Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Η μέρα εκείνη δε θ’ αργήσει…

«Σήμερα το πρωί, ξεκίνησε το μποϊκοτάζ εναντίον των εβραϊκών καταστημάτων και θα συνεχιστεί μέχρι τα μεσάνυχτα. Θα εκτελεστεί με λυσσώδη σφοδρότητα και αταλάντευτη πειθαρχία…».
Paul Joseph Goebbels, δίνοντας το ακριβές στίγμα των διωγμών που εξαπέλυσαν εναντίον του «εσωτερικού εχθρού» οι ένστολοι δολοφόνοι του 3ου Reich.

Αντί για "Goebbels" μπορούμε να τοποθετήσουμε το όνομα οποιουδήποτε θεσμικού εγκληματία (π.χ. υπουργός μπάτσων και καταστολής) και τα "εβραϊκά καταστήματα" μπορούν να αντικατασταθούν από τον εκάστοτε «εσωτερικό εχθρό» του ολιγαρχικού καθεστώτος που φέρει τον αυτάρεσκο και παραπλανητικό τίτλο «Δημοκρατία».

 Οι εικόνες που «κοσμούν» το παρόν δημοσίευμα δεν είναι πρωτότυπες ή πρωτοφανείς, ούτε και διεκδικούν εύσημα υψηλής αισθητικής. Για πολλοστή φορά, απεικονίζεται η πάγια συμπεριφορά των ανθρωπόμορφων τεράτων που αποκαλούνται «άνδρες» των Μ.Α.Τ. Το εν λόγω οπτικό υλικό αφορά στις διαδηλώσεις της 5ης Οκτωβρίου στο κέντρο της Αθήνας.


Οι εικόνες αυτές είναι μία ακόμη υπενθύμιση προς όλους τους δουλόφρονες «νοικοκυραίους» που υποστηρίζουν πως οι κατάφρακτοι λακέδες «τη δουλειά τους κάνουν…» ή «εκτελούν εντολές…» -τόσο τα Τάγματα Εφόδου, όσο και τα SS εκτελούσαν επίσης εντολές. Με το ίδιο εθελόδουλο σκεπτικό, και η Τρόικα τη δουλειά της κάνει, και οι διεθνείς τοκογλύφοι (τράπεζες και χρηματιστήρια) τη δουλειά τους κάνουν, και ο νεοδωσίλογος-φιλοσιωνιστής G.A.P. (με την εγκληματική του συμμορία και τους πρόθυμους πατριδέμπορους συμμάχους του) τη δουλειά του κάνει και αυτός –προσφέροντας γη και ύδωρ στο αδηφάγο 4ο Reich. Καθείς εφ’ ω ετάχθη…
 Κάποτε, ήταν πολύ δημοφιλές το σύνθημα «τρεις κι εξήντα παίρνετε και τον κόσμο δέρνετε…». Αργότερα, κατά τις δύο πρώτες μεταπολιτευτικές δεκαετίες, η στάση των συγκεκριμένων ανθρωποειδών (είτε επρόκειτο για τις δυνάμεις καταστολής του «εθνάρχη» και των διαδόχων του, είτε για τις αντίστοιχες του «σοσιαλιστή» με το ζιβάγκο) αποδόθηκε από τη λαϊκή μούσα με στιχουργικές επινοήσεις όπως «εμπρός, Ανδρέα, με Μ.Α.Τ. και Μ.Ε.Α. για μια Ελλάδα νέα…» ή «καλώς τα τα παιδάκια με τα ροπαλάκια, χωρίς τα ροπαλάκια είσαστε πουστράκια…» -χωρίς την παραμικρή ρατσιστική πρόθεση εναντίον των ομοφυλοφίλων, απλώς έτσι εθίγετο με καίριο τρόπο ο συμπλεγματικός «ανδρισμός» των γλοιωδών ροπαλοφόρων. Έκτοτε, το θράσος και ο κωλοπαιδισμός των ένστολων τσογλαναράδων έχουν παραφουσκώσει˙ τόσο λόγω της όλο και πιο ενισχυμένης πολεμικής εξάρτυσης που φέρουν, όσο και λόγω της απεριόριστης κάλυψης που τους παρέχουν οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι –ας μη λησμονούμε την προ εικοσαετίας παραίνεση του ακατονόμαστου εκ Χανίων βρικόλακα: «εσείς είσαστε το κράτος…».

