Balurdos…

Αν κάποιος αποφασίσει ν’ ασχοληθεί στα σοβαρά με το θέμα «μπασκίνες», θα βρεθεί προ πολλαπλών λογικών αδιεξόδων. Αν κάποιος προσπαθήσει να εξηγήσει την όποια συμπεριφορά των ένστολων χοιρινών με βάση τη στοιχειώδη λογική, θα γευτεί εγγυημένη απόγνωση. Ίσως η πρέπουσα προσέγγιση να περιλαμβάνει ατέρμονη παράθεση λαϊκών παροιμιών και θυμόσοφων ρήσεων, όπως «εκεί που μας χρωστούσανε, μας πήραν και το βόδι» ή «ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή» ή «τί του λείπει του ψωριάρη, φούντα με μαργαριτάρι», και πάει λέγοντας. Οι προαναφερθείσες φράσεις ταιριάζουν απολύτως στο κείμενο που δημοσίευσε η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Αχαΐας, ως αντίδραση στο πώς παρουσιάζονται οι ένστολοι εγκληματίες (π.χ. των ΜΑΤ και άλλων «προστατών του πολίτη») στην τηλεοπτική σατιρική εκπομπή «Ελληνοφρένεια». Ο τηλεοπτικός ήρωας που ενσαρκώνει το DNA του ΜΑΤατζή, ονομάζεται Μπαλούρδος˙ στην ισπανική γλώσσα, το επίθετο "balurdo" έχει διάφορες έννοιες: χρησιμοποιείται κυρίως στη Λατινική Αμερική και μπορεί να σημαίνει «ανισόρροπος», «παλαβός», «απεχθής», και άλλα παρόμοια. Το πλήρες κείμενο (Δελτίο Τύπου, δημοσιευμένο την Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2014, με τις αναμενόμενες ανορθογραφίες) των πατρινών μπάτσων είναι το ακόλουθο: «Η Ένωση μας έκπληκτη παρακολουθεί την διαπόμπευση που δέχονται οι Αστυνομικοί, ιδιαιτέρως της Υποδιεύθυνσης Αποκατάστασης Τάξης (ΥΑΤ) και Ομάδας ΔΕΛΤΑ από την σατυρική σειρά ''Ελληνοφρένεια'' που παρουσιάζεται στην τηλεόραση του Alpha. Συγκεκριμένα εμφανίζονται ηθοποιοί που φέρουν πλήρη επιχειρησιακή στολή της ΥΑΤ , με όλα τα εμβλήματα και διακριτικά του σώματος, ως επίσης και της ομάδας ΔΕΛΤΑ, τους οποίους οι υπόλοιποι συμπρωταγωνιστές, τους χλευάζουν συνεχώς και συχνά τους κοσμούν με ένα σωρό κοσμητικά επίθετα και άσεμνες χειρονομίες, αφήνοντας μηνύματα ότι πρόκειται περί ηλιθίων. Όλα αυτά διαδραματίζονται στην ζώνη υψηλότερης θεαματικότητας που παρακολουθούν ακόμα και μικρά παιδιά περνώντας αρνητικές αντιλήψεις για το θεσμό της Αστυνομίας αλλά και λανθασμένη εικόνα για όλους εμάς που τον υπηρετούμε. Θεωρούμε ότι η παρέμβαση πρέπει να είναι άμεση καθόσον προσβάλει τους συναδέλφους που υπηρετούν στις υπηρεσίες αυτές, αλλά και γενικότερα όλους τους συναδέλφους, και γεννά ερωτήματα για το εαν και ποιοι έδωσαν την άδεια και την συγκατάθεση τους σε κάτι τέτοιο, αναλαμβάνοντας και τις ευθύνες τους. Η Ένωση μας ενημέρωσε ως όφειλε την ΠΟΑΣΥ προκειμένου με την σειρά της να διαχειριστεί το όλο ζήτημα.». Όπως φαίνεται, το βασικό παράπονο των πατρινών μπάτσων είναι ότι κάποιοι ομόσταβλοί τους διακωμωδούνται και παρουσιάζονται μονάχα ως ηλίθιοι και όχι ως έμμισθοι δολοφόνοι, ως αστοιχείωτοι και όχι ως μίσθαρνα όργανα της κάθε κυβερνητικής (ή επιχειρηματικής, όπως η «Ελληνικός Χρυσός») συμμορίας. Το ζήτημα δεν σηκώνει περαιτέρω ανάλυση˙ όλοι έχουμε δει στιγμιότυπα και σκηνές (φωτογραφίες, βίντεο) της εν λόγω ένστολης κτηνωδίας και πολλοί διαθέτουμε εμπειρική γνώση από τη συμπεριφορά και τη νοοτροπία τους. Πάντως, η ιστοσελίδα της Ε.Α.Υ.Α. διαθέτει και πεδίο με την ονομασία «φόρος τιμής, πεσόντες αστυνομικοί»˙ ανάμεσά στους τιμώμενους μνημονεύονται και οι Απόστολος Βέλλιος (ξεπαστρεύτηκε στις 19.9.1994, όταν ο Ε.Λ.Α. χτύπησε με εκρηκτικό μηχανισμό κλούβα των Μ.Α.Τ. στον Περισσό), Νεκτάριος Σάββας (τον εκτέλεσε η «Σέχτα Επαναστατών» στις 17.6.2009, έξω από την κατοικία της Σοφίας Κυριακίδου –βασική προστατευόμενη ψευδομάρτυρας στη δίκη για την υπόθεση του Ε.Λ.Α.), Ιωάννης Βάρης (τον εξόντωσε η «Ε.Ο. 17Ν», στις 2.11.1991, με αντιαρματική ρουκέτα η οποία εκτοξεύτηκε εναντίον κλούβας των Μ.Α.Τ. επί της οδού Χαριλάου Τρικούπη στα Εξάρχεια), και Γιώργος Βασιλάκης (υπασπιστής του τότε υπουργού μπάτσων και καταστολής, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, τα τίναξε στις 24.6.2010, όταν άνοιξε παγιδευμένο φάκελο στο γραφείο του). Εμείς θα βεβαιώσουμε τους αχαιούς μπάτσους ότι ο κατάλογος με τις νεκρολογίες θα διευρύνεται όσο οι ασπόνδυλοι κρανοφόροι θα εξακολουθούν να ερμηνεύουν τον ίδιο μονότονο και προβλέψιμο ρόλο…

