόνον την καταβολή αναδρομικών αποδοχών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ αλλά και αποζημίωση για την ηθική βλάβη που υπέστησαν εξαιτίας του ότι οι μισθοί τους παρέμειναν "καθηλωμένοι" και δεν αναπροσαρμόστηκαν [...] Ο Άκης Τσοχατζόπουλος, με ανοιχτούς λογαριασμούς στη Δικαιοσύνη για την υπόθεση των γερμανικών υποβρυχίων και τα περιουσιακά του στοιχεία, ο Τ. Μαντέλης, κατηγορούμενος για τα "μαύρα" ταμεία της Ζίμενς, ο Π. Μαντούβαλος, που περιμένει τη δίκη του για υπόθεση παραδικαστικού κυκλώματος, ο Αρ. Παυλίδης, η εμπλοκή του οποίου στην υπόθεση Μανούση με τις επιδοτήσεις των άγονων γραμμών τον οδήγησε με απόφαση του Αντ. Σαμαρά εκτός κόμματος, αλλά και οι Γ. Δρυς, Γ. Ανωμερίτης, Ελισάβετ Παπαζώη, Π. Δούκας, Ελ. Ζαγορίτης, Π. Τατούλης, Αντ. Φούσας, Ν. Κατσαρός περιλαμβάνονται στη λίστα των συνολικά 110 που έχουν προσφύγει στη διοικητική δικαιοσύνη […] Κοινός παρονομαστής όλων των αιτήσεων είναι η αναδρομική διεκδίκηση χρηματικών ποσών από διαφορές αποδοχών που, όπως υποστηρίζουν, τους οφείλονται, λόγω της αύξησης των αποδοχών των δικαστικών λειτουργών […] Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε η απόφαση του Μισθοδικείου το 2006 που εξομοίωσε τις αποδοχές των προέδρων των ανώτατων δικαστηρίων με εκείνες του προέδρου της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ). Με όπλο την απόφαση αυτή, οι δικαστές "αιμοδοτήθηκαν" με αναδρομικές διαφορές αποδοχών για την πενταετία 2000-2005. Τη σκυτάλη πήραν στη συνέχεια οι συνταξιούχοι βουλευτές, οι οποίοι, επικαλούμενοι την ισοτιμία των τριών λειτουργιών, προσέφυγαν στη διοικητική δικαιοσύνη ζητώντας και αυτοί την αναδρομική αναπροσαρμογή των αποδοχών τους, κατά το πρότυπο των δικαστών. Στις αγωγές τους κάνουν λόγο για αυτοδίκαιη εξομοίωση και ζητούν επιπλέον 10.000 ευρώ ο καθένας για ηθική βλάβη [...]». Πόσο αδηφάγος μπορεί να είναι ο γνωστός και μη εξαιρετέος Τσοχατζόπουλος; πόσο γελοίος και ματαιόδοξος μπορεί να γίνει ο Γιάννης Καψής (αυλικός της οικογένειας Παπανδρέου και πατήρ του νέου ψιττακού Επικρατείας) στα στερνά του; Πόσο χυδαίος και ξεδιάντροπος μπορεί να είναι ο Θεόδωρος Κατσίκης, με την εξαγοράσιμη ψήφο του οποίου έγινε πρωθυπουργός ο ακατονόμαστος εκ Χανίων βρικόλακας; Τα ερωτήματα είναι ρητορικά και η εμπειρία αποδεικνύει περίτρανα ότι στον περίκλειστο και προνομιακό κόσμο των πολιτικάντηδων, κάποιες έννοιες (π.χ. τσίπα, ντροπή, τιμή, εντιμότητα, ειλικρίνεια, ήθος, κ.ά.) είναι παντελώς απορριπτέες και ανεπιθύμητες. Ο δε υποκριτής Καψής, με επιστολή του στην «Ελευθεροτυπία» αναφέρει ότι σε ανύποπτο χρόνο εκχώρησε με εξώδικο οποιαδήποτε αναδρομική αμοιβή του στο Ταμείο Καταπολέμησης του Δημόσιου Χρέους που έχει ανοίξει η Βουλή στην Τράπεζα της Ελλάδος –ήτοι, τα αναδρομικά που θα πάρει από τα χαράτσια και την άγρια φορολόγηση, να καταλήξουν άμεσα στους τοκογλύφους. Το ποιόν των γλοιωδών ανθρωποειδών που αρέσκονται να στρογγυλοκάθονται σε υψηλούς θώκους και να παρασιτούν καθ’ έξιν και κατ’ επάγγελμα, το γνωρίζουμε πολύ καλά άπαντες. Γνωρίζουμε, επίσης, και τις τεράστιες ευθύνες που τους αναλογούν για τη σημερινή συνολική κατάντια. Εκείνο, όμως, που δείχνει την ολοκληρωτική ήττα και την κατάπτωση ενός ολόκληρου λαού, είναι το γεγονός ότι το θράσος αυτών των καθαρμάτων εκδηλώνεται ανεμπόδιστα ακόμη και σε οριακές καταστάσεις όπως οι σημερινές –θα εκδηλωθεί και σε πιο ακραίες, όπως εκείνες που θα ακολουθήσουν. Φυσικά, η συμπεριφορά τους είναι αποτέλεσμα και της ανοχής που έχουν απολαύσει επανειλημμένως –ενώ, θα τους άξιζε λιντσάρισμα έως θανάτου και να απορριφθούν στον φυσικό τους χώρο: στην πλησιέστερη χωματερή. Όπως, επίσης, είναι απαράδεκτο να εξακολουθούν να στέκονται όρθιa τα διάφορα τοπικά κομματικά παραμάγαζα (τουλάχιστον, των μνημονιακών κομμάτων), και να μην έχουν γίνει κάρβουνο –με τα ενεργά μέλη τους μέσα…

Ένδοξο τέλος για «ταγούς»…

Αφήστε τα μίση…

2011-12-08T08:53:00.000+02:00

Αντιρατσιστική αφίσα των οπαδών της Celtic.

«Το Παγκόσμιο Κύπελλο των τεσσάρων χωρών είναι εδώ! Οχι όμως στο ποδόσφαιρο, αλλά στο ράγκμπι: η Γαλλία, η Βρετανία, η Ιρλανδία και η Ουαλία θα φιλοξενήσουν αγώνες του "Μουντιάλ" της οβάλ μπάλας το καλοκαίρι του 2013, σε 18 διαφορετικές πόλεις. Το μονοπώλιο της αθλητικής φιλοξενίας ανήκει στο παρελθόν. Πριν σπεύσετε να επισημάνετε ότι η Ουαλία δεν είναι ανεξάρτητη χώρα, θυμηθείτε την κλοτσοπατινάδα που ξεκίνησε μόλις ανακοινώθηκε ότι συγκροτείται ποδοσφαιρική Εθνική Μεγάλης Βρετανίας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Σκοτσέζοι, Ουαλοί και Βορειοϊρλανδοί δεν θέλουν ούτε ν' ακούσουν για συνύπαρξη με τους Άγγλους και μποϊκοτάρουν το εγχείρημα. Για τα τρία κρατίδια της Μεγάλης Βρετανίας η μπάλα, είτε είναι στρογγυλή είτε οβάλ, είναι το τελευταίο οχυρό μιας ψευδεπίγραφης "ανεξαρτησίας" και μιας τζούφιας εθνικής υπερηφάνειας.».

Νίκος Παπαδογιάννης, «Μποϊκοτάρουν το εγχείρημα» («Ελευθεροτυπία», Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2011).

Αντιρατσιστική αφίσα των οπαδών της Athletic Bilbao.

Η ιδιότητα του αθλητικογράφου δεν είναι ασυμβίβαστη με τη γνώση βασικών ιστορικών και κοινωνικών στοιχείων, ειδάλλως εκφράζονται μπούρδες όπως αυτές του προαναφερόμενου κονδυλοφόρου –εκτός και αν πρόκειται περί ενός ακόμη εντεταλμένου (ήτοι, έμμισθου) ψιττακού που προσπαθεί να διαμορφώσει συνειδήσεις μέσω αισχρής προπαγάνδας. Αν ο Παπαδογιάννης είναι ένα ακόμη λαμόγιο που παπαγαλίζει κατόπιν υποδείξεως (όπως ο φρεσκοδιορισμένος υπουργός του Δ.Ο.Λ. Καψής), τότε δεν αξίζει να ασχοληθούμε μαζί του. Αν, όμως, είναι απλώς ένας ακόμη ανιστόρητος του οποίου το κεφάλι έχει πάρει τη μορφή μπάλας (ανεξαρτήτως σχήματος και χρώματος), θα του επισημάνουμε το εξής στοιχειώδες: τα ομαδικά αθλήματα (και, δη, το ποδόσφαιρο), λόγω κοινωνικοπολιτικών καταβολών, αποτέλεσαν επί μακρόν πεδίο ποικίλης έκφρασης (κοινωνικής, πολιτικής, εθνικής, κλπ) και αντίθεσης απέναντι σε καταστάσεις καταπιεστικές. Φυσικά, όλα αυτά ήταν πολύ πιο έντονα πριν την ολοκληρωτική εμπορευματοποίηση του αθλητισμού και τη μετατροπή του σε κερδοφόρο τσίρκο, αλλά ακόμη και σήμερα κάποιοι επιμένουν και ανθίστανται σθεναρά στην προοπτική μιας ισοπεδωτικής ομογενοποίησης. Αν ο Παπαδογιάννης χαρακτηρίζει «τελευταίο οχυρό μιας ψευδεπίγραφης "ανεξαρτησίας" και μιας τζούφιας εθνικής υπερηφάνειας…» την άρνηση Σκωτσέζων, Ουαλών και Βορειοϊρλανδών να ενσωματωθούν σε μια ομάδα υπό τον τίτλο «Μεγάλη Βρετανία» ή (ακόμη χειρότερα) «Ηνωμένο Βασίλειο», να χαιρετήσουν το κουρελόπανο που ακούει στο όνομα Union Jack (σύμβολο του αποικιοκρατικού ιμπεριαλισμού) και να δηλώσουν υποταγή στο Στέμμα, τότε ας προτείνει και στους Κύπριους να συγκροτήσουν ενιαίες αθλητικές ομάδες με τους Τούρκους –τη στιγμή που η Τουρκία κατέχει στρατιωτικώς το 1/3 του νησιού τους. Με τον ίδιον τρόπο (βιαίως), η Ουαλία, η Σκωτία και η (σε μεγάλο βαθμό, εποικισμένη από βασιλόφρονες Άγγλους) Βόρεια Ιρλανδία παραμένουν αλυσοδεμένες στο αγγλικό Στέμμα –ασχέτως αν κατοικούνται από λαούς πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους. Θα έπρεπε να γνωρίζει ο πολυπράγμων δημοσιογράφος ότι, ακόμη και σήμερα, υπάρχουν αγεφύρωτες διαφορές ανάμεσα στις διάφορες εθνότητες που κατοικούν στα δύο νησιά εντεύθεν της Μάγχης. Έτσι, ο (έχων προσφυγικές ρίζες από την πολύπαθη Ιρλανδία) οπαδός της Celtic Glasgow (ομάδας που δημιουργήθηκε, το 1888, από Ιρλανδούς μετανάστες) δεν μπορεί να δει με συμπάθεια τον (Άγγλο έποικο και πιστό στο Στέμμα) οπαδό της Glasgow Rangers –εξ ου και το "Old Firm" (η αναμέτρηση ανάμεσα στις δύο ομάδες) είναι ο σημαντικότερος ποδοσφαιρικός αγώνας μίσους στον πλανήτη˙ επίσης, ο Βάσκος της Athletic Bilbao (οι Βάσκοι, ο λαός που καταπιέστηκε περισσότερο και πλήρωσε το βαρύτερο τίμημα κατά τη διάρκεια του 40ετούς φασισμού στην Ισπανία) δεν μπορεί να νιώσει φιλικά συναισθήματα για την αγαπημένη και προστατευόμενη ομάδα (Real Madrid) του δικτάτορα Franco, και πάει λέγοντας…

Πανό συμπαράστασης προς τη Χώρα των Βάσκων, στο Celtic Park.