 Το ποιον (μάλλον, το πύον) των αναλώσιμων (αλλά και τόσο απαραίτητων για την εξουσία) πραιτοριανών γενίτσαρων δεν έχει βελτιωθεί διόλου στο πέρασμα των ετών: πάντα αδίστακτοι και δολοφονικοί, πάντα θρασύδειλοι (λόγω συντριπτικής υπεροπλίας απέναντι στον «εχθρό»), πάντα τσουτσέκια και προγραμματισμένα ανδρείκελα, μια χαμερπής τσογλανοπαρέα...

 Σχετικά με τις αγριότητες της συγκεκριμένης ημέρας, οι γραφειοκράτες της ΕΛ.ΑΣ. εξέδωσαν ανακοίνωση στην οποία αναφέρεται ότι «διατάχθηκε έρευνα προκειμένου να εξεταστούν καταγγελίες σχετικά με τη βίαιη συμπεριφορά αστυνομικών σε βάρος ομάδας δημοσιογράφων…», αν και το υπάρχον υλικό (φωτογραφίες και βίντεο) δείχνει καθαρά τους τραμπουκισμούς που υπέστησαν όσοι βρέθηκαν στον δρόμο των αρματωμένων χοιρινών –ανάμεσά τους, η κακοποίηση της φωτορεπόρτερ Τατιάνας Μπόλαρη του πρακτορείου "Eurokinissis", καθώς και το χτύπημα με ασπίδα που δέχτηκε στο πρόσωπο φωτορεπόρτερ ξένου πρακτορείου και του κόστισε ένα δόντι. Ο συγκεκριμένος «άνδρας» των Μ.Α.Τ. συνελήφθη το πρωί της επομένης (κατηγορούμενος για «εξύβριση», «απρόκλητη σωματική βλάβη» και «βίαιη συμπεριφορά σε βάρος της φωτορεπόρτερ»), οδηγήθηκε με άκρα μυστικότητα στα δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων και, φυσικά, αφέθηκε ελεύθερος από τον εισαγγελέα, ο οποίος όχι μόνο δεν άσκησε καμία ποινική δίωξη εις βάρος του, αλλά  ανέθεσε την υπόθεση ανατέθηκε σε πταισματοδίκη (για να διερευνηθεί αν έχουν τελεσθεί τα αδικήματα της εξύβρισης και της απειλής, βάσει ιατροδικαστικής εξέτασης)˙ αντιθέτως, συνελήφθησαν 10 διαδηλωτές στους οποίους απαγγέλθηκαν οι συνήθεις για τη συγκεκριμένη περίπτωση κατηγορίες: «διατάραξη κοινής ειρήνης», «απόπειρα σωματικής βλάβης σε βάρος αστυνομικών», «εξύβριση», «αντίσταση κατά της αρχής», «παράνομη οπλοφορία» και άλλα τέτοια φαιδρά και βαρύγδουπα. Κερασάκι στην τούρτα, ο αφόρητα γελοίος και άχθος αρούρης Κοκκαλάκης, ο εκπρόσωπος Τύπου της μπατσαρίας, ο οποίος περιφέρει το άθλιο σαρκίο του στους τηλεοπτικούς σταθμούς προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Σε αυτόν τον προκλητικό και θρασύτατο, αδαή και αστοιχείωτο, παλαιάς κοπής σμπίρο, ανήκουν οι βαθυστόχαστες φράσεις: «Συχνά, η παρουσία των διαδηλωτών αλλά και των δημοσιογράφων, επηρεάζει συναισθηματικά στους αστυνομικούς των Μ.Α.Τ. διότι τους θυμίζει καταστάσεις και περιπτώσεις όπου θεώρησαν ότι έτυχαν άδικης μεταχείρισης από τα Μέσα Ενημέρωσης…» και «να συνειδητοποιήσουν οι δημοσιογράφοι ότι ο κίνδυνος είναι μέρος της δουλειάς τους…»˙ όμως, αν ισχύει η δεύτερη φράση, ο γραφειοκράτης μπασκίνας θα πρέπει να δεχτεί ότι το ίδιο αφορά και τους έμμισθους πραιτοριανούς του καθεστώτος –οπότε, ας μην κλαψουρίζουν όταν γίνονται (καθ’ όλα θεμιτός) στόχος...
(Πηγές: «Ελευθεροτυπία», Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011 (ρεπορτάζ της Αργυρώς Μώρου) / «Ελευθεροτυπία», Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011 (ρεπορτάζ: Αργυρώ Μώρου – Αντωνία Ξυνού) / «Ελευθεροτυπία», Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011 (ρεπορτάζ της Γεωργίας Δαμά) / indymedia Αθήνας, Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011).