Ενδεικτικές περιπτώσεις ένστολης βαναυσότητας, αλιεμένες από τον σχετικό ωκεανό:

Πέμπτη 18.12.2008: Άλλη μια περίπτωση τσουβαλιάσματος ανύποπτου περαστικού από τα βδελυρά υποκείμενα της ΥΑΤ, καθώς η Αθήνα «φλέγεται» από αλλεπάλληλες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, δώδεκα μέρες μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Ο 23χρονος φαντάρος Γιώργος Γρηγοριάδης είναι ο «τυχερός της κλήρωσης»… [ρεπορτάζ του Κώστα Ζαφειρόπουλου, «Εφημερίδα των Συντακτών», φύλλο 178, Τρίτη 18.06.2013]

Πέμπτη 27.9.2012: Ομοσπονδίες και σύλλογοι αναπήρων και πασχόντων εισπράττουν τα γνωστά «χάδια» των (εν πλήρη εξαρτύσει) χαμερπών τσοπανόσκυλων. [«Εργατική Αλληλεγγύη», φύλλο 1.039, Τετάρτη 03.10.2012]

Πέμπτη 4.10.2012: Τα μαντρόσκυλα της «δημοκρατίας» χτυπούν απλήρωτους εργαζομένους των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, οι οποίοι διαδηλώνουν στο Πεντάγωνο. Σε φωτογραφία που δημοσιεύει η «Αυγή της Κυριακής» [7.10.2012], ΜΑΤατζής έχει γυρίσει το κλομπ ανάποδα και χτυπά με τη σιδερένια λαβή του ροπάλου του έναν ήδη τραυματισμένο διαδηλωτή. Όπως γράφτηκε στο athens.indymedia, πρόκειται για το ίδιο σίχαμα που είχε ψεκάσει με χημικά τον Μανώλη Γλέζο παλαιότερα.

Πέμπτη 6.12.2012: Οι θρασύδειλοι γυμνοσάλιαγκες του Δένδια δείχνουν τον «ανδρισμό» τους σε ανήλικα παιδιά, τα οποία διαδηλώνουν ως φόρο τιμής στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ενδεικτικός ο τίτλος που επιλέγει η «Εφημερίδα των Συντακτών» [φύλλο 28, Παρασκευή 7.12.2012]: «Παιδομάζωμα στη μνήμη του Αλέξη»

Πέμπτη 14.2.2013: Οι ένστολες ύαινες επιτίθενται με λύσσα εναντίον ομάδας της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ και σε δύο βουλευτές που τους συνόδευαν (αν οι διαμαρτυρόμενοι ήταν αντιεξουσιαστές, τι θα τους έκαναν οι τσογλαναράδες των ΜΑΤ;), μετά από παράσταση διαμαρτυρίας στο πανεπιστημιακό γραφείο του τότε γ.γ. του υπουργείου Οικονομικών Γιώργου Μέργου. [ρεπορτάζ του Δημήτρη Αγγελίδη στην «Εφημερίδα των Συντακτών», φύλλο 83, Παρασκευή 15.2.2013]

Ο στρατός κατοχής που υπερασπίζεται τις επιχειρηματικές λαιμαργίες των χρυσοθήρων στη Χαλκιδική, ξεσαλώνει με κάθε ευκαιρία και κακοποιεί τους αντιστεκόμενους ντόπιους οι οποίοι προσπαθούν να σώσουν τον τόπο τους από τον αφανισμό. Επιδρομές σε χωριά, εισβολές σε κατοικίες οικογενειών και συλλήψεις αξημέρωτα, απεριόριστη χρήση χημικών σε κατοικημένες περιοχές, καθεστώς τρομοκράτησης εις βάρος ανθρώπων κάθε ηλικίας και φύλου, συνθέτουν το καθημερινό σκηνικό της περιοχής. Γεγονός είναι πως οι κάτοικοι της περιοχής (άμεσα θιγόμενοι από τη σαμαρικού τύπου «ανάπτυξη») έχουν συμπεριφερθεί με περισσή αβρότητα στους λεγεωνάριους των χρυσοθήρων: ούτε ένα πτώμα ακόμη˙ ποτέ δεν είναι αργά για μια καλή αρχή…

Τετάρτη 11 Ιουλίου 2013: Μηχανοκίνητη ομάδα ροπαλοφόρων ανθρωποειδών χτυπά ανηλεώς πορεία συμπαράστασης στον απεργό πείνας Κώστα Σακκά. Ρεπορτάζ: Δημήτρης Αγγελίδης, Κώστας Ζαφειρόπουλος [«Εφημερίδα των Συντακτών», φύλλο 197, Πέμπτη 11.07.2013] και athens.indymedia 

Όσο για την πολυχρησιμοποιημένη θεωρία των «λίγων σάπιων μήλων» καθώς και για τις περιβόητες ΕΔΕ, παραπέμπουμε τους εύθικτους αχαιόμπατσους στην εξαιρετική παρουσίαση του «Ιού» με τίτλο «Και κλέφτες και αστυνόμοι. Αποκαλυπτικές οι εκθέσεις της ΔΕΥ της ΕΛ.ΑΣ.» [«Εφημερίδα των Συντακτών», φύλλο 115, Σάββατο 30.3.2013] 