Εν κατακλείδι, οι αιτίες των όποιων διχασμών (σε διάφορα σημεία της γης) παραμένουν ζωντανές και δεν αποτελούν απλά και ξεπερασμένα ιστορικά προηγούμενα. Ας μη λησμονούμε, τέλος, ότι ο Οίκος των Windsor είναι ο πραγματικός κάτοχος της επικράτειας και διαφεντεύει (σε ολόκληρο τον πλανήτη, υπολογίζοντας και τους υποτελείς της διαβόητης «Κοινοπολιτείας») εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους (οι οποίοι χαρακτηρίζονται από την ιδιότητα του υπηκόου και όχι του πολίτη) για να θησαυρίζει και να καλοπερνά η δράκα των αλγεινών χαραμοφάηδων και βλαβερών παρασίτων που τον απαρτίζουν. Βασικό και αναγκαίο βήμα, ούτως ώστε οι λαοί της περιοχής να κερδίσουν αυτοδιάθεση και να ελπίζουν σε ανθρώπινο μέλλον, είναι να απαλλαγούν από την τυραννία των «γαλαζοαίματων» μοναρχιδίων (κατά προτίμηση, με τον τρόπο που οι Γάλλοι απαλλάχθηκαν από τους Λουδοβίκους και οι Ρώσοι από τους Ρομανώφ) –και, μετά, ας τεθεί εξ αρχής το θέμα περί ενιαίας αντιπροσωπευτικής ομάδας…

Από τον Σεπτέμβριο του 2007 έως τον Οκτώβριο του 2011, τη θέση του προέδρου της Celtic κατείχε ο επαγγελματίας πολιτικάντης John Reid -Βαρόνος του Cardowan και μέλος του κόμματος των μεταλλαγμένων Εργατικών. Ο εν λόγω τύπος χρημάτισε γραμματέας του υπουργείου Άμυνας (δηλαδή, πολέμου) την περίοδο 2005-2006, όταν ο Tony Blair πρωτοστατούσε στη «συμμαχία των προθύμων» που εισέβαλε στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Οι φίλοι της Celtic (τουλάχιστον, το ριζοσπαστικό μέρος αυτών) αντιτάχθηκαν εξαρχής στην παρουσία του Reid και διατράνωσαν την απέχθειά τους προς το πρόσωπό του με ποικίλες εκδηλώσεις: τόσο στα πανό που εμφάνισαν στο Celtic Park (φωτογραφία, επάνω) όσο και σε αφίσες όπως η εικονιζόμενη (φωτογραφία, κάτω), ανακήρυξαν τον Reid persona non grata κι εγκληματία πολέμου. Η σύγκριση με τα καθ’ ημάς, όπου οι οπαδοί των ομάδων δέχονται ασμένως το κάθε λαμόγιο ως τιμονιέρη (τα παραδείγματα είναι πολλά, με τελευταίο την προθυμία των οπαδών του Ηρακλή να δεχτούν ως μεσσία τον προφυλακισμένο Ψωμιάδη), μόνο αηδία και απελπισία μπορεί να προκαλέσει…

«Η αντάρτικη επιλογή»: κοινή αφίσα των οπαδών της Celtic και της StPauli (η ποδοσφαιρική ομάδα των «περιθωριακών» του Αμβούργου).

Προοπτικές καριέρας…

2011-12-03T11:34:00.002+02:00

Ο αρχιδωσίλογος g.a.p. υποτίθεται ότι παραιτήθηκε, αλλά δεν αποτόλμησε ούτε να το προφέρει. Φυσικά, οι εντεταλμένοι λακέδες του παγκοσμιοποιημένου χρηματοοικονομικού καπιταλισμού δεν πτοούνται και δεν αγωνιούν για τίποτα –αφού, από τα γεννοφάσκια τους ακόμη, έχουν εξασφαλίσει πολύ περισσότερα απ’ όσα δε θα απολαύσει ποτέ ο «κοινός θνητός» που αναλώνεται καθημερινώς στα εργασιακά σκλαβοπάζαρα. Το γεγονός ότι απέφυγε να μιλήσει περί παραίτησης, δεν είναι σίγουρο ότι χρήζει ψυχαναλυτικής ανάλυσης –ίσως να αποτελεί μια μελετημένη κίνηση (ή, μη κίνηση) με κρυφό και ασαφή πολιτικό προσανατολισμό. Πάντως, για την Ιστορία και μόνο, παραθέτουμε το Προεδρικό Διάταγμα (αναδημοσίευση από την εβδομαδιαία εφημερίδα «Κόντρα») με το οποίο επικυρώνεται η παραίτηση (αφού έκανε τη βρώμικη δουλειά) του ποταπού αχυράνθρωπου της διεθνούς τοκογλυφίας…

Και, αν κάποιος αναρωτιέται τι θα απογίνει ο καημένος ο βουτυρομπεμπές της αμερικανοεβραίας, ας δούμε την εξέλιξη της σταδιοδρομίας του «εργατικού» Anthony Charles Lynton Blair, όπως την περιγράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος στη στήλη του «Πρόσωπα» («Τα Νέα», Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2011), σε κείμενο υπό τον τίτλο «Στην υπηρεσία του Ναζαρμπάγεφ»: «[…] Η Tony Blair Associates άνοιξε γραφείο στην Αστάνα, την πρωτεύουσα του Καζαχστάν, μιας χώρας η οποία διαθέτει μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου και τον ίδιο ηγέτη από την εποχή της ΕΣΣΔ. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η αμοιβή του Μπλαιρ θα είναι οκτώ εκατομμύρια στερλίνες τον χρόνο, γύρω στα 9,2 εκατομμύρια ευρώ. Η ομάδα του στην Αστάνα θα περιλαμβάνει επίσης τον Αλιστερ Κάμπελ, υπεύθυνο Τύπου όταν ήταν πρωθυπουργός, και τον Τζόναθαν Πάουελ, τον πρώην προσωπάρχη του. Ο Εργατικός πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας έγινε λοιπόν σύμβουλος του 71χρονου Ναζαρμπάγεφ, ο οποίος κυβερνά το Καζαχστάν από τη σοβιετική περίοδο και επανεξελέγη φέτος για νέα πενταετή θητεία με ποσοστό μεγαλύτερο από 95%. Ο άνθρωπος που ως πρωθυπουργός έστειλε τη χώρα του σε πόλεμο εναντίον του δικτάτορα του Ιράκ γίνεται τώρα σύμβουλος του ηγέτη μιας χώρας στο Κοινοβούλιο της οποίας εκπροσωπείται μόνον ένα κόμμα - το Νουρ-Οτάν του εν λόγω ηγέτη -, όπου ο ανεξάρτητος Τύπος είναι σχεδόν ανύπαρκτος, όπου ο επιχειρηματίας με τη μεγαλύτερη επιρροή είναι ο… γαμπρός του προέδρου, όπου από τη δεκαετία του 1990 έχουν φυλακιστεί ή σκοτωθεί πολλά μέλη της αντιπολίτευσης ή επικριτές του καθεστώτος, όπου δεν έχουν γίνει ποτέ εκλογές που να έχουν χαρακτηριστεί ελεύθερες και δίκαιες από τους διεθνείς παρατηρητές […]».

Είναι σαφές: αν κάποιος κάνει καλά τη δουλειά του, ανταμείβεται από τα αφεντικά με προαγωγή και υψηλές αποδοχές. Παλαιότερα, ο Gerhard Fritz Kurt Schröder (Σοσιαλδημοκράτης πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, 1998-2005) είχε χαρακτηριστεί «πολιτική πόρνη» από τον Thomas Peter Lantos (πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Η.Π.Α. και ανήκων στο Δημοκρατικό Κόμμα), διότι είχε διοριστεί από τη ρωσική εταιρεία Gazprom έμμισθος πρόεδρος της επιτροπής μετόχων του αγωγού Nord Stream. Κάπου θα βολευτεί και ο g.a.p. –αλλιώς, θα τον κατασπαράξει η μαμά…

Σκίτσο του Βραζιλιάνου Carlos Latuff

Τα συνήθη περιττώματα…

2011-12-03T10:49:00.003+02:00

«Όσοι αντιτίθενται στη μοναδική σκέψη, είναι φανατικοί…».

Σκίτσο του Ισπανού Andrés Rábago García ("El Roto").

Ο συνήθης Πάγκαλος ξαναμίλησε. Τι είπε; Το ερώτημα είναι ρητορικό -σα να αναρωτιόμαστε για το περιεχόμενο ενός απόπατου. Εν πάση περιπτώσει, ο σαπιοκοιλιάς αντιπρόεδρος φιλοξενήθηκε στην πάντοτε πρόθυμη φυλλάδα του Αλαφούζου («Καθημερινή», Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011) για να εκφράσει τις χυδαιότητές του –όπως πάντα, με τη γνωστή του αμετροέπεια. Τη συνέντευξη παρουσίασε αυλικός λιμοκοντόρος του αλαφουζέϊκου (Kωνσταντίνος Zούλας), ο οποίος αρέσκεται να αυτοπροσδιορίζεται ως «δημοσιογράφος» και μοιράζεται ανούσια και προπαγανδιστική τηλεοπτική εκπομπή μαζί με άλλους δύο πλουμιστούς ψιττακούς σε κρατικό κανάλι.