 Εν κατακλείδι, οι ένστολοι μούλοι με τις πανοπλίες και τον βαρύ οπλισμό δεν είναι «εργαζόμενοι με στολή» ούτε «παιδιά της εργατικής τάξης και του λαού» -όπως, με περισσή κουτοπονηριά, διαδίδει το «Κ».Κ.Ε. Είναι ο κατιμάς της κοινωνίας, αδίστακτα και αναξιοπρεπή καθάρματα που δεν έχουν το ηθικό σθένος να κερδίσουν τα προς το ζην με τρόπο έντιμο και μη εξουσιαστικό. Η φυσική τους εξόντωση (όπως ο Ηρακλής εξολόθρευσε τη Λερναία Ύδρα) αποτελεί επιτακτική και αδήριτη ανάγκη. Η μέρα εκείνη δε θ’ αργήσει…


 Υ.Γ.1: Ενώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν. Για δεύτερη φορά μέσα σ’ έναν μήνα, και μάλιστα την επομένη των τελευταίων αγριοτήτων, ένστολοι (αστυνομικοί και ειδικοί φρουροί) συγκεντρώθηκαν έξω από το υπουργείου της λεωφόρου Κατεχάκη (ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα διαμαρτυρίας της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής) και, κραδαίνοντας τα εκκαθαριστικά τους σημειώματα (τα οποία τοιχοκόλλησαν στον εξωτερικό τοίχο του υπουργείου ΠροΠο), διαμαρτυρήθηκαν για τις περικοπές που έχουν υποστεί οι μισθοί και τα επιδόματά τους από την αρχή του έτους και βροντοφώναξαν: «Όχι άλλες μειώσεις, όχι άλλες αφαιμάξεις των μισθών μας!…». Για την παγίως δολοφονική συμπεριφορά των ομογάλακτων ροπαλοκρανοφόρων, ούτε κουβέντα –και πάλι. Προφανώς, αδυνατούν να κατανοήσουν το πόσο αναλώσιμοι είναι…

Υ.Γ.2: Όπως επισημαίνει και η λαϊκή σοφία, «στην αναμπουμούλα χαίρεται ο λύκος…». Πληροφορούμεθα, λοιπόν, ότι, την ίδια ημέρα που οι διαδηλωτές κακοποιούνταν από τους «άνδρες» των μονάδων καταστολής, ο Βασίλης Σαραλιώτης (το δεξί χέρι του Κορκονέα το βράδυ της δολοφονίας του έφηβου Γρηγορόπουλου) αποφυλακιζόταν υπό τον (μοναδικό) όρο να παραμένει μόνιμα στη Δράμα -στον τόπο καταγωγής του. Για την Ιστορία, να υπενθυμίσουμε ότι ο συγκεκριμένος ειδικός φρουρός είχε καταδικαστεί πρωτοδίκως (στις 11 Οκτωβρίου 2010) σε δεκαετή κάθειρξη για απλή συνέργεια στην ανθρωποκτονία του 15χρονου -αυτή είναι η μικρότερη δυνατή ποινή που προβλέπεται για το συγκεκριμένο αδίκημα. Τώρα, λίγες ημέρες πριν χρονίσει ως έγκλειστος, το Πενταμελές Εφετείο Λαμίας (με ομόφωνη απόφασή του και παρά την αντίθετη εισήγηση του εισαγγελέα της έδρας Χαράλαμπου Λακαφώση) αναστέλλει την εκτέλεση της ποινής του. Στην αίτηση αποφυλάκισης που είχε υποβάλει, ο Σαραλιώτης επικαλούταν ως λόγους την ασθένεια στενού συγγενικού του προσώπου και τις οικονομικές δυσχέρειες που αντιμετωπίζει η οικογένειά του. Όπως όλοι γνωρίζουμε, η «Δικαιοσύνη» εξάντλησε όλη της την αυστηρότητα όταν επέβαλε τις ποινές για την υπόθεση «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς» -υπόθεση για την οποία, οι καταδικασθέντες (όχι όλοι) ευθύνονταν μονάχα για κάποιες υλικές ζημιές…