Υ.Γ. Τι; Αν υπάρχουν περιστατικά ένστολης βίας εναντίον ναζιστών και λοιπών «πατριωτών»; Ποιο χαϊβάνι έκανε την ερώτηση;

Passe-partout…

Τη Δευτέρα 27 Μαΐου 2013, στην επίσημη ιστοσελίδα της ΕΛ.ΑΣ., αναρτήθηκε το εξής Δελτίο Τύπου της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής: «Συνελήφθη προχθές (25-5-2013) το απόγευμα στα Πετράλωνα, από αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Προστασίας Ανηλίκων της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής, 40χρονος ημεδαπός, ο οποίος νωρίτερα, προσποιούμενος τον αστυνομικό, προσέγγισε ανήλικη ημεδαπή και προέβη σε ασελγείς πράξεις σε βάρος της. Όπως διαπιστώθηκε από την αστυνομική έρευνα, ο συλληφθείς εντόπιζε ανήλικες μαθήτριες, ηλικίας 8 έως 14 ετών την ώρα που έφευγαν από το σχολείο τους, μετά την λήξη των μαθημάτων. Στη συνέχεια τις ακολουθούσε, κινούμενος με μοτοσυκλέτες διαφόρων τύπων και φορώντας πάντα προστατευτικό κράνος, μέχρι την είσοδο των πολυκατοικιών στις οποίες διέμεναν. Στη συνέχεια εισέρχονταν μαζί τους στις πολυκατοικίες και προσποιούμενος τον αστυνομικό, επιδεικνύοντας κάποια έγγραφα από το πορτοφόλι του, τις παραπλανούσε ότι διενεργεί έρευνα για κλοπή στο σχολείο ή για ναρκωτικά και τις οδηγούσε σε απόμερο κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας, όπου προέβαινε σε ασελγείς πράξεις σε βάρος τους. Από την μέχρι τώρα αστυνομική έρευνα έχει διαπιστωθεί ότι, κατά την τελευταία πενταετία, έχει ενεργήσει ασελγείς πράξεις σε βάρος είκοσι ένα (21) ανήλικων κοριτσιών σε διάφορες περιοχές της Αθήνας. Σημειώνεται ότι ο δράστης τη δεκαετία 1995 - 2005 είχε συλληφθεί δύο (2) φορές, για αδικήματα τα οποία στρέφονται κατά της γενετήσιας ελευθερίας και αξιοπρέπειας ανηλίκων κάτω των δώδεκα (12) ετών, για τα οποία έχει καταδικασθεί και φυλακισθεί. Σε βάρος του 40χρονου σχηματίσθηκε σχετική ποινική δικογραφία και οδηγήθηκε στον κ. Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών.». Σχετική ανακοίνωση ακολούθησε και την Πέμπτη 30 Μαΐου, με την οποία ανακοινώθηκαν τα στοιχεία του συλληφθέντος και δημοσιεύθηκαν πέντε φωτογραφίες του (ανφάς και προφίλ): «[…] Δίνονται στη δημοσιότητα, κατόπιν σχετικής Διάταξης της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, τα στοιχεία ταυτότητας και φωτογραφίες του 40χρονου ημεδαπού, ο οποίος συνελήφθη στις 25-05-2013, από αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Προστασίας Ανηλίκων της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής, για αποπλάνηση και ασελγείς πράξεις σε βάρος ανηλίκων κοριτσιών (Σχετικό το από 27-05-2013 Δελτίο Τύπου). Πρόκειται για τον Γεωργιάδη Στυλιανό του Βασιλείου και της Δωροθέας, που γεννήθηκε το 1973 στη Νέα Ιωνία Αττικής και κατοικεί στα Πετράλωνα. Η συγκεκριμένη δημοσιοποίηση, χρονικής διάρκειας έξι μηνών, σύμφωνα με τη σχετική Εισαγγελική Διάταξη, αποσκοπεί στην προστασία του κοινωνικού συνόλου, των ανηλίκων, των ευάλωτων ή ανίσχυρων πληθυσμιακών ομάδων και προς ευχερέστερη πραγμάτωση της αξίωσης της Πολιτείας για τον κολασμό των παραπάνω αδικημάτων. Στο πλαίσιο αυτό, παρακαλούνται οι πολίτες να επικοινωνούν με τον τηλεφωνικό αριθμό […]». Όπως διαβάζουμε στον Τύπο [«Εφημερίδα των Συντακτών», φύλλο 164, Πέμπτη 30.5.2013], ο εν λόγω λίγδας «δήλωσε στις Αρχές ότι είναι τόσο πολλά τα θύματά του που… δεν τα θυμάται όλα […]», ενώ «τα αδικήματα που αντιμετωπίζει, μέχρι στιγμής, είναι αποπλάνηση παιδιών κάτω των 12 ετών, κατά συρροή, ληστεία κατά συρροή και αντιποίηση αρχής […]».