Κατ’ αρχάς, ο φαιδρός μπουχέσας εξακολουθεί να υπερασπίζεται το Μνημόνιο («[…] να μου δώσει επιτέλους κάποιος ένα καλύτερο Μνημόνιο. Αν διαβάσω ένα τέτοιο κείμενο, θα παραδεχθώ ότι "κάναμε λάθος". Αντί εναλλακτικής πρότασης, όμως, ακούω μόνον μπούρδες. Μπούρδες και αερολογίες που δυστυχώς εκστομίζουν και πανεπιστημιακοί της χώρας, τους οποίους, όταν ακούει κανείς, καταλαβαίνει γιατί έχει αυτά τα χάλια το ελληνικό πανεπιστήμιο.»), αλλά θεωρεί ότι απέτυχε «γιατί εμείς δεν ολοκληρώσαμε τις μεταρρυθμίσεις που περιέχει και δεν βαδίσαμε με την αποφασιστικότητα που απαιτείτο […]» και καρφώνει ευθέως τους σχετικούς υπουργούς (Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος): «Είναι προφανώς θέμα ηγεσίας και μηχανισμών του συγκεκριμένου υπουργείου […]». Και αν κάποιος αναρωτηθεί ποιος είναι ο πολιτικός ρόλος του συγκεκριμένου μονοκύτταρου σαπρόφυτου (τουλάχιστον, τα τελευταία χρόνια), μας λύνει ο ίδιος την απορία: «[…] Εγώ είχα μόνον συμβουλευτική και όχι νομοθετική αρμοδιότητα και εξάντλησα όλα τα περιθώριά της. Ως προς την ανάληψη, λοιπόν, των σχετικών πρωτοβουλιών απευθυνθείτε στους εκάστοτε υπουργούς.» -άρα, προς τι η (άκρως δαπανηρή) θέση του αντιπροέδρου; Πάντως, ο αξιότιμος κύριος αντιπρόεδρος είναι ακριβοδίκαιος διότι ασκεί κριτική και στο δικό του κόμμα, λέγοντας ότι «[…] από τη δεύτερη τετραετία Σημίτη υπήρχε μια σειρά από υπεσχημένες θεσμικές παρεμβάσεις που δεν έγιναν ποτέ. Ούτε την Παιδεία μας αναμορφώσαμε, ούτε το φορολογικό μας σύστημα, ούτε το εκλογικό μας σύστημα και έμειναν τα πράγματα ως είχαν [...]. Βέβαια, τα διάφορα αίσχη δεν οφείλονται μονάχα σε συγκεκριμένες κυβερνήσεις˙ επίσης, να υπενθυμίσουμε ότι ο εν λόγω φαφλατάς και τιμητής των πάντων, έχει στρογγυλοκαθίσει σε υπουργικούς θώκους στη διάρκεια όλων των πασοκικών καθεστώτων και ουδέποτε έχει παραιτηθεί καταγγέλλοντας οτιδήποτε –άλλωστε, ποιος συνειδητός χαραμοφάης θα άφηνε τη σιγουριά και την εξασφάλιση του πολιτικάντικου παρασιτισμού για να διεκδικήσει τα προς το ζην κοπιάζοντας και με την αξία του; Εν συνεχεία, χαρακτηρίζει «ορθότατο» τον γερμανικό τρόπο και χαρακτηρίζει «ανόητους» όσους κάνουν λόγο για επιτροπεία, συμπληρώνοντας πως «[…] όταν υπάρχει ενιαίο νόμισμα είναι αδιανόητο να κάνει ο καθένας του κεφαλιού του. Να αυξάνει κατά το δοκούν τα ελλείμματά του και να χρεώνει τις επόμενες γενιές όσο γουστάρει. Για να σωθεί η Ε.Ε. πρέπει να μπουν κανόνες και εμείς, ως πλέον άσωτοι, είμαστε οι πρώτοι που οφείλουμε να τους τηρήσουμε […]» και χλευάζοντας οποιαδήποτε εναλλακτική προοπτική πέραν του εγκλωβισμού στον τοκογλυφικό κυκεώνα: «[…] Θα με ρωτήσετε, δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση; Ασφαλώς. Είναι η βουκολική "εξέλιξη" την οποία πρεσβεύουν το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ που αντιστρατεύονται εξίσου την Ε.Ε. Τι αντιπροτείνουν; Να γυρίσουμε στη βουκολική Ελλάδα με τα κτηματάκια μας, να βόσκουμε τα αρνάκια μας και να έχουμε και έναν Εμβέρ Χότζα που κάθε τόσο θα σφάζει 5 - 6.000 «κεφάλια» για να "καθαρίζει" τους κακώς σκεπτόμενους και να επανέρχεται η «ηρεμία […]». Τέτοια εμβριθή και σε βάθος ανάλυση ο ευτραφής νεοδωσίλογος˙ προφανώς, θεωρεί ευλογία την ερήμωση της υπαίθρου, την απίσχνανση της αγροτικής παραγωγής και το αλυσόδεμα του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού σε δουλειές (όταν αυτές υπάρχουν) ανούσιες και αντιπαραγωγικές και αποσιωπά εντέχνως το γεγονός ότι εδώ και δεκαετίες το μεγαλύτερο ποσοστό του εισερχόμενου κοινοτικού χρήματος (κονδύλια, επιχορηγήσεις και προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης) διοχετεύθηκε για τη γιγάντωση του γραφειοκρατικού μηχανισμού και ροκανίστηκε από ημετέρους/υμετέρους (εξ ου και το «μαζί τα φάγαμε…»), χωρίς ποτέ να πραγματοποιηθεί κάποια ουσιαστική και παραγωγική επένδυση. Υπερασπίζεται αναφανδόν τους Γερμανούς («[…] Οι Γερμανοί είναι αποφασισμένοι να πληρώσουν το κόστος διατήρησης του ευρώ διότι έχουν αντιληφθεί ότι στην Ευρώπη είναι τα συμφέροντά τους. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί κάποιος να τους εκβιάσει κι ας το έχουν υπ’ όψιν τους όλες οι πολιτικές μας δυνάμεις […]», αλλά δε λέει κουβέντα (όπως και όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών) για τις μη καταβληθείσες αποζημιώσεις των ναζί προγόνων τους στη ρημαγμένη Ψωροκώσταινα. Τα πιο ωραία τα αφήνει για το τέλος, όταν διαμαρτύρεται για τους εις βάρος του προπηλακισμούς –ενώ θα έπρεπε να ήταν ευχαριστημένος που έχει γλιτώσει (όπως και οι λοιποί του σιναφιού του) το λιντσάρισμα έως θανάτου: «[…] Έχοντας αγωνισθεί επί χρόνια για τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών βρέθηκα εις τας δυσμάς του βίου μου να μην μπορώ να διασχίσω την Πλατεία Συντάγματος χωρίς να λοιδορηθώ από τον κάθε τυχόντα. Σε μια ζούγκλα που δημιούργησαν κοινοβουλευτικά κόμματα και βουλευτές κινητοποιώντας τραμπούκους, αλήτες, κακοποιούς, μην πω και τρομοκράτες [...]. Και, ως γνήσιος και φιλολαϊκός δημοκράτης, αποκηρύσσει και καταδικάζει οποιαδήποτε διαμαρτυρία για τα πλείστα όσα χαράτσια έχει επιβάλλει η δωσιλογική ψευδοκυβέρνηση, καταλήγοντας –ως καθαρόαιμος απόγονος δικτάτορα: «[…] μου είναι αδιανόητο ο κάθε Φωτόπουλος να καταλαμβάνει τη ΔΕΗ και να χρειάζονται μέρες για να επέμβει η αστυνομία [...]».

Ο Πάγκαλος υπήρξε και είναι ένα βδελυρό υποκείμενο κι έτσι θα παραμείνει έως το τέλος του. Όμως, η κατάσταση επιδεινώνεται όσο οι εντεταλμένοι λακέδες των μεγαλοεκδοτών και των μεγαλοκαναλαρχών του δίνουν διαρκώς την ευκαιρία να λερώνει το σύμπαν με τον εμετική και ασυνάρτητη λογοδιάρροιά του. Έτσι, το ήδη απύθμενο θράσος του ξεχειλίζει ασυγκράτητο και ίσως να πιστεύει ότι σ’ αυτήν τη χώρα κατοικούν μονάχα λαμόγια και κρετίνοι –όπως τα σκύβαλα που τον αναδεικνύουν ανελλιπώς από το 1981 κι εντεύθεν. Φυσικά, η μεγαλύτερη ύβρις απέναντι στα θύματά του (διότι, ας μη λησμονούμε ότι μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά) θα είναι όταν, αφότου ψοφήσει, αντί να μείνει άταφος για να τον κατασπαράξουν τα όρνεα (θα ήταν και η μοναδική φορά που πραγματικά θα χρησίμευε σε κάτι), η «ευνομούμενη Πολιτεία» θα τον παραχώσει με όλες τις τιμές και, μάλιστα, δημοσία δαπάνη…

Επενδυτές και πατριώτες…

2011-11-29T11:10:00.001+02:00

Τα νεοφασιστάκια ανακηρύσσουν ανεπιθύμητους όσους επενδυτές (με ή χωρίς εισαγωγικά η λέξη) είναι Σελτζούκοι κατακτητές, βάρβαροι και απολίτιστοι, αλλόθρησκοι από τα βάθη της Ανατολίας, και πάει λέγοντας. Άραγε, εγείρουν ανάλογες αντιρρήσεις και για τους Ούννους κεφαλαιοκράτες του 4^ου Reich ή, μήπως, ο θαυμασμός και η νοσταλγία τους για το «μεγαλείο» του τευτονικού 3^ου Reich τους κάνει να πιστεύουν πως υπάρχει και καλός ιμπεριαλισμός;

Σαλπίσματα αεριτζήδων…

2011-11-29T11:05:00.002+02:00

Προ ημερών, έπεσε στα χέρια μας ένα έντυπο έξι σελίδων με την ονομασία «Η Έσχατη Σάλπιγγα» (αριθμός φύλλου 141, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2011). Η εν λόγω φυλλάδα συστήνεται ως «Χριστιανική εφημερίδα που κυκλοφορεί σε 1.500 φύλλα κάθε δύο μήνες […] Αποστέλλεται δωρεάν σε όποιον τη ζητήσει. Συντηρείται από δωρεές φίλων και αναγνωστών […]» και ως ιδιοκτήτης της αναφέρεται η «Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Κατερίνης». Δε θα ασχοληθούμε με τις γνωστές μεσσιανικές παπαρολογίες της χριστιανικής μυθολογίας (εν προκειμένω, από την προτεσταντική σκοπιά), παρά μόνο θα σταθούμε σε κάποιο σημείο της τελευταίας σελίδας, όπου η υπεύθυνη έκδοσης (Ξένια Χυδήρογλου-Προκοπίου) απευθύνεται «με αγάπη Χριστού» στα «αγαπητά Αδέλφια»: «[…] κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, το Υπουργείο Τύπου έστειλε ειδοποίηση ότι, λόγω των οικονομικών συνθηκών στη χώρα μας, διακόπτει την επιχορήγηση που μέχρι σήμερα έδινε για ταχυδρομική αποστολή εσωτερικού όλων των εντύπων της χώρας και ως εκ τούτου και της Εσχάτης Σάλπιγγας. Αυτό σημαίνει ότι τα ταχυδρομικά τέλη εσωτερικού αυξάνονται περίπου στο πενταπλάσιο. Για το λόγο αυτό θα σας παρακαλούσα να μας ενημερώσετε είτε με επιστολή είτε με e-mail εάν πραγματικά ενδιαφέρεστε να συνεχίσετε να λαμβάνετε την εφημερίδα μας, που σας στέλνεται δωρεάν. Το κάνουμε αυτό γιατί θέλουμε να είμαστε καλοί οικονόμοι των χρημάτων που διαθέτουμε από δωρεές διαφόρων. Δε θέλουμε να στερήσουμε από κανέναν τη χαρά να παίρνει την εφημερίδα μας, αλλά και δε θα θέλαμε να τη στέλνουμε άσκοπα σε πρόσωπα που δεν την διαβάζουν […]». Επιχορηγήσεις δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν˙ ζεστό χρήμα που εξάγεται κατόπιν αρμέγματος των υποζυγίων (άλλως, φορολογημένοι –με την παθητική μετοχή να υπογραμμίζει τη βιαιότητα της πράξης) και ζεσταίνει τσέπες αεριτζήδων, παράς (ίσως ο μαυρομάλλης καρατζαφύρερ θεωρεί ελληνική και τη συγκεκριμένη λέξη) που ρέει προς διάφορους πελάτες και υποστηρικτές του εκάστοτε καθεστώτος. Και αν κάποιος καλοπροαίρετος εν Χριστώ αδελφός ισχυριστεί ότι τα ποσά που διοχετεύθηκαν προς την «Έσχατη Σάλπιγγα» είναι σταγόνα στον ωκεανό, να υπενθυμίσουμε πως οι λαμβάνοντες (και νυν και αεί) χρόνιες (όπως τα νοσήματα) χρηματικές ενισχύσεις είναι κάποιες εκατοντάδες και, μετά από διαδοχικές αριθμητικές πράξεις (προσθέσεις και πολλαπλασιασμούς) καταλήγουμε σε πολύ σεβαστά ποσά…