Υ.Γ.3: Όταν μια κυβέρνηση παραπαίει, συνήθως «αλλάζει ο Μανωλιός και βάζει τα ρούχα του αλλιώς» –σε πιο εκσυγχρονιστική ορολογία: ανασχηματισμός, αναδόμηση, κλπ, για να έχουν να ασχολούνται τα χαχόλια. Κάτι ανάλογο επιχείρησαν και οι υψηλά ιστάμενοι γραφειοκράτες της μπατσαρίας (μαζί με τον υπουργό του «Σαμίνα», φυσικά), μετά τους τελευταίους τραμπουκισμούς των «ανδρών» τους. Τα ονόματα δεν έχουν καμία σημασία, αφού η τακτική των καθαρμάτων θα παραμείνει αναλλοίωτη. Το κορυφαίο σημείο στις πρόσφατες «αλλαγές» είναι η ανάκληση από την αποστρατεία του αντιστράτηγου Χαράλαμπου Χριστοφαρεΐζη, προκειμένου να αναλάβει καθήκοντα συμβούλου του Παπουτσή. Τι εστί Χριστοφαρεΐζης; ήταν διοικητής των μονάδων αστυνομικών επιχειρήσεων (επί υπουργίας Παπαθεμελή και Γείτονα) και ηγήθηκε της ηρωικής επιδρομής των Μ.Α.Τ. εναντίον των συνταξιούχων τρομοκρατών –οι οποίοι, τον Μάρτιο του 1995, διαδήλωναν έξω από το μέγαρο Μαξίμου και χαλούσαν την υπερπολύτιμη αυτοσυγκέντρωση του πάνσοφου και λαοπρόβλητου εκσυγχρονιστή Σημίτη…

Ετικέτες , ,

2 σχόλια:

Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

(μέρος 1ο)

ΕΝΣΤΟΛΑ ΑΝΘΡΩΠΟΣΚΥΛΑ ΚΑΙ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΚΤΗΝΩΔΙΑ

Αυτό το σημείωμα για την αστυνομική βία, αφορά κατ’ αποκλειστικότηταεκείνες τις (ένστολες και μη) ψυχοπαθητικές «προσωπικότητες» που είναι επιρρεπείς στην άσκηση της βίας καιαφιερώνεται στους -πάντοτε άνευ διακριτικών- θρασύδειλους (ένστολους και μη) «κυνηγούς κεφαλών» οι οποίοι είθισται να αυθαιρετούν απεριόριστα και εκ του ασφαλούς, εξαιτίας της κάλυψης ή της ανοχής των υπηρεσιακών και πολιτικών τους προϊσταμένων.

ο μετασχηματισμός της εγκληματικότητας σε μηχανισμό εξουσίας

Εξαιτίας της επαναλαμβανόμενης δολοφονικής δραστηριότητας των ένστολων ανθρωπόσκυλων,

αφιερώνεται στη σοσιαληστρική κυβέρνηση του Μνημονίου και του Αίματος

Η βία και η αυθαιρεσία είναι, σ' ένα βαθμό, συνυφασμένες με τη λειτουργία της αστυνομίας σε όλες τις κοινωνίες. Αλλά μόνο στις απολίτιστες κοινωνίες (που κανοναρχούνται από ένα κράτος-πορνείο το οποίο φιλοδοξεί να επαναμεταβληθεί σε κράτος-σφαγείο), η βία και η αυθαιρεσία μπορεί να αποτελούν προβαλλόμενο πρότυπο, θεσμικά επικυρωμένο στοιχείο, εξουσιαστικά καλυπτόμενη και υπηρεσιακά δικαιωμένη συμπεριφορά ενός ειδικού τμήματος των δυνάμεων της «τάξης».