Δεν έχουμε σκοπό να αναλωθούμε σε περιττούς αφορισμούς περί της γλοιώδους δραστηριότητας του υποκειμένου στο οποίο αποδόθηκε το προσωνύμιο «δράκος των Πετραλώνων», αλλά θα εστιάσουμε σε κάποιο σημείο το οποίο θεωρούμε σημαντικό για την υπόθεση αυτή. Το γεγονός ότι ο δράστης προέβαινε σε «αντιποίηση Αρχής» (σύμφωνα με το κατηγορητήριο) για να στριμώξει τα θύματά του, μόνο τυχαίο δεν είναι. Αν παρακάμψουμε την όποια αφέλεια ή ευπιστία μπορεί να χαρακτηρίζει τα άτομα νεαρής ηλικίας (και, δη, τα ανήλικα), η εξουσιαστική ιδιότητα την οποία επικαλούταν ο Γεωργιάδης χρησίμευε ως αντικλείδι γενικής χρήσης. Άραγε, οι κορασίδες που τον ακολουθούσαν τι είχαν ακούσει από τους γονείς τους; ότι πρέπει να σεβόμαστε τις Αρχές, τους θεσμούς και την εξουσία εν γένει; ότι όλοι όσοι στελεχώνουν τις «Αρχές» είναι άνθρωποι αδαμάντινου χαρακτήρα και άμεμπτης ηθικής και ξημεροβραδιάζονται στις επάλξεις φροντίζοντας για την ασφάλειά μας; Πάντως, ακόμη και αν δεν τα έχουν ακούσει από τους κηδεμόνες τους, φροντίζει η τηλεοπτική προπαγάνδα (κυρίως η βορειοαμερικανική, αλλά και η εγχώρια πιθηκίζουσα) να πείσει τους έντρομους ιθαγενείς ότι οι «εκπρόσωποι του Νόμου και της Τάξης» είναι ανθρώπινα όντα με βαθιά και ουσιαστικά συναισθήματα, ήρωες που διακινδυνεύουν τη ζωή τους για το «κοινό καλό», γι’ αυτό και πρέπει να τους εμπιστευόμαστε χωρίς δισταγμό. Και αν αποτύχει και η πλύση εγκεφάλου των διαφόρων μέσων (έντυπων και ηλεκτρονικών), το τροπάριο αλλάζει και ακολουθεί το «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος»: με απλά λόγια, ακόμη και κάποιος που θα διαμαρτυρηθεί με απολύτως ήπιο τρόπο προσπαθώντας να υπερασπιστεί στοιχειωδώς την αξιοπρέπειά του, κινδυνεύει να υποστεί σωματική κακοποίηση και να τυλιχθεί σε μια κόλλα χαρτί (με διαχρονικές κατηγορίες, όπως «απείθεια» και «αντίσταση κατά της Αρχής») ώστε να τον παραλάβει κάποιος πρόθυμος ανακριτής για τα περαιτέρω. Παρά τον ψευδεπίγραφο εκδημοκρατισμό της, η Ψωροκώσταινα παραμένει μια χώρα φοβική και αστυνομοκρατούμενη (με την έννοια της απόλυτης ελευθερίας και ασυλίας που απολαμβάνουν οι μπασκίνες για να στήνουν καραμπινάτες σκευωρίες), στρατοκρατούμενη (ακόμη και τώρα ο στρατός ξηράς εκπαιδεύεται για το ενδεχόμενο ν’ αντιμετωπίσει τον «εσωτερικό εχθρό») και με μια Δικαιοσύνη απολύτως αυθαίρετη και ταξική. Όταν όλες ανεξαιρέτως οι «Αρχές» είναι ταγμένες στην υπηρεσία του ταξικού συστήματος και βασικός τους προορισμός είναι η καταστολή και η τρομοκράτηση του «εσωτερικού εχθρού», λογικό είναι η «αντιποίηση Αρχής» ν’ αποτελεί ένα βολικό πασπαρτού για κάποιους. Αφιερωμένο σε όσους ενοχικούς και «νουνεχείς» θεωρούν πως αιτία της ελληνικής κακοδαιμονίας είναι η περιφρόνηση προς τους νόμους και η (εγγεγραμμένη στα γονίδια του Έλληνα) απειθαρχία…

Η αξία της οικογένειας…

«Το ανθρωπάκι που ζει μέσα στο μυαλό μου».

Σκίτσο του Robert Crumb.

Ουδεμία έκπληξη για ό,τι ακολούθησε τη σύλληψη των τεσσάρων νεαρών που κατηγορούνται για την απαλλοτρίωση μέρους του ήδη κλεμμένου πλούτου, στον Πελαργό Φλώρινας και στον Βελβεντό Κοζάνης. Τα ρουφιανοκάναλα των μεγαλονταβατζήδων ξεσάλωσαν, όπως και οι ρυπαροφυλλάδες της διαπλοκής: σενάρια, μυθεύματα και μπόλικη λασπολογία είναι τα βασικά συστατικά της πάγιας και πολλάκις δοκιμασμένης συνταγής, με σταθερούς καταναλωτές τους μπουκωμένους και αποχαυνωμένους «νοικοκυραίους». Φυσικά, ανάλογο πανηγύρι ποτέ δε στήνεται όταν οι συλληφθέντες είναι μέλη της (κοινοβουλευτικής, πλέον) νεοναζιστικής συμμορίας. Έτσι, τρανταχτές υποθέσεις νεοναζιστικής βίας έχουν, κατ’ επανάληψη, κουκουλωθεί επιμελώς και οδηγήθηκαν στη λήθη: τον Αύγουστο του 2012 συνελήφθησαν τέσσερις βαριά οπλισμένοι (οι δύο εκ των οποίων χρυσαύγουλοι) οι οποίοι «επισκέπτονταν» συχνά τράπεζες της Ανατολικής Μακεδονίας, τον ίδιο μήνα συνέβη και η έκρηξη στη Σπάρτη (με τον κομιστή του μηχανισμού να απανθρακώνεται και τον συνεργό του να καταθέτει, αλλά να μη συλλαμβάνεται –παρά τα πλούσια ευρήματα) και τον Νοέμβριο συνελήφθησαν τρία φασιστικά μπουμπούκια στον Βόλο. Φυσικά, σε καμία από τις τρεις περιπτώσεις δεν υπήρξε ξυλοδαρμός ή κακοποίηση κρατουμένου και δε χρειάστηκε το Photoshop για να γίνουν πιο ευπαρουσίαστες οι φωτογραφίες των συλληφθέντων. Αυτά ως προς τα αναμενόμενα και τις «ζαρντινιέρες» της Δυτικής Μακεδονίας…