Και η κοπριά στα λάχανα…

2011-11-26T10:13:00.003+02:00

Έτσι απλά, ήσυχα, και προ πάντων δημοκρατικά, στο εξής θα κυβερνούν απευθείας οι Τραπεζίτες χωρίς ενδιάμεσους πολιτικούς, μέντιουμ και ιεροφάντες. Ένα προτεκτοράτο λοιπόν. Με πρωθυπουργό έναν δοτό Τραπεζίτη. Όντινα ουδείς εξέλεξε και εις ουδένα θα λογοδοτήσει. Ο δικομματισμός σε όλο του το «μεγαλείο», τώρα στα πατερημά του, με το συνολικό του ποσοστό μικρότερο παρά ποτέ, προσφέρει τη χώρα βορά στους λύκους με την ελπίδα να σώσει ο ίδιος το τομάρι του, να ανακάμψει και να επανέλθει διαχειριστής των ερειπίων... Έτσι, χωρίς λαϊκή εντολή, χωρίς εκλογές με τον τσαμπουκά του εκβιασμού και τον εκφοβισμό του βιασμού, σπιτώνουν την Ελλάδα στων Τραπεζιτών τα (Κατ)εργα. Πανηγυρίζουν μιντιάρχες, «νταβατζήδες» και διαπλεκόμενοι - φόρεσε ο κ. Σαμαράς τη μάσκα του Παπανδρέου κι ο Παπανδρέου τη μάσκα του κ. Σαμαρά, για να αρχίσει ξανά το έργο απ' την αρχή, τριάντα χρόνια η ίδια παράσταση στην ίδια σκηνή - μας βαρέθηκε κι ο Θεός...

Στάθης Σταυρόπουλος, από τη στήλη «Ναυτίλος» («Ελευθεροτυπία», Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011)

Σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή

(«Ελευθεροτυπία», Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2011)

Καθώς η μνημονιακή συμμορία των νεοδωσίλογων διευρύνεται κι εμπλουτίζεται με νέα μέλη, οι μάσκες πέφτουν και αρχίζει να ξεκαθαρίζει κάπως το τοπίο σχετικά με τις προθέσεις και το ποιόν του καθενός –σα να λέμε «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του…» ή «καθείς εφ’ ω ετάχθη…». Έτσι, είναι αναπόφευκτη πλέον η επιλογή πλευράς: με τον εσμό των φιλομνημονιακών περιττωμάτων ή εναντίον αυτών –σε πραγματικό πόλεμο, μέχρις εσχάτων. Ως εκ τούτου, θα επιχειρήσουμε μια μικρή ανασκόπηση σε κάποια από τα εμέσματα των τελευταίων εβδομάδων…

Για το νέο εγχείρημα του «εκσυγχρονιστή» Φλωρίδη διατυπώσαμε άποψη προσφάτως. Ο ρέκτης πρώην(;) πασόκος συνδιοργάνωσε, με έτερο αποτυχημένο ρετάλι της νεοφιλελεύθερης παρασιτικής πολιτικάντικης σκηνής (τον γνωστό και μη εξαιρετέο Ανδρέα Ανδριανόπουλο), κοινή εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη (με τον τίτλο «Σημείο μηδέν») –με σκοπό να προπαγανδίσουν τη φιλομνημονιακή συσπείρωση των απανταχού νεογερμανοτσολιάδων. Όπως διαβάζουμε σε υμνητικό ρεπορτάζ με τίτλο «Να αφήσουν ήσυχο τον πρωθυπουργό τα κόμματα», που δημοσιεύθηκε στη φυλλάδα του Μπακατσέλου («Αγγελιοφόρος της Κυριακής» 13.11.2011), «[…] συμφώνησαν κυρίως σε ένα πράγμα: η επιλογή του Λουκά Παπαδήμου ως επικεφαλής της κυβέρνησης, είπαν, είναι άριστη, αλλά ο μεγάλος κίνδυνος είναι να ακυρωθεί από τους τακτικισμούς των τριών κομμάτων που τη στηρίζουν […]». Ο Ανδριανόπουλος (ακραίος υπέρμαχος του δανεισμού από τις «αγορές», ειδάλλως «δε θα έχουμε ούτε τα στοιχειώδη για την επιβίωση…» -όπως αρέσκεται να προπαγανδίζει) ξόρκισε την προσφυγή στις κάλπες, αποφαινόμενος πως «εκλογές τώρα σημαίνουν οικονομική καταστροφή για τον τόπο…» (δημοκράταρος, όπως όλοι στο σινάφι του) και υπεραμύνθηκε των δανειακών συμβάσεων υποστηρίζοντας πως «αν δεν εφαρμοστεί η συμφωνία της 26/27 Οκτωβρίου θα πρέπει να ανησυχούμε για πολύ περισσότερα πράγματα από τις καταθέσεις...» -δηλαδή, ευθανασία για τους πολλούς και διαρκής ενίσχυση του αδηφάγου τραπεζικού κεφαλαίου. Ο δε Φλωρίδης επανέλαβε τις κοινότοπες «εκσυγχρονιστικές» παπαρολογίες του λέγοντας ότι ο Παπαδήμ(ι)ος «αναλαμβάνει ένα τεράστιο έργο: να διασφαλίσει την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, όμως για να γίνει αυτό πρέπει τα κόμματα που τη στηρίζουν να αφοσιωθούν ειλικρινά στην υπόθεση αυτή…» (πάλι τα κόμματα σε πρωταγωνιστικό ρόλο…) και συμπλήρωσε (αφού ξόρκισε με τη σειρά του το ενδεχόμενο εκλογών) ότι η λύση του εγχώριου πολιτικού προβλήματος «έχει ως προϋπόθεση τη συνένωση πολιτικών δυνάμεων, έτσι ώστε να ανιστοιχηθούν με την κοινωνική απαίτηση. Η ελληνική κοινωνία θέλει -και το δείχνει με κάθε τρόπο- από τις πολιτικές δυνάμεις να μπουν σε μια διαδικασία συνεννόησης για τις μεταβολές που πρέπει να γίνουν στη χώρα έτσι ώστε να μπει σε μία τροχιά εξόδου από τη μεγάλη κρίση…» -για το γεγονός ότι οι (κάθε χρώματος και απόχρωσης) εθνονταβατζήδες φοβούνται να κυκλοφορήσουν στους δρόμους, δε γνωρίζει τίποτα ο ερίφης. Επίσης, ζήτησε από τη συμμορία της υποτελούς συγκυβέρνησης «να θέσει όλα τα ζητήματα με ειλικρίνεια και ο ελληνικός λαός να μάθει την αλήθεια, η οποία συσκοτίστηκε από τους πολιτικούς μέχρι τώρα…» (προφανώς, συγκαταλέγει και την αφεντιά του που έχει χρηματίσει υπουργός και υφυπουργός στις κυβερνήσεις του Σημίτη) και, γενικώς, θεωρεί ότι είναι απαραίτητες κάποιες καινοτομίες (π.χ. επιβολή λιτότητας στο πολιτικό σύστημα) τις οποίες όμως ούτε καν υπαινισσόταν (να τις προωθούσε, ούτε λόγος…) ενόσω στρογγυλοκαθόταν σε υψηλούς θώκους. Παραφράζοντας τον τίτλο της γνωστής ταινίας του Νίκου Νικολαΐδη («Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα»), μπορούμε να πούμε ότι τα φρόκαλα παπαγαλίζουν εσαεί…

Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου («Ελευθεροτυπία», Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011)

Φυσικά, ουδεμία εντύπωση προκαλεί ο ενθουσιασμός με τον οποίον υποδέχθηκαν οι μεγαλοεπιχειρηματίες το τρικομματικό μόρφωμα. Ο Δασκαλόπουλος (πρόεδρος του Σ.Ε.Β.- Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών) χαρακτήρισε την πραξικοπηματική ψευδοκυβέρνηση «τελευταία ελπίδα της χώρας…», συμπληρώνοντας ότι «αν οι Έλληνες πολίτες τη στηρίξουν και δεν αφήσουν τα μικροκομματικά και άλλα συμφέροντα να την υπονομεύσουν, μπορεί να γίνει μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας από τα ερείπια που αφήνει το καθεστώς της μεταπολίτευσης…». Στο ίδιο πνεύμα, τόσο ο Βασίλης Κορκίδης (πρόεδρος της Ε.Σ.Ε.Ε. -Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου) που βάπτισε το ασκέρι των μνημονιακών εντεταλμένων «κυβέρνηση κύρους και όχι βιτρίνας…», όσο και ο Μίχαλος (πρόεδρος του Ε.Β.Ε.Α. -Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθηνών) που δήλωσε ότι «αρχίζει τώρα μια νέα μεγάλη μάχη για τη σωτηρία της ελληνικής οικονομίας…». Ανάλογο κλίμα ευφορίας (!!!) και στη Θεσσαλονίκη, όπου ο Ζορπίδης (πρόεδρος του Ε.Ε.Θ. - Επαγγελματικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης) αναφώνησε «Κάλλιο αργά παρά ποτέ!!!», διατράνωσε την πεποίθησή του ότι «η νέα κυβέρνηση θα λάβει αποφάσεις που σύντομα θα βάλουν και πάλι τη χώρα μας σε τροχιά ανάπτυξης…» και σημείωσε ότι «αν η νέα κυβέρνηση θέλει να κερδίσει το "στοίχημα" των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου και να λάβει η χώρα την 6η δόση του δανείου, θα πρέπει να εφαρμοστούν άμεσα οι δεσμεύσεις που εμπεριέχονται στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, όπως είναι για παράδειγμα το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων…». Όπως υπάρχουν οι εργατοπατέρες για τους λογής εργαζόμενους, υπάρχουν και οι ανάλογοι νταβατζήδες στον χώρο των ελεύθερων επαγγελμάτων ή των αυτοαπασχολούμενων –με παρόμοια συμπεριφορά χυδαίου πορνοβοσκού. Έτσι, ουδείς από τους τρεις προλαλήσαντες μεγαλοαστούς έθιξε το εξόφθαλμο γεγονός ότι οι τράπεζες ενισχύονται αφειδώς (τόσο με ρευστό, όσο και με εγγυήσεις) μέσω των επαχθών (για τους αναλώσιμους υπηκόους) δανειακών συμβάσεων που συνάπτει το κράτος και αρνούνται να χορηγήσουν δάνεια σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά.