Η βία αποτελεί εγγενές δομικό στοιχείο της αστυνομίας ως κατασταλτικού θεσμού. Και εξαιτίας αυτού, είναι φυσικό να εμφιλοχωρούν σ’ αυτή αρκετές διεστραμμένες ψυχοπαθητικές προσωπικότητες, οι οποίες μπορούν να επιδίδονται ατιμώρητα σε ατομικές και συλλογικές ασκήσεις νεκροφιλίας και θανατολατρείας (έχοντας, πάντοτε, την κάλυψη της «προϊσταμένης αρχής», υπηρεσιακής και πολιτικής, και των συναδέλφων τους).



Αυτές οι ψυχιατρικές περιπτώσεις (οι οποίες διαφεύγουν την ψυχιατρική θεραπεία, επειδή έχουν τη δυνατότητα να εκτονώνουν την κακοήθη επιθετικότητάς τους εναντίων ανυπεράσπιστων πολιτών, εκ του ασφαλούς, υποδυόμενοι τους αστυνομικούς), ανταποκρίνονται σε ένα νέο σωματικό, χαρακτηριοδομικό και συμπεριφορικό τύπο στο εν εξελίξει οργουελιανό «1984»:



• Ένα εξουσιαστικά μεταλλαγμένοζόμπι, που η ύπαρξή του εξαντλείται στα χέρια, τα πόδια, το περίστροφο, το γκλοπ, κάποια γεννητικά όργανα (ανύπαρκτης ή αμφίβολης λειτουργικότητας) και έναν απλαστικό εγκέφαλο (ο οποίος διευκολύνει αφάνταστα την επιτέλεση του θεάρεστου λειτουργήματος του βασανιστή).



• Μια διεστραμμένη ψυχοπαθητική προσωπικότητα, ένα φρανκενσταϊνικό μείγμα Παπαχρόνη, Ντάλτον, Νταβέλη και κουτσαβάκη, που προγραμματίζεται εξουσιαστικά για να εκδηλώνει μια ανεξέλεγκτη καταστρεπτική επιθετικότητα και να δηλώνει ξεδιάντροπα με χίλιους τρόπους ότι (αυτό, το διανοητικά υπολειπόμενο ζόμπι)είναι το ευνοούμενο εκτελεστικό όργανο της εξουσίας και έχει εξοπλιστεί με το αποκλειστικό δικαίωμα «να γαμάει και να δέρνει», και αντιστρόφως.



• Ένα αποκρουστικό ανθρωποειδές (που η εμφάνισή του και μόνο, θίγει την αισθητική και προσβάλλει την αξιοπρέπεια κάθε πολιτισμένου ανθρώπου), το οποίο, με την αλαζονεία, τις κουτσαβάκικες κινήσεις, το ηλίθιο βλέμμα και τον πρωτόγονο λόγο του, εκτοξεύει εναντίον της κοινωνίας την αφόρητη χυδαιότητα, το απύθμενο κενό, την τρομακτική βαρβαρότητα και το καταχθόνιο ψυχοδιανοητικό του σύμπαν.



Συνεπώς, όσοι ένστολοι και μη επιδίδονται στο «ευγενές άθλημα» της κακοποίησης ανυπεράσπιστων πολιτών ή κρατούμενων, δεν είναι παρά θρασύδειλα ανθρωποειδή τα οποία χαρακτηρίζονται από ένα πελώριο έλλειμμα ανθρωπιάς, πολιτισμού, μόρφωσης, καλλιέργειας και ευαισθησίας, διακατέχονται από ένα αβυσσαλέο μίσος για οτιδήποτε ξεφεύγει από το στενό τους ορίζοντα, και –με την ύπαρξή τους- κάνουν να διαγράφεται σκοτεινό το μέλλον της κοινωνίας.