Σκίτσο του Τάσου Αναστασίου

[«Αυγή της Κυριακής», 3.2.2013]

Το σημείο στο οποίο αξίζει να εστιάσουμε, είναι η στάση που τηρούν κάποιοι γονείς συλληφθέντων αντιεξουσιαστών –ανάμεσά τους και μια γνωστή συγγραφέας. Από τα λόγια τους καταλαβαίνουμε πως πρόκειται για ανθρώπους με ανοιχτούς ορίζοντες και όχι στενόμυαλα και φοβισμένα ανθρωπάκια. Σέβονται, κατανοούν και στηρίζουν τις επιλογές των παιδιών τους χωρίς να εκλιπαρούν τον οίκτο ή τη συμπάθεια της αγελαίας μάζας. Γονείς που άφησαν στα παιδιά τους τη δυνατότητα της επιλογής και δεν τα παρακίνησαν να γίνουν κομματόσκυλα, λαμόγια, συστημικοί λακέδες και τσογλανοβολεψάκηδες, ούτε τους εμφύσησαν τον φόβο ώστε να γίνουν ψοφοδεείς και υποταγμένοι ψηφοφόροι. Και αν κάποιοι από αυτούς τους νέους είναι γόνοι εύπορων οικογενειών, αυτό δίνει μεγαλύτερη αξία στις επιλογές τους: σημαίνει ότι ο ψυχισμός τους δεν έχει διαβρωθεί από το πρότυπο του υπερκαταναλωτισμού και (από τη στιγμή που διακινδυνεύουν τα πάντα για τα ιδανικά τους) δεν ενδιαφέρονται για την τρυφηλή ζωή και την ανούσια χλιδή. Είχαμε αναφερθεί παλαιότερα στην Αθηνά Τσάκαλου, μητέρα του Χρήστου και του Γεράσιμου Τσάκαλου –φυλακισμένοι για την υπόθεση της Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς, και είχαμε εκθειάσει τη σθεναρή της στάση. Τρεις γονείς νέων που έχουν συρθεί και σε δεύτερη δίκη (έχουν ήδη καταδικαστεί σε εξοντωτικές ποινές από το πρώτο έκτακτο στρατοδικείο), μίλησαν στην «Εφημερίδα των Συντακτών» [φύλλο 75, Τετάρτη 6.2.2013] και είπαν μεταξύ άλλων: «[…] αυτά τα παιδιά, αν τα κοιτάξει κανένας σαν μεμονωμένα άτομα θα δει ότι άσχετα από ποια προάστια προέρχονται, που δεν έχει καμιά σημασία, ανήκουν σε μεσοαστικές οικογένειες με υψηλό επίπεδο σπουδών μέχρι τη στιγμή της εμπλοκής τους και ότι ουσιαστικά η διαδρομή αυτή προέρχεται από μια αντίδραση στην κοινωνική κατάσταση που είχαν να αντιμετωπίσουν από όταν ήσαν έφηβοι. […] Έχουμε καταλάβει ότι δικαιολογείται αυτό που έχουν κάνει, κι αυτό που πιστεύουνε, διότι έχουν έναν ηθικό τρόπο να σταθούν απέναντι στο διεφθαρμένο και στο σάπιο που εμείς προσπαθούμε χρόνια τώρα να αλλάξουμε με διάφορους τρόπους ακόμα και με μια ψήφο. […] Με αυταπάρνηση και θυσία χωρίς κανένα προσωπικό κέρδος και με προσωπικό κόστος κάνανε ό,τι πίστευαν δηλαδή κάποιες πράξεις κι όχι λόγια απέναντι στο κοινωνικό σύστημα. Παρά τον πόνο και το κόστος που έχουμε, στεκόμαστε δίπλα τους από τα πολύ απλά μέχρι οτιδήποτε χρειαστεί, κουβεντιάζοντας μαζί τους για να μην απομονωθούν εκεί που είναι τώρα. […] Διαβάζοντας τις θέσεις τους προσπαθούμε να κατανοήσουμε ως γονείς ότι κάνουν αυτό που ονομάζουν έμπρακτη αντίσταση, είναι αναρχικοί της πράξης. Τους κατηγορούν για τρομοκράτες, αλλά εκείνοι θεωρούν ότι είναι μαχητές της ελευθερίας. Δίνονται σ’ αυτόν τον αγώνα άνευ όρων. Αυτοί που κατά καιρούς θυσιάστηκαν ποτέ δεν ήξεραν εκ των προτέρων αν θα πετύχουν την ελευθερία. […] Ο καθένας έχει κάνει κάποιες πράξεις, αλλά όλο αυτό γίνεται μια αλυσίδα που δεν σπάει εύκολα γιατί από την άλλη μεριά έχουν να αντιμετωπίσουν τη βία του κράτους. Έτσι με τον παρορμητισμό της ηλικίας, με τη σκέψη ότι θα δημιουργηθεί κάτι καινούργιο όχι από τους ίδιους αλλά από αυτό που θα προκαλέσουν και ίσως έτσι αφυπνιστεί ο μέσος πολίτης και κατανοήσει σε τι σάπια κοινωνία ζει ξεκίνησαν για να δημιουργήσουν ένα έναυσμα στον κόσμο. Μην ξεχνάτε ότι οι αναρχικοί πρώτοι, όταν όλοι εμείς κοιμόμαστε έλεγαν αυτό που όλοι τώρα ξέρουμε, ότι όλο το σύστημα είναι μια συνεχής ληστεία των τραπεζών. Πριν ακόμα κι από το 2008, που απλά ήταν ένα κομβικό σημείο. Νιώσανε στο πετσί τους τη δολοφονία, τη βία του κράτους την βεβαιότητα ότι δεν θα υπάρξει αυτό που λέμε αστική δικαιοσύνη. […] Μεγαλώνουν τα παιδιά και η κοινωνία δεν τους δίνει καν ένα όραμα. Μόνο δηλώσεις συμπαράστασης στις διεκδικήσεις τους στην καλύτερη περίπτωση. Η όξυνση της καταστολής στα Λύκεια και στα Πανεπιστήμια από το 2007 ακόμα, μετεξελίχθηκε σε ό,τι ονομάζουν τα παιδιά έμπρακτη αντίσταση. […] Όλα αυτά τα παιδιά ήταν φίλοι, στο ίδιο σχολείο, άλλοι είναι στην οργάνωση, άλλοι όχι. Η ζύμωση γίνεται στις παρέες πάντα. Έτυχε να προέρχονται από μια συνοικία και μια μεσοαστική τάξη. Ο πεινασμένος λένε ψάχνει για ψωμί κι ο χορτάτος για ελευθερία. […] Είναι συστατικό της ύπαρξής τους να εκφράζουν με κάθε τρόπο την αλληλεγγύη τους. Μεγαλώσαμε τα παιδιά μας με δύο πράγματα, την αίσθηση της αλληλεγγύης και του δικαίου. Ένα δίκαιο που πιθανό υπερέβαινε το δίκαιο της πραγματικότητας που ζούμε. Υπέρ αδυνάτου. […] Μάθαμε στα παιδιά μας τις αξίες της αλήθειας και του αγώνα. Αυτά που μας μάθαιναν κι εμάς οι δάσκαλοί μας όταν είμαστε μικρά, όμως αντίθετα από όλους μας αυτά τα παιδιά μας πίστεψαν και τα κάνουν πράξη. […] Έπειτα από 13 επιχειρήσεις που έχουν κάνει δεν έχουν ρίξει ούτε μία σφαίρα. Τα όπλα είναι μόνο για την απειλή ακόμα και στην τελευταία ληστεία φρόντισαν να μην τραυματιστεί κανένας. Το πρώτο τρομοπακέτο που δώσανε είπαν στον άνθρωπο να μην το ανοίξει γιατί θα σκάσει. Μόνο σε μια περίπτωση συμπλοκής που έφαγε δύο σφαίρες ο νεαρός στο κορμί του, πάτησε τη σκανδάλη […] Ας πούμε ότι είναι ένας εμπρηστικός λόγος, πύρινος. Κάποιες ενέργειες που συνοδεύονται πάντα από μια διακήρυξη θέσεων. […] Όσο η εξουσία συνεχίζει να αντιμετωπίζει αυτές τις καταστάσεις με ακραίους τρόπους εξαντλώντας την στις νεαρές ηλικίες, θα δημιουργήσει μεγαλύτερη και σκληρότερη βία. […]». Τέτοια ακούν οι «ευσεβείς νοικοκυραίοι» και ρίχνουν το ανάθεμα σε γεννήτορες και τέκνα…