Πάντως, δεν μπορεί να έχουν παράπονο τα ξόανα της ανίερης συγκυβέρνησης, αφού έλαβαν έγκριση και εξ ευωνύμων –τρόπος του λέγειν, διότι πρόκειται περί τύποις και γιαλαντζί αριστεράς. Συγκεκριμένα, ο ανεξάρτητος βουλευτής Γρηγόρης Ψαριανός (ο οποίος ενστερνίζεται ασμένως τη ρήση «μαζί τα φάγαμε…» του σαπιοκοιλιά αντιπροέδρου και στηρίζει τη ΔΗΜ.ΑΡ. του «αριστερού» Κουβέλη), αναφερόμενος στον τοκογλύφο ψευδοπρωθυπουργό, δήλωσε ότι «είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να αποτελεί εγγύηση, γιατί είναι αποδεκτός και από την κοινωνία και από το πολιτικό κατεστημένο και από τις τράπεζες, τα χρηματιστήρια, την Ευρώπη και το μέσο πολίτη […] δεν θα είναι μαριονέτα, δεν θα είναι κούριερ κανενός, ούτε διαμεσολαβητής του δικομματισμού και ταχυδακτυλουργός για να διατηρήσει τις ισορροπίες του δικομματισμού, που είναι γαντζωμένος στην εξουσία και δεν θέλει να αποχωρήσει […]». Είναι προφανές ότι ο εν λόγω «ανεξάρτητος» και «αριστερός» βο(υ)λευτής θεωρεί πως άπαντες ανά την επικράτεια εμφορούνται από νοοτροπία ψηφοφόρου (ήτοι, ψυχοσύνθεση δουλόφρονος ραγιά) και καταπίνουν κουτόχορτο -και, μάλιστα, αμάσητο. Άξιος ο μισθός του Ψαριανού, αφού απέσπασε τα εύσημα της Διαμαντοπούλου («πραγματικά σώζει την τιμή της Αριστεράς…», είπε η ξιπασμένη κυράτσα) και κάποιων άλλων συγκυβερνητικών λαμόγιων. Να υπενθυμίσουμε, επίσης, ότι ο Ψαριανός απείχε από την ονομαστική ψηφοφορία (για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης) της 16^ης Νοεμβρίου 2011, διότι όπως είπε, δεν ήθελε να υπερψηφίσει ή να καταψηφίσει –κάτι σαν «νίπτω τας χείρας μου…». Έτσι, σύμφωνα με τον πολυπράγμονα Ψαριανό, ο Παπαδήμ(ι)ος δεν έχει ουδεμία ευθύνη για το σημερινό χάλι –και ας διετέλεσε Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος επί σειρά ετών (26.10.1994 – 31.05.2002), συμπεριλαμβανομένης και της εποχής κατά την οποία το μαφιόζικο δίδυμο Σημίτης-Παπαντωνίου οδήγησε χιλιάδες αφελείς στον Καιάδα της χρηματιστηριακής απάτης. Φυσικά, και για το σύνολο της ΔΗΜ.ΑΡ. δεν μπορούμε να έχουμε αυταπάτες, βάσει των δηλώσεων του Κουβέλη: «Τη στάση μας για το νέο κυβερνητικό σχήμα, που δεν θα έχει τη δική μας συμμετοχή, θα προσδιορίσουμε με βάση το χρόνο της θητείας του και τις πολιτικές δεσμεύσεις που θα αναλάβει…».

Τέλος, από κοντά και οι (πάντοτε μετριοπαθείς και «σώφρονες») Οικολόγοι-Πράσινοι, έσπευσαν να καταθέσουν τη δική τους δήλωση μνημονιοφροσύνης: «Περιμένοντας τη σύνθεση και τις προγραμματικές προτάσεις της νέας κυβέρνησης, οι Οικολόγοι Πράσινοι βάζουμε ήδη τον πήχη ψηλά. Προσβλέπουμε στην ανεξαρτησία της από τα κόμματα που τη στηρίζουν και την αρχή του τέλους των μονοκομματικών κυβερνήσεων. Βασικός γνώμονάς μας είναι η εξασφάλιση των επειγόντων συμφερόντων της κοινωνίας, ώστε να μη βρεθούμε και με παγιωμένες θυσίες και χρεοκοπημένοι. Από τώρα και μέχρι τις εκλογές, κάθε κόμμα οφείλει να καταθέσει αναλυτικές προτάσεις για τη Δανειακή Σύμβαση και τις προοπτικές της χώρας…». Την επαύριον, έδωσε το στίγμα του και ο ευρωβουλευτής Τρεμόπουλος: «Οι Οικολόγοι-Πράσινοι είχαν από την πρώτη στιγμή ζητήσει το σχηματισμό μιας κυβέρνησης ευρύτερης αποδοχής […] η κυβέρνηση συνεργασίας πρέπει να διασφαλίσει την 6η δόση […] Οι Οικολόγοι-Πράσινοι δεν απορρίπτουν τις συνεργασίες, γιατί είναι μέρος της πολιτικής κουλτούρας τους. Έτσι, θα μπορούσαν να συνεργαστούν με άλλα κόμματα κι ακόμη και να συμμετέχουν σε μια κυβέρνηση […]». Όχι, δεν επιδιώκουν μερίδιο από την εξουσιαστική πίτα (και) οι συγκεκριμένοι τσαρλατάνοι…

Εκλογικό πανόραμα: ο βάτραχος ψηφοφόρος εν μέσω των υποψηφίων Α και Β.

Σκίτσο του Αργεντινού Bernardo Erlich.

Ο θάνατός του(ς), η ζωή μας…

2011-11-19T10:07:00.003+02:00

Η ρήση «ώδινεν όρος και έτεκεν μυν» αποδίδεται στον Λουκιανό (περίπου 120-180 μ.Χ.) και απαντάται στο έργο του «Πώς δει ιστορίαν συγγραφείν» και θεωρείται συνώνυμη της φράσης «πολύ κακό για το τίποτα…». Στη συγκεκριμένη περίπτωση (διευρυμένη δωσιλογική ψευδοκυβέρνηση μνημονιακής υποταγής), ισχύει και το λαϊκό ρητό «άλλαξε ο Μανωλιός και φόρεσε τα ρούχα του αλλιώς…». Και αυτή η συμμορία γερμανοτσολιάδων και μνημονιακών λακέδων θα συνεχίσει να διαχέει τον φόβο και να σπέρνει το αίσθημα της συλλογικής ενοχής, προκειμένου να συνεχίσει το ισοπεδωτικό έργο που έχουν αναλάβει να φέρουν εις πέρας οι εντεταλμένοι λακέδες του διεθνοποιημένου τοκογλυφικού σιναφιού. Όσο για τον διορισμένο αχυράνθρωπο Παπαδήμ(ι)ο, έγραψε πολύ εύστοχα ο Στάθης Σταυρόπουλος («Ελευθεροτυπία», Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2011): […] Καθόλου «παρθενική» από απόψεως πρωτοτυπίας η ομιλία του νέου Πρωθυπουργού, κ. Παπαδήμου, στο Κοινοβούλιο. Επανέλαβε τα ίδια που έλεγε κι ο Γιωργάκης, απλώς με πιο καλά ελληνικά, επέμεινε στα ίδια που συνιστά και απαιτεί η Τρόικα, στην ίδια δηλαδή θανατηφόρα πολιτική που μας οδήγησε έως εδώ, στην Κόλαση, και θα μας πάει ακόμα παραπέρα στο βάθος της. Ο κ. Παπαδήμος επανέλαβε ακριβώς τα ίδια στερεότυπα με τον ίδιο νεοφιλελεύθερο δογματισμό, τόσον που είναι να απορεί κανείς για τον άλλαξαν με τον Γιωργάκη - που, στο κάτω κάτω, ήταν πιο μελό, πιο δικός μας εις όσα αφορούν τις μαλαγανιές και τις μπαρούφες. Η μόνη διαφορά των κλισέ Παπαδήμου απ' τα στερεότυπα Γιωργάκη βρίσκεται στο ύφος του νέου Πρωθυπουργού - πιο τεχνοκρατικό πιο άοσμο και άχρωμο. Όμως ομοίως άχρωμο και άοσμο είναι και το υδροκυάνιο! […] Μια απ' τα ίδια, όμως, για να μην αδικήσουμε τον κ. Παπαδήμο, εις ένα υπερέβαλε ο νέος Πρωθυπουργός τον απελθόντα: εξεβίασε φόρα παρτίδα τους 300 βουλευτές με το δίλημμα μέσα ή έξω απ' το Ευρώ η Ελλάδα - με βάση τις απαιτήσεις των εταίρων μας! Με ένα λόγο, το ανδρείκελο έπεσε, ζήτω το υποχείριο. Διότι ως υποχείριο των τοκογλύφων δανειστών μας μίλησε ο κ. Παπαδήμος στο Κοινοβούλιο. Με γλώσσα ήσυχη, νηφάλια, στεγνή, στυγνή, κοφτερή σαν το ξυράφι της γκιλοτίνας. Το ερώτημα για τον κ. Παπαδήμο, αν πρόκειται για Πρωθυπουργό της Ελλάδας ή για Φερέφωνο των Τραπεζών, απαντήθηκε απ' το πρώτο λεπτό της ομιλίας του έως το τελευταίο.

Σκίτσο του Ιταλού Francesco Tulio ("Altan")

Συγκυβέρνηση, λοιπόν, και οι ξενηλάτες φασιστόφρονες (επίγονοι των δωσίλογων της ναζιστικής κατοχής) από το (σπασμένο) παράθυρο σε τέσσερις υπουργικούς θώκους –να τσιμπολογήσουν κάτι και αυτοί οι καψεροί. Όπως γράφει ο Γιώργος Βότσης σε άρθρο με τίτλο «Ημέρες οργής και κατάντιας» («Ελευθεροτυπία», Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011), «[…] Καταμαρτυρείται ήδη στον Λουκά Παπαδήμο ότι, και με δική του ευθύνη, οι αθλιότητες συνεχίστηκαν στην πολιτική σκηνή, με δύο κραυγαλέα στοιχεία στη σύνθεση της μεταβατικής κυβέρνησης: 1. Τον εξωφρενικό αριθμό των υπουργών σε μια χώρα άγριας λιτότητας, με 1,5 εκατομμύριο ανέργους και υποαπασχολούμενους. Έφτασαν αισίως τους 49 (!) όταν η επίσης χειμαζόμενη Πορτογαλία έχει μόλις 11 υπουργούς και η ευημερούσα Δανία 22, οι περισσότεροι από τους οποίους πηγαίνουν στα γραφεία τους και στο Κοινοβούλιο χωρίς «φουσκωτούς» και με... ποδήλατο και όχι με "Λέξους" και "Μερσεντές". Και 2. Τέσσερις, σχεδόν, δεκαετίες μετά τη δικτατορία, την επάνοδο στην εξουσία (έστω με συγκυβέρνηση) της Ακροδεξιάς, χωρίς καν να ερωτηθεί ο λαός και χωρίς να το θέλει κανένας θεός [...]». Τα χονδρικά αριθμητικά δεδομένα του αναβαπτισμένου δωσιλογικού αχταρμά έχουν ως εξής: 15 υπουργεία με τον αντίστοιχο αριθμό υπουργών, 9 αναπληρωτές υπουργοί, 21 υφυπουργοί, 2 αντιπρόεδροι (πάλι τα δύο γνωστά παρασιτικά παχύδερμα), ένας υπουργός επικρατείας (δηλαδή, άνευ αντικειμένου) κι ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος (δηλαδή, απρόσωπος παπαγάλος) –ήτοι, 49 παρτάλια κι ένας επαγγελματίας τοκογλύφος δήθεν επικεφαλής.

«Δείχνουν ανταγωνιστικοί μεταξύ τους, για να αποκρύψουν την κρυφή τους ομοιότητα…».

Σκίτσο του Ισπανού Andrés Rábago García ("El Roto").