Πηγή: grivas.info

Σάββατο, Αυγούστου 23, 2014 3:47:00 μ.μ.  
Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Κουκουλοφόρα κτηνωδία



Όταν η αποκρουστικότητα των ενεργειών εκείνων που συγκροτούν τα (άτυπα) Ειδικά Τάγματα Κτηνωδίας, υπερβαίνει ή πρόκειται να υπερβεί τα όρια ανοχής της κοινωνίας, οι φυσικοί αυτουργοί της κτηνωδίας φροντίζουν να καλύψουν τα «πρόσωπά» τους με κουκούλες (με πλήρη κάλυψη των πολιτικών και διοικητικών προϊσταμένων τους). Πράγμα που αφενός καλύπτει την ανωνυμία τους και αφετέρου αποκαλύπτει το επαίσχυντο της δραστηριότητάς τους (την οποία οι ίδιοι επιθυμούν διακαώς ως τοξικομανείς της βίας για όσο μπορεί να επιτελείται εν κρυπτώ και της οποίας την αποκάλυψη φοβούνται αενάως εξαιτίας της απαξίας που εμπεριέχει.



Η χρήση της κουκούλας παραπέμπει συνειρμικά στον υπόκοσμο (ληστές τραπεζών, τρένων, κ.α.) και στους συνεργάτες των εκάστοτε κατακτητών μιας χώρας (Ελλάδα, Αλγερία, κ.λ.π.).



Συνεπώς, η υιοθέτηση της κουκούλας από την αστυνομία (δηλαδή, η οικειοποίηση από την αστυνομία ενός συμβόλου που ήταν πάντοτε σήμα κατατεθέν της εγκληματικότητας), σημειολογικά υποδηλώνει ότι η αστυνομία εγκληματοποιείται.

Παραφράζοντας ελαφρά τον Μισέλ Φουκό, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι:

«Η σχεδόν μυθική σπουδαιότητα που αποκτάει ο κουκουλοφόρος αστυνομικός οφείλεται στο γεγονός ότι η εγκληματικότητα, στο πρόσωπο του πάνοπλου μπάτσου που καλύπτει το πρόσωπό του με μια κουκούλα, απέκτησε φανερά τη διφορούμενη κατάσταση του αντικειμένου και του οργάνου ενός αστυνομικού συστήματος που την καταπολεμά και ταυτόχρονα συνεργάζεται μαζί της. Ο κουκουλοφόρος αστυνομικός σημειώνει τη στιγμή που η εγκληματικότητα, διαχωρισμένη από τις άλλες παρανομίες, εντάσσεται στην εξουσία και αντιστρέφεται. Είναι η εποχή όπου πραγματοποιείται η άμεση θεσμική διασύνδεση της αστυνομίας και της εγκληματικότητας. Συγκλονιστική στιγμή όπου η εγκληματικότητα μετατρέπεται σε μηχανισμό της εξουσίας... Τέλος με τη σαιξπηρική εποχή, όπου η εξουσία ταυτίζεται με τη φρίκη σε ένα και το αυτό πρόσωπο. Θ' αρχίσει σε λίγο το καθημερινό μελόδραμα της αστυνομικής ισχύος και της συνενοχής του εγκλήματος με την εξουσία». (Μισέλ Φουκό, Επιτήρηση και Τιμωρία, σ. 372).



Οι κουκουλοφόροι αστυνομικοί που υιοθετούν τις ενδυματολογικές «προτιμήσεις» των εγκληματιών δήθεν αντιπάλων τους, με την αποκρουστική βιαιότητα της συμπεριφοράς τους, πλήττουν καίρια την ανθρωπιά, τις δημοκρατικές ευαισθησίες, την ηθική και την αισθητική μας, και αποκαλύπτουν σ’ ολόκληρη την κοινωνία το καταχθόνιο ψυχοδιανοητικό τους σύμπαν, την προφανή χυδαιότητα και την απύθμενη βαρβαρότητα της ύπαρξής τους, με μια πρωτοφανή επίδειξη του θρασύδειλου «τσαμπουκά» τους που καλύπτεται από τους διαχειριστές της εξουσίας.


Πηγή: grivas.info

Σάββατο, Αυγούστου 23, 2014 3:51:00 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Αρχική σελίδα