Βία και αντιβία...

Σκίτσο του Τάσου Αναστασίου

Τελευταία, οι πολιτικοί υπηρέτες του καπιταλισμού κάνουν μια λυσσώδη προσπάθεια για εξομοίωση και ταύτιση της ακροδεξιάς, ναζιστικής, φασιστικής, εθνικιστικής βίας των αδελφών τους, εκ μητρός Στυγός, με τις όποιες δυναμικές κινητοποιήσεις και ενέργειες της επαναστατικής Αριστεράς. Έτσι, οι ίδιοι θέλουν να τοποθετηθούν στην κοινωνική συνείδηση γενικά και αόριστα, σε έναν ανύπαρκτο ενδιάμεσο χώρο του «ολίγον έγκυος». Για να το πετύχουν αυτό ταυτίζουν πρώτα τις έννοιες της βίας και της αντιβίας και μετά πετάνε το εγκληματικά υποκριτικό: «Εμείς είμαστε ενάντια στην βία από όπου και αν προέρχεται ή καταδικάζουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται». Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι π.χ. ιστορικά, είναι κατά της «βίαιης» συμπεριφοράς του Καραϊσκάκη ενάντια στον Τούρκο κατακτητή, της Εθνικής Αντίστασης στη γερμανική κατοχή ή και σήμερα θα είναι ενάντια στο υποψήφιο θύμα βιασμού, για την κλωτσιά που θα ρίξει στους όρχεις του θύτη βιαστή. Ταυτόχρονα, δεν θεωρούν βία το να κατάσχουν το σπίτι στον άνεργο που δεν μπορεί να πληρώσει τα χαράτσια. […]

Από την εφημερίδα «Το Ποντίκι» [2.11.2012]