Καθώς όλες οι αποδοχές των αναλώσιμων και κοινών θνητών περνούν από διαδοχικές πριονοκορδέλες και τα χαράτσια πολλαπλασιάζονται (ούτε η οθωμανική αυτοκρατορία δεν εισέπραττε τόσα), τα έσοδα της παρασιτικής κάστας των εθνονταβατζήδων έχουν υποστεί ασήμαντες απώλειες –οι οποίες, άλλωστε, αναπληρώνονται από διάφορα τζαμπατζιλίκια. Όλοι όσοι έχουν καταδικάσει την πλειονότητα του πληθυσμού σε αβάσταχτες και ταπεινωτικές καταστάσεις (όπως: ευέλικτη κι ελαστική εργασία, υποαπασχόληση, ενοικιαζόμενη εργασία, εφεδρεία, διαρκώς ογκούμενη ανεργία, κλπ), αναγκάζοντας όλο και περισσότερους ανθρώπους αρκούνται στα αποφάγια της άρχουσας τάξης, έχουν φροντίζει στο ακέραιο για τα συμφέροντα του βδελυρού σιναφιού τους –προσπαθώντας να μας πείσουν (σε στυλ Marie-Antoinette) ότι δικαιούνται όλη αυτήν την καλοπέραση και ακόμη περισσότερη. Όσοι έχουν αναπτύξει στο έπακρο τη δουλόφρονα πλευρά της φύσης τους και αποφάσισαν να λειτουργούν ως μαριονέτες και ψηφοφόροι, αρκούμενοι στα λιγοστά ψίχουλα που τους πετούν κάτω από το τραπέζι οι εκάστοτε κρατούντες, ας ρίξουν μια ματιά στα όσα απολαμβάνουν οι εκλεκτοί τους πορνοβοσκοί –συμπεριλαμβανομένων και των βο(υ)λευτάδων της καθεστωτικής και συμβιβασμένης ψευδοαριστεράς, οίτινες στρογγυλοκάθονται σε πολυθρόνες που συνεπάγονται προκλητικότατα προνόμια.

Πίνακας βο(υ)λευτικών προνομίων, δημοσιευμένος στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» της 2ας Οκτωβρίου 2011.

Ο ίλιγγος ξεκινά, προσδεθείτε!!! Τα στοιχεία δημοσιεύθηκαν στην «Ελευθεροτυπία» της 7^ης Μαΐου 2011 και διατηρούν την αξία τους –δεδομένου ότι, έκτοτε, μονάχα οι αποδοχές των «πληβείων» διαρκώς συρρικνώνονται μέχρι τελικής εξαφάνισης. Την πλέον εξωφρενική αμοιβή εισπράττει ο αποκαλούμενος και «υπέρτατος θεσμός», ήτοι, το εκάστοτε ραμολιμέντο που ενδύεται τον τίτλο του προέδρου της «Δημοκρατίας»: αμείβεται (για ποιες υπηρεσίες, άραγε;) με καθαρές μηνιαίες αποδοχές (δηλαδή, κατόπιν φόρων και λοιπών κρατήσεων) 22.400 ευρώ συν 8.184 ευρώ για «έξοδα παραστάσεως» (κοινώς, αεριτζίδικα έσοδα), σύνολο 30.584 ευρώ (καθαρά!!!) και όλα τα έξοδα διαμονής και σίτισης καλυμμένα, μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει –πόσους βαρκάρηδες θα πληρώσει το κνώδαλο; Και δεν είναι μονάχα ο νυν τρόφιμος του προεδρικού μεγάρου που αρμέγει την αγελάδα, αλλά και οι προηγούμενοι: ο σοφός και φιλεύσπλαχνος νομοθέτης (με απλά λόγια, κάποια παρτάλια του εξουσιαστικού σιναφιού) χορηγεί σε όσους έχουν κλωσήσει τον προεδρικό θώκο ισόβια μηνιαίο κονδύλιο «λόγω εξόδων παράστασης» (δια πάσαν νόσον η συγκεκριμένη δικαιολογία) ίσο με το 50% της μηνιαίας χορηγίας του εν ενεργεία Προέδρου της «Δημοκρατίας», χονδρικά 11.000 ευρώ (μετά τον παρακρατούμενο φόρο 20%) ή 132.000 ευρώ ετησίως. Και η πρόκληση συνεχίζεται με τα όσα ενθυλακώνουν: ο πρωθυπουργός περίπου 8.000 ευρώ μηνιαίως, κάθε υπουργός περίπου 7.000 (για καθαρά ποσά μιλάμε πάντα), ενώ έκαστο βο(υ)λευτικό παράσιτο παντελονιάζει περίπου 5.700 ευρώ μηνιαίως συν κάποιες εκατοντάδες ευρώ για «επίδομα γραφείου» (780 για Αθήνα ή 972 για αλλού) και ό,τι αρπάξουν (δηλαδή, 150 ευρώ τη φορά) από συμμετοχές (τρόπος του λέγειν) σε διάφορες «Επιτροπές» της πλάκας. Επίσης, απολαμβάνουν και κάποια καραμπινάτα τζαμπατζιλίκια, όπως: ατέλεια χιλίων (1.000) επιστολών μηνιαίως (π.χ. ευχετήριες κάρτες για την ονομαστική εορτή των χαϊβανοψηφοφόρων), δωρεάν τέσσερις σταθερές τηλεφωνικές γραμμές (έως 11.000 ευρώ ετησίως), δωρεάν κινητό τηλέφωνο έως 200 ευρώ το μήνα, δωρεάν μετακίνηση (Ο.Σ.Ε., Κ.Τ.Ε.Λ., πλοία) που περιλαμβάνει και τις συζύγους σε επίσημα ταξίδια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, δωρεάν διαμονή σε ξενοδοχεία πέντε αστέρων στο εξωτερικό (στην περίπτωση αυτή «αποζημιώνονται» με 150 ευρώ ημερησίως), δωρεάν διαμονή σε αθηναϊκά ξενοδοχεία ή κάλυψη ενοικίου ακινήτου (έως 1.000 ευρώ), από 364 έως 810 ευρώ για «έξοδα κίνησης» (!!!), κονδύλιο για έξοδα γραφείου (π.χ. επίπλωση, εξοπλισμός, κλπ), κονδύλιο για τέσσερις (4) γραμματείς κι έναν σύμβουλο (ή, τρεις γραμματείς και δύο συμβούλους). Και, ενώ σε όλους τους «κοινούς θνητούς» έχει επιβληθεί (από το 1993 κι εντεύθεν) μία ενιαία σύνταξη, οι «πατρίκιοι» της κοινοβουλευτικής συμμορίας λαμβάνουν δύο (2) ανεξάρτητες κύριες συντάξεις –ενώ, όσοι θήτευσαν στο εθνονταβατζιλίκι έως το 2008, εξασφάλισαν συνταξιοδότηση σε μία μόλις τετραετία.

Πρέπει να επιμείνουμε με τον φόβο.

-Είναι ένα υπέροχο καύσιμο.

-Και δωρεάν.

-Και ανανεώσιμο.

(Σκίτσο του Αργεντινού Bernardo Erlich)

Τα εν λόγω προνόμια είναι απλώς ενδεικτικά (υπάρχουν και άλλα) και δεν απαντώνται μονάχα στις προαναφερθείσες κατηγορίες λαμόγιων. Το ζουμί της υπόθεσης είναι πως οι λίγοι χρυσοκάνθαροι που αποφασίζουν ερήμην των πολλών (το τονίζουμε αυτό, διότι το επιχείρημα περί «εκλεγμένων» δεν ευσταθεί διόλου…) καλοπερνούν και πλουτίζουν παρασιτώντας εις βάρος εκείνων οι οποίοι εξαναγκάζονται να πληρώνουν αλλεπάλληλα χαράτσια και να υφίστανται δριμύτατες φοροεπιδρομές, με σκοπό να ευημερούν και να διαβιούν πολυτελώς ακριβώς εκείνοι οι οποίοι αποφασίζουν για την ολοένα και μεγαλύτερη εξαθλίωση του πληθυσμού. Πόσο δύσκολο είναι να κατανοήσουν οι εθελόδουλοι και ραγιάδες ψηφοφόροι (τουλάχιστον, όσοι δεν είναι λαμόγια με άμεσα συμφέροντα) ότι μονάχα η ανηλεής καταστροφή του παρόντος συστήματος μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για την πραγματική (και όχι υπόδουλη) ζωή;

Αιτίες και αποτελέσματα...

2011-11-12T10:25:00.004+02:00

Όταν, την άνοιξη του 2010, ο εντεταλμένος λακές (λέγε με g.a.p.) του διεθνούς τοκογλυφικού διευθυντηρίου αποφάσισε (κατόπιν εντολών άνωθεν, φυσικά) να ενεχυριάσει μία ολόκληρη χώρα για τις επόμενες (άγνωστο πόσες) δεκαετίες, αποκαλύφθηκε πάραυτα η χρόνια και μόνιμη σύγχυση που χαρακτηρίζει τη συντριπτική πλειονότητα της ιθαγενούς δίποδης μάζας. Χωρίς να διαθέτουν το ελάχιστο θεωρητικό υπόβαθρο ή τις απαραίτητες (έστω, στοιχειώδεις) ιστορικές και οικονομικές γνώσεις, διάφορα απονευρωμένα ανδράποδα (κοινώς, ευήθεις ψηφοφόροι) και σπιθαμιαίοι οσφυοκάμπτες (ευπειθείς «νοικοκυραίοι» και ασπόνδυλα ανδρείκελα με ψυχοσύνθεση σκλάβου) εκστόμιζαν σφόδρα φιλομνημονιακούς δεκάρικους και αναμασούσαν ολάκερη τη χυδαία δωσιλογική προπαγάνδα των νεοφιλελεύθερων απολογητών (π.χ. Μάνος, Ανδριανόπουλος και λοιπά σκύβαλα της μεγαλοαστικής παρασιτικής πολιτικάντικης κάστας που σιγοντάριζαν ασμένως την ψευδοκυβέρνηση του αμερικανοθρεμμένου μαμάκια) όπως: «αν δεν πάρουμε το δάνειο θα χρεοκοπήσουμε και δε θα έχουμε τρόφιμα, ρούχα, ηλεκτρικό ρεύμα, πετρέλαιο, φυσικό αέριο, κλπ, διότι δεν παράγουμε τίποτα…», «τόσα χρόνια ζούσαμε με δανεικά, μέσα στην πολυτέλεια και τη χλιδή…» (κλασικό παράδειγμα καλλιεργημένου έξωθεν ενοχικού συνδρόμου) ή επίσης, και αυτή ήταν η μέγιστη ηλιθιότητα που ακούσαμε όλους αυτούς τους μήνες, «πρέπει να πάρουμε το δάνειο, για να μπορούμε να έχουμε αγαθά πολυτελείας…» -πιστεύοντας ότι τα δανεικά θα διοχετεύονταν οπουδήποτε αλλού εκτός από το τραπεζικό σύστημα. Όσοι τολμούσαν να υψώσουν αντιμνημονιακό ανάστημα και προειδοποιούσαν για τη διαφαινόμενη καταστροφή, χαρακτηρίζονταν αυτομάτως (από τους ολίγιστους ενδοτικούς) «Κασσάνδρες» ή ακόμη και «εθνικοί μειοδότες». Πλέον, όχι μόνο τα αγαθά πολυτελείας είναι απρόσιτα για όλο και περισσότερους, αλλά οσονούπω και πολλά από τα είδη πρώτης ανάγκης (τα άκρως απαραίτητα για την καθημερινή επιβίωση) θα γίνουν πιο δυσαπόκτητα –σε συνδυασμό με το διαρκές πετσόκομμα των εργασιακών και συνταξιοδοτικών αποδοχών, τη γιγάντωση της ανεργίας και τα μονιμοποιημένα χαράτσια. Τώρα, τα φιλομνημονιακά αθύρματα, έχοντας υποθηκεύσει τη ζωή των απογόνων τους (και, μάλιστα, σε βάθος γενεών) ξεσηκώνονται και (με σπασμωδικές κινήσεις) προσπαθούν να περισώσουν ό,τι μπορούν. Είναι όμως πάρα πολύ αργά και, δυστυχώς, μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά…

Μια πολύ καίρια και βασική πτυχή του θέματος «δανεισμός» δίνει η εβδομαδιαία εφημερίδα «Κόντρα», (φύλλο 663, Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2011), σε άρθρο με τίτλο «Πολύχρονο αλυσόδεμα του ελληνικού λαού στο ζυγό του χρηματιστικού κεφάλαιου» -απ’ όπου και αναδημοσιεύουμε:

[…] Αν μετράμε καλά, αυτή είναι η τέταρτη «σωτηρία της χώρας» από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Η πρώτη σωτηρία ήρθε με το Μνημόνιο, το οποίο μέσα σε τρία χρόνια θα καθιστούσε το ελληνικό κρατικό χρέος βιώσιμο, θα γλίτωνε την Ελλάδα από την «αναδιάρθρωση» που θα ισοδυναμούσε με χρεοκοπία και θα την οδηγούσε ξανά περήφανη στις «αγορές», από τις οποίες θα μπορούσε να δανειστεί με «λογικά» και «δίκαια» επιτόκια. Ύστερα ήρθε η απόφαση της 25ης Μάρτη, σύμφωνα με την οποία η μείωση επιτοκίων στα δάνεια της τρόικας θα έλυνε τα προβλήματα που δεν είχε λύσει το Μνημόνιο. Ακολούθησε το Μεσοπρόθεσμο και η συμφωνία της 21ης Ιούλη, που «έβαλαν πάτο στο βαρέλι» (κατά την παπάρα του Βενιζέλου, που του άρεσε τόσο πολύ ώστε την επαναλάμβανε τουλάχιστον δυο-τρεις φορές την ημέρα) και «έφερε το μεγαλύτερο δανειακό πακέτο στην ιστορία της χώρας», όπως καμάρωνε ο Παπανδρέου. Έτσι, φτάσαμε στην τέταρτη «διάσωση», αυτή της 26ης Οκτώβρη. Η οποία, όπως αντιλαμβάνεστε, δεν θα είναι και η τελευταία. Αρκεί μια ματιά στις σελίδες του διεθνούς Τύπου για να αντιληφθεί κανείς ότι με τη συμφωνία της 26ης Οκτώβρη οι ιμπεριαλιστές της Ευρώπης απλά «αγόρασαν χρόνο». Το πρόβλημα της διαχείρισης του κρατικού χρέους (που δεν είναι ούτε αποκλειστικά ούτε κυρίως ελληνικό, αν σκεφτούμε τα μεγέθη Ιταλίας, Ισπανίας, Βελγίου και Γαλλίας, που περιμένουν στη… λίστα αναμονής των «κερδοσκόπων», δηλαδή του χρηματιστικού κεφάλαιου που δεν έχει πατρίδα και εθνικές ευαισθησίες), παραμένει και είναι δισεπίλυτο, γιατί προσκρούει στην ίδια τη λειτουργία των οικονομικών νόμων του καπιταλισμού και στους ανταγωνισμούς ανάμεσα στα τεράστια μονοπώλια και τα ιμπεριαλιστικά κράτη που τα εκπροσωπούν. Η συμφωνία της 26ης Οκτώβρη, ακόμη και σε επίπεδο διακηρυκτικής σαφήνειας είναι πολύ πίσω απ’ αυτή της 21ης Ιούλη. Το μόνο που είναι συγκεκριμένο σ’ αυτή είναι πρώτο το νέο δανειακό πακέτο των 130 δισ. ευρώ προς την Ελλάδα και δεύτερο η εφαρμογή ενός αναβαθμισμένου καθεστώτος σκληρής επιτήρησης/εποπτείας από ειδικό μηχανισμό της ΕΕ και του ΔΝΤ. Πριν από οτιδήποτε άλλο, πρέπει να ρίξουμε μια ματιά σε μερικούς αριθμούς, οι οποίοι αποκαλύπτουν κάποιες… περίεργες συμπτώσεις. Το νέο δανειακό πακέτο προς την Ελλάδα, για την περίοδο 2012-14 (στο οποίο θα συγχωνευτεί και το υπόλοιπο του πρώτου δανείου) είναι 130 δισ. ευρώ. Συνολικά, τα δάνεια από ΕΕ και ΔΝΤ θα είναι 208 δισ. ευρώ (78+130) και όχι 240 (110+130), όπως το φουσκώνει η κυβέρνηση. Αυτό, όμως, είναι λεπτομέρεια. Άλλη σύγκριση έχει σημασία. Σύμφωνα με τα επίσημα κρατικά στοιχεία (εισηγητική έκθεση προϋπολογισμού), την περίοδο 2012-14 λήγει και πρέπει να αποπληρωθεί κρατικό χρέος συνολικού ύψους 130,4 δισ. ευρώ (35,2 δισ. το 2012, 37,6 δισ. το 2013 και 57,6 δισ. το 2014)! Βλέπουμε, δηλαδή, ότι το ύψος του νέου δανειακού πακέτου είναι ίσοι με τις λήξεις κρατικών δανείων της περιόδου αναφοράς. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε, όπως λέει και η γνωστή διαφήμιση. Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση. Το πρώτο δάνειο ήταν 110 δισ. Όσο ακριβώς ήταν και το ύψος των κρατικών δανείων που έληγαν την περίοδο αναφοράς του. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι χορηγούν στο ελληνικό κράτος νέα δάνεια που φτάνουν ίσα-ίσα για να αποπληρωθούν τα παλιά. Μόνο αυτό τους ενδιαφέρει. Να μην υπάρξει πρόβλημα στην αποπληρωμή των κεφαλαίων που διαχρονικά τοποθετούν στην επιχείρηση «ελληνικό κράτος» το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και οι εγχώριες τράπεζες, με τη μορφή δανείων. Ως προς αυτό, η συμφωνία της 26ης Οκτώβρη δεν διαφέρει σε τίποτα από τη συμφωνία που οδήγησε στην πρώτη δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο. Αποφάσισαν να χορηγήσουν δάνεια ύψους 130 δισ. ευρώ για την τριετία 2012-2014, που ισούνται με το σύνολο των χρεολυσίων που πρέπει να καταβάλλει στους δανειστές του το ελληνικό κράτος την ίδια περίοδο. Ουσιαστικά, η μόνη σίγουρη απόφαση που πήρε η σύνοδος κορυφής της Ευρωζώνης τα χαράματα της 27ης Οκτώβρη είναι η ανανέωση ενός ακόμη μέρους των παλιών δανείων (συγκεκριμένα των δανείων που λήγουν την περίοδο 2012-14) με νέα δάνεια, με επαχθέστερους επιτοκιακούς όρους και επαχθέστερους όρους αποπληρωμής, δεδομένου ότι δεν θα υπάγονται στο εσωτερικό ελληνικό Δίκαιο, αλλά στο βρετανικό ή άλλο Δίκαιο αποικιοκρατικής αντίληψης, που εξασφαλίζει απόλυτα τους δανειστές έναντι του οφειλέτη. Και οι τόκοι; Οι τόκοι που θα πληρώνονται κάθε χρόνο αυτή την περίοδο. Οι τόκοι θα πληρώνονται κανονικά από τον κρατικό προϋπολογισμό, όπως συμβαίνει και τώρα. Τα δάνεια της τρόικας χρησιμοποιούνται για την αποπληρωμή των χρεολυσίων των προηγούμενων δανείων και οι τόκοι καλύπτονται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Γι’ αυτό και διογκώνονται τα ελλείμματα, παρά τη σκληρή δημοσιονομική πολιτική. Αυτά τα ελλείμματα καλύπτονται με τον λεγόμενο βραχυπρόθεσμο δανεισμό (έντοκα γραμμάτια 3μηνης, 6μηνης και 12μηνης διάρκειας), ο οποίος γίνεται από τις τράπεζες με εξωφρενικά τοκογλυφικούς όρους. Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι δανείζεται για να πληρώνει μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες. […].

Υ.Γ. Καθώς η συμμορία των μνημονιακών δωσίλογων διευρύνεται (λέγε με τρικομματική συγκυβέρνηση υποταγής, με πρωθυπουργό-αχυράνθρωπο τραπεζίτη και φασίστες υπουργούς), ας θυμηθούμε τι δήλωσε ο Wolfgang Schäuble (υπουργός οικονομικής κυριαρχίας του 4^ου Reich) σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό «Spiegel» : «[…] η Ελλάδα είναι μοναδική και ιδιαίτερη περίπτωση. Ως αντάλλαγμα για μεγαλύτερη βοήθεια από τα κράτη-μέλη, η Ελλάδα θα πρέπει να λάβει σκληρά μέτρα και να δεχθεί μια πολύ πιο στενή εποπτεία˙ θα μπορούσαμε ακόμα να πούμε ότι προσωρινά θα εκχωρήσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας. Δεν πιστεύω ότι κάποια άλλη χώρα θα θελήσει να της επιβληθούν τέτοια μέτρα, ακόμη και αν βρεθεί στην έσχατη ανάγκη […]». Όχι, η χώρα δεν τελεί υπό καθεστώς κατοχής και δεν είμεθα υποτελείς ραγιάδες…