Συνολικά μπορούμε να πούμε άτι βία είναι εκείνη η μορφή συνειδητής συμπεριφοράς ενός υποκειμένου -ατομικού ή συλλογικού- που σκοπεύει στην αποκόμιση κέρδους, φέροντας καταναγκαστικά ένα άλλο υποκείμενο σε θέση να υποστεί ζημία και αυτή η μορφή συμπεριφοράς του να αντιβαίνει σε κάποιον ή κάποιους (γραπτούς ή άγραφους) κανόνες, ισότιμα διαμορφωμένους και (ηθελημένα) αποδεκτούς απ' την πλειοψηφία της ανθρώπινης κοινωνίας. Η δε αντιβία είναι ουσιαστικά η αντίδραση του βιασμένου -με την ευρύτερη έννοια- ενάντια στον θύτη βιαστή και στο βάθος επιδιώκει την υλοποίηση ή αποκατάσταση κάποιου συγκεκριμένου κανόνα αποδεκτού από την κοινωνική πλειοψηφία. Απ' τη στιγμή που υπάρχει βία, όποιος είναι ενάντια στην αντιβία είναι ολοκληρωτικά με το μέρος της βίας. Ενδιάμεσος χώρος του «ολίγον έγκυος» δεν υπάρχει. Κάθε συμπεριφορά που στοχεύει στην αποτελεσματική αντίσταση, εξουδετέρωση ή και συντριβή της βίας είναι αντιβία, ανεξάρτητα απ' την τελική αποτελεσματικότητα της και μόνο επί αυτής μπορούμε να ασκήσουμε κριτική. Στο ολιγαρχικό σύστημα του καπιταλισμού, οι λίγοι αποφασίζουν και επιβάλουν τι θα παράγεται, πόσο θα παράγεται, πώς θα παράγεται και πώς θα διαμοιράζεται καθώς και πώς θα είναι όλες οι υπόλοιπες κοινωνικές σχέσεις. Αυτή είναι η απόλυτη βία στις ανθρώπινες σχέσεις. Οι δυνάμεις που είτε έχουν ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό προσανατολισμό είτε ναζιστικό, βρίσκονται ουσιαστικά όλες τους στο άκρο της βίας, δηλαδή στο άκρο του εγκλήματος όπου με την απειλή ή τη χρήση βίας διατάσσουν καθημερινά και ακατάπαυστα την κάθε κοινωνική πλειοψηφία και εξαθλιώνουν τους λαούς. Χρέος λοιπόν του κάθε επαναστάτη είναι η καθημερινή οργάνωση της αποτελεσματικότερης αντιβίας.

Νίκος Χατήρας, «Η βία, η αντιβία και η θεωρία των άκρων»

[εφημερίδα «ΠΡΙΝ», φύλλο 1.123, Κυριακή 27.01.2013]

Σκίτσο του Τάσου Αναστασίου, δημοσιευμένο στην «Αυγή της Κυριακής» [7.10.2012]

Αδέκαστοι και αδιάφθοροι…

«Δημιουργούν ερήμους, για να ξεπροβάλλουν οάσεις…».
Σκίτσο του Ισπανού Andrés Rábago García ["El Roto"].