Δελτίον θυέλλης…

2011-11-03T10:18:00.002+02:00

[…] Προσωπικώς προτιμώ τις σφιγμένες υψωμένες γροθιές από τις μούντζες... κατανοώ όμως την οδύνη και την οργή αυτών που μουντζώνουν. Και ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα κλείσουν τα πέντε ανοιχτά δάκτυλα της μούντζας σε σφιχτή υψωμένη γροθιά. Κι ας αφήσουν οι υποκριτές το ιερό μένος τους κατά του «άτακτου» μαθητή κατά μέρος -είναι αυτό το μένος για τα πανηγύρια. Όχι μόνον διότι στις μέρες της εφηβείας μας όλοι οι νυν ενήλικες έχουμε κάνει «τέρατα», αλλά κυρίως διότι αυτοί που εξαπολύουν ιερεμιάδες εναντίον του μαθητή (που είναι χιλιάδες μαθητές) κάνουν πως δεν βλέπουν τις αιτίες που τον οδήγησαν στη γενική απαξίωση -είναι οι ίδιες οι δικές τους αξίες, οι αξίες της οικονομίας της αγοράς, του αμοραλισμού που αυτή συνεπάγεται και της αμορφωσιάς... Πέσανε ομοθυμαδόν να «φάνε» αυτόν τον μαθητή οι ιεροκήρυκες του Τύπου, οι ίδιοι που δεν έχουν γράψει μια λέξη κριτικής για το κατόρθωμα της Διαμαντοπούλου να αφήσει τα σχολεία χωρίς βιβλία... Οι εκατοντάδες, οι χιλιάδες μαθητές που απέστρεφαν το πρόσωπο από τους «επίσημους» μιας εξουσίας που εξαθλίωσε τις οικογένειές τους και υπονόμευσε το δικό τους μέλλον είναι μια υγιής αποστροφή πολλά υποσχόμενη για μια ουσιαστική πολιτικοποίηση -νέοι που προβληματίζονται εγκαίρως κι εξ απαλών ονύχων. Οι εκατοντάδες μαθητές που παρήλασαν με υψωμένες τις γροθιές κρατώντας μαύρα μαντήλια (εικόνα που παρέπεμπε ευθέως στους «Μαύρους Πάνθηρες») δεν έχουν βεβαίως καμμία σχέση με την «καθώς πρέπει» παρέλαση που θα έκαναν οι επικριτές τους, αν στη θέση των επισήμων καθόταν ο υμπερστρουμφύρερ ΡΑΪΧενμπαχ. Και τέλος, για τους σοβαροφανείς αστοιχείωτους που έπαθαν ντελίριουμ τρέμενς με τη μούντζα και δημηγορούν οι αστοιχείωτοι -επαναλαμβάνω- για προσβολές στη μνήμη των προγόνων κι άλλα τέτοια κενά στομφώδη, ας μάθουν ότι οι πρόγονοί μας -μάλιστα οι απώτατοι και θεωρούμενοι λαμπρότεροι όλων, οι αρχαίοι -ήταν μάστορες στη μούντζα. Σφάκελο έλεγαν το φάσκελο (όπως και οι Βυζαντινοί) όταν ύψωναν το μεσαίο δάκτυλο του χεριού δείχνοντας τη «γύμνια του βασιλιά» και μετατρέποντας συχνά τις πομπές σε διαπομπεύσεις (εξ ου και η εκπτωτική έννοια της λέξης «πομπές» στη δημοτική). Άσε τις «μούντζες», όταν βουτούσαν τα χέρια τους στη μουντζούρα κι άφηναν το (αποτροπαϊκό) αποτύπωμα της ανοιχτής τους παλάμης πάνω στις θύρες των αρχοντικών που οι ένοικοί τους αδικούσουν τον δήμο. Είναι λοιπόν αναμενόμενο να παθαίνουν μιρμιρίαση οι Δυνατοί (και υπερβολική μιρμιρίαση τα τσιράκια τους), όταν βλέπουν εν Μέση Οδώ να υψώνονται μούντζες που σε καλόν καιρό μπορεί να γίνουν υψωμένες γροθιές [...].

Στάθης Σταυρόπουλος, από τη στήλη «Ναυτίλος» («Ελευθεροτυπία», Τρίτη 1^η Νοεμβρίου 2011).

Αγριεύουν τα πράγματα για τους εντόπιους μνημονιακούς δωσίλογους και, σε λίγο, δε θα μπορούν να κρυφτούν ούτε μέσα στα λαγούμια τους. Πλέον, δεν τους ανέχονται ούτε οι πλέον διαλλακτικές και υπομονετικές (και, συνήθως, δουλόφρονες) ομάδες του πληθυσμού: οι θρησκόληπτοι και οι «νοικοκυραίοι». Η σοβαρότητα της κατάστασης είχε ήδη φανεί από την Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2011, όταν το εκκλησιαζόμενο χριστεπώνυμο πλήρωμα αποδοκίμασε εντόνως τον Μπεγλίτη στη Θεσσαλονίκη. Τέτοια ημέρα, οι Θεσσαλονικείς τιμούν τόσο τη μνήμη του πολιούχου και χριστιανομάρτυρα Αγίου Δημητρίου του μυροβλύτη (πρόσχομεν…) όσο και την απελευθέρωση της πόλης από τον οθωμανικό ζυγό (νύχτα 26^ης προς 27^η Οκτωβρίου 1912, σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο) και, συνηθίζουν να συγκεντρώνονται στην εκκλησία που φέρει το όνομα του εκχριστιανισμένου αξιωματικού του ρωμαϊκού στρατού. Έτσι, το πρωί της τοπικής επετείου, οι Μπεγλίτης και Μαγκριώτης άκουσαν τα πρώτα «γαλλικά» του εορταστικού τριημέρου –ενώ, εμφανώς πιο πονηρεμένοι, κάποιοι τοπικοί βο(υ)λευτάδες της γαλάζιας παρασιτικής συμμορίας προτίμησαν να διαβούν τις πλαϊνές πόρτες του ναού. Πάντως, ο εμετικός και θρασύτατος Μπεγλίτης (πολιτικός προϊστάμενος του πλέον μιζαδόρικου και προσοδοφόρου υπουργείου –μνημονεύετε Τσοχατζόπουλο και όχι μόνον αυτόν…) κινήθηκε απειλητικά προς τους χλευαστές του (προσεβλήθη ο ερίφης), αλλά φρόντισαν να τον απομακρύνουν οι ασφαλίτες που τον συνόδευαν και γλίτωσε περαιτέρω ξεφτίλα. Αργότερα, κατά την επίσκεψή του σε στρατόπεδο στη Νέα Σάντα Κιλκίς (σχετικά ασφαλής, πλέον), εκστόμισε τις συνήθεις παπαρολογίες: «Κατάντια… εικόνα ντροπής… ορισμένοι καθοδηγούμενοι… αυγό του φιδιού… εσμός παραστρατιωτικών, παραθρησκευτικών και παρακρατικών οργανώσεων…» και άλλα τέτοια φαιδρά και πολυχρησιμοποιημένα.

Τις επόμενες ημέρες, οι αποδοκιμασίες εναντίον των υψηλά ιστάμενων θεσμικών λαμόγιων εντάθηκαν κατά τη διάρκεια των παρελάσεων ανά την επικράτεια. Στις περισσότερες πόλεις οι «επίσημοι» τα βρήκαν μπαστούνια και άκουσαν πολλά «μπινελίκια», ενώ οι παρελαύνοντες μαθητές έστρεφαν επιδεικτικά το κεφάλι προς την αντίθετη κατεύθυνση όταν περνούσαν μπροστά από την εξέδρα των χαραμοφάηδων καρεκλοκένταυρων –με αποκορύφωμα, φυσικά, τη γενναία μούντζα που εισέπραξαν οι εμβρόντητοι καραβανάδες στη Λάρισα. Επίσης, κινητοποιήσεις έλαβαν χώρα και στο «πράσινο νησί» (καιρός ήταν!!!), όπου μαζεύτηκαν τα παρτάλια της Σοσια-ληστικής Διεθνούς (στην οποία προ μηνών συμμετείχαν και τα «λουλούδια» που ανατράπηκαν κατά τη διάρκεια της «Αραβικής Άνοιξης») για να «συνεδριάσουν». Όσο για τον Παπούλια, ο οποίος άκουσε τα σκολιανά του στη Θεσσαλονίκη (όπου, καταγράφηκε η πρώτη ματαίωση παρέλασης στα νεοελληνικά χρονικά) και απαιτεί τον «δέοντα» σεβασμό, να του υπενθυμίσουμε ότι ο σεβασμός δεν είναι κάτι απαιτητό και αυτονόητο˙ είναι ένα έπαθλο που κατακτάται όχι με το άσπρισμα των τριχών της κεφαλής, αλλά μετά κόπων και βασάνων. Ο «σεβάσμιος» γέροντας, οποίος επί δεκαετίες είχε χρηματίσει (τι ρήμα κι αυτό!!!) βο(υ)λευτής και (υφ)υπουργός του πράσινου συρφετού, έχει υπογράψει (ασμένως και δίχως να εκφράσει την ελάχιστη επιφύλαξη) όλα τα κατάπτυστα αίσχη της δωσιλογικής ψευδοκυβέρνησης του αμερικανοθρεμμένου μαμάκια. Έτσι, στη φράση του «15 χρόνων ήμουν αντάρτης…» ας προσθέσει «αλλά στα στερνά μου αποφάσισα να γίνω κατοχικός συνεργάτης…».

Οι διαμαρτυρίες των ημερών είχαν και μουσική χροιά. Στην Αθήνα, οι μουσικοί της δημοτικής μπάντας παρέλασαν με μαύρες κορδέλες στα μουσικά τους όργανα και ο φάλτσος Καμίνης, φουσκωμένος από μνημονιακή νομιμοφροσύνη, αυτόγελοιοποιήθηκε διατάσσοντας τη διενέργεια προκαταρκτικής έρευνας σχετικά με το «παράπτωμα». Κάτι ανάλογο συνέβη και στην Πάτρα, όπου η μπάντα του Δήμου πραγματοποίησε πορεία διαμαρτυρίας προς το δημαρχείο –συνοδεία χιλιάδων συμπαραστατών.

Τέλος, για ένα ακόμη σαββατοκύριακο, τα αντικυβερνητικά (και όχι μόνον) πανό και συνθήματα έκαναν την εμφάνισή τους σε διάφορα γήπεδα ποδοσφαίρου. Το Σάββατο, στο γήπεδο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» (Ο.Σ.Φ.Π.-Ο.Φ.Η.), από πολύ νωρίς ήχησαν τα (τετριμμένα μεν, διαχρονικά δε) συνθήματα «πουτάνας γιοι, πολιτικοί…», «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή…», «ξύλο και ξεβράκωμα σε κάθε βουλευτή, ρίξτε τους στη θάλασσα, να πά' να γαμηθεί...») και κυριάρχησαν τρία πανό με το εξής περιεχόμενο: «Αλήτες, προδότες πολιτικοί, θα κάψουμε εσάς και τη Βουλή», «Κανείς βουλευτής ξανά στο Καραϊσκάκη. Είστε ανεπιθύμητοι...» και «50% κούρεμα να κάνετε σε κάνα γίδι, από εμάς θα πάρετε μονάχα ένα αρχίδι». Την Κυριακή, στο Παγκρήτιο Στάδιο Ηρακλείου (Εργοτέλης-Αστέρας Τρίπολης) οι οπαδοί του Εργοτέλη κρέμασαν πανό με τις φράσεις «Δεν ξενοδουλεύουμε, εμείς είμαστε οι αφέντες. Τούτο το αμπέλι της γης είναι δικό μας. Νίκος Καζαντζάκης» και «Όχι ρε, κατοχή = αντίσταση». Στο Ο.Α.Κ.Α. (Α.Ε.Κ.–Άρης), οι οπαδοί της Α.Ε.Κ. «έλουσαν» εν χορώ τους αρχιδωσίλογους g.a.p. και Benito και, παρά τους εξονυχιστικούς ελέγχους που διενεργούσαν στις εισόδους του Σταδίου οι μπασκίνες, πέρασαν πολλά πανό με πολιτικό και υβριστικό περιεχόμενο όπως: «160 ώρες, 592 ευρώ. Μπουνίδια και κλοτσίδια σε κάθε πολιτικό», «Μετά το κούρεμα, έρχεται φάπα», «Ξεπουλήσατε την Ελλάδα. Ταπεινώσατε το λαό. Προδότες, κρυφτείτε!», «Η φλόγα καίει εδώ και καιρό σε γήπεδα και δρόμους. Τώρα όμως φούντωσε και θα σας κάψει όλους».

Η οργή διευρύνεται και, όπως είναι φυσικό, κανείς «ιθύνων» δεν έχει το ακαταλόγιστο και κανένας θεσμός δε βρίσκεται στο απυρόβλητο. Δυστυχώς, η άτακτη φυγή των φιλοκατοχικών λακέδων (οι οποίοι θα μείνουν, στην ουσία, ατιμώρητοι για τα εγκλήματά τους) θα αφήσει πίσω της τοπίο καταστροφής. Εν κατακλείδι, η μνημονιακή πρακτική των πρασινοδωσίλογων επιβεβαιώνει την κατασυκοφαντημένη ρήση ότι «η μόνη τρομοκρατία είναι η κρατική»…