Στις 29 Ιουνίου 2002 καταγράφεται η έκρηξη πυροκροτητή στα χέρια αγνώστου στην Ακτή Μιαούλη. Στον Ευαγγελισμό, όπου μεταφέρθηκε ο άγνωστος, οργανώθηκε ένας αγώνας δρόμου για να σωθεί. Με τίτλο «Μην χάσετε το δώρο» αποδίδονταν στα Νέα (1.7.2002) οι συστάσεις του τότε πρωθυπουργού προς την Αντιτρομοκρατική. Το «δώρο», βέβαια, δεν χάθηκε… Από το σημείωμα νοσηλείας του Ευαγγελισμού προκύπτει η κατάσταση του πολυτραυματία: «1. Τραυματικός ακρωτηριασμός δεξιάς άκρας χειρός με σημαντική αιμορραγία, κάταγμα ωλένης, 2. Θλάσεις πνευμόνων με πνευμονορραγία, 3. Θερμικά χημικά εγκαύματα προσώπου, θώρακος, άνω κοιλίας, μασχάλης, μηρών και κνήμης και θλαστικά τραύματα προσώπου, 4. Κακώσεις οφθαλμών. 5. Κάταγμα σπλαχνικού κρανίου ρινικών οστών, δ. ιγμόρειου και αρ. ζυγωματικού, ρινορραγία, 6. Υφολική ρήξη τυμπάνου άμφω». Στην κατάσταση αυτή, ο ταυτοποιημένος πλέον Σάββας Ξηρός αποσωληνώθηκε πρόωρα στις 4 Ιουλίου με αιτιολογία τα σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα (πήγματα ξερού αίματος στους πνεύμονες) που θα έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή του. Όπως προκύπτει από αφιέρωμα του ΒΗΜΑGAZINO στον εισαγγελέα Ι. Διώτη (2.3.2003), όπου η δημοσιογράφος Ι. Μάνδρου φαίνεται να αναπαράγει σε τρίτο πρόσωπο συνέντευξη μαζί του, ο εισαγγελέας εξηγεί ότι οι γιατροί ενεργούσαν με δική του παρέμβαση. Το ίδιο επιβεβαιώθηκε από τις καταθέσεις των γιατρών στο ακροατήριο. Επί πέντε μέρες ο Ξηρός ανακρίνεται. Στις 11 Ιουλίου αρχίζει να απολογείται χωρίς συνήγορο. Στις 8 Αυγούστου, έπειτα από 40 ημέρες κράτησης, εκδίδεται ένταλμα σύλληψης και ανατίθεται η υπόθεση στον ανακριτή όπου παίρνει το δρόμο μιας κανονικής ποινικής διαδικασίας. Μέχρι τότε οι αρχές δηλώνουν ότι δεν είναι κρατούμενος «με την έννοια του νόμου» όπως λέει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και ο εκπρόσωπος τύπου της Ελληνικής Αστυνομίας. Ο ανακριτής Λ. Ζερβομπεάκος ανακοίνωσε στον κρατούμενο το κατηγορητήριο στις 8 Αυγούστου και τον κάλεσε να απολογηθεί. Για πρώτη φορά επιτράπηκε παρουσία συνηγόρου. Η δικογραφία άλλωστε αριθμούσε πλέον δεκάδες χιλιάδες σελίδες. Στις 11 Αυγούστου, ο Σάββας Ξηρός απολογήθηκε στον ανακριτή, παρουσία ενόπλων. Στη δίκη, που ξεκίνησε στις 3 Σεπτεμβρίου 2003, ο Ξηρός, με συνοπτική προδικασία ανακάλεσε τις απολογίες του και κάλεσε το δικαστήριο να εξετάσει το «έγκλημα του Ευαγγελισμού». Το δικαστήριο απέρριψε τις σχετικές ενστάσεις. Από τα προηγούμενα και χωρίς να προχωρήσει κανείς σε εμβριθείς νομικές αναλύσεις, προκύπτει πως ο Σάββας Ξηρός κρατήθηκε παράνομα χωρίς ένταλμα σύλληψης επί 40 ημέρες, τέθηκε σε καθεστώς απόλυτης απομόνωσης παρότι βαριά τραυματίας, εμποδίστηκε παράνομα να έχει πρόσβαση σε δικηγόρο, υποβλήθηκε σε ολονύκτιες συνεχείς ανακρίσεις παρότι ετοιμοθάνατος και υποχρεώθηκε να απολογηθεί χωρίς καν γνώση της δικογραφίας. Η παραπάνω ιστορία δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία παραβίαση δικονομικών εγγυήσεων στην Ελλάδα, μολονότι σαράντα μέρες σε κράτηση χωρίς κατηγορία αποτελούν σίγουρα μοναδικό γεγονός στα ποινικά χρονικά της μεταπολίτευσης. Γιατί όμως την ξαναφέρνω στη μνήμη μας; Ο αναγνώστης μάλλον έχει καταλάβει. Ο ίδιος εισαγγελέας, με αφορμή τη μη χρήση της λίστας Λαγκάρντ ως αποδεικτικό μέσο, δηλώνει ευθαρσώς σήμερα πως «στη δημοκρατία δεν αρμόζουν οι ρουφιανολίστες» και πως «η εξιχνίαση των εγκλημάτων θα πρέπει να γίνεται με φανατική προσήλωση στη νομιμότητα» (Τα Νέα, 6-7.10.2012). Αυτό που μάθαμε από τους παλιότερους και μαθαίνουμε ακόμη στους νεότερους είναι ότι «το κράτος δικαίου είναι το κράτος κανόνων». Οι κανόνες αυτοί μπορεί να είναι μέχρι και άδικοι. Με δύο λόγια, το κράτος δικαίου μπορεί να μην είναι το δίκαιο κράτος, αλλά το προβλέψιμο. Κατά τη γνωστή ρήση, που αρεσκόταν να επαναλαμβάνει ο Αριστόβουλος Μάνεσης, «όταν αυτός που σου χτυπά την πόρτα χαράματα είναι ο γαλατάς, και όχι ο αστυνομικός». Αυτό στο οποίο ξέρεις «τι θα γίνει αν…» και «τι θα γίνει αν δεν…». Οι κανόνες, εδώ, ισχύουν ανεξάρτητα από πολιτικές αντιπάθειες, κοινωνικές γνωριμίες και ιδεολογικές συγγένειες. Κοινώς, η νομιμότητα υπεράνω σκοπιμότητας. Αν για κάποιους ισχύουν και για άλλους όχι, τότε το κράτος δικαίου υφίσταται πλήγματα. Όπως προκύπτει από την ως άνω αντιπαραβολή. Διότι, εδώ φαίνεται, κύριε Διώτη, πως παίζουμε δίχως κανόνες. Αφόρητος -ουσιωδώς επιλήψιμος- νομικός σχολαστικισμός και «δημοκρατικές ευαισθησίες» για τη λίστα των φοροφυγάδων ενώ «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» για την τρομοκρατία. Φάουλ και στα δύο… Όμως, παιχνίδι χωρίς κανόνες δεν υπάρχει. Είναι ωμός καταναγκασμός. Ας μην εκπλησσόμεθα λοιπόν όταν η κοινωνία παίζει χωρίς κανόνες, όταν σ’ αυτό το παιχνίδι επιδίδεται το κράτος (δικαίου;)...

«Ένα εισαγγελικό παιχνίδι χωρίς κανόνες», κείμενο του Δημήτρη Χριστόπουλου, δημοσιευμένο στην «Αυγή της Κυριακής» [14.10.2012]

«Είναι κανείς εδώ; Σαν σε άδεια αίθουσα, ακούγεται η φωνή μου με αντήχηση. Απόκριση καμία. Είναι κανείς εδώ; επαναλαμβάνω κάθε τόσο. Έχει περάσει μια βδομάδα, ίσως παραπάνω και δεν ήρθε κανείς να με δει. Αποκλεισμός. Δεν κινείται φύλλο, τόσο που πιστεύω ότι έχουν κρύψει το περιστατικό με τη βόμβα και δεν πρόκειται ποτέ να μάθει κανείς γι' αυτά που συμβαίνουν εδώ. Θα βρίσκομαι στα νύχια τους μέχρι να αποσπάσουν τα κομμάτια που χρειάζονται. Ό,τι περισσέψει θα πεταχτεί και δε θα βρεθεί ποτέ. Αν μάθαινα μια είδηση... κάτι απ' έξω, οτιδήποτε...».

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου «Η Μέρα Εκείνη... 1560 ώρες στην εντατική. Μια μαρτυρία για το δικό μας Γκουαντάναμο», στο οποίο ο Σάββας Ξηρός αφηγείται τα βασανιστήρια που υπέστη στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός».

Συγκρίσεις…

Η καρατόμηση: Την Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2012 ολοκλήρωσε την πρώτη φάση (σε 31 συνεδριάσεις) της εντεταλμένης του αποστολής το έκτακτο πολιτικό στρατοδικείο του Κορυδαλλού που δίκασε (και καταδίκασε, όπως αναμενόταν) τέσσερα μέλη της οργάνωσης «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς» -με διαδικασίες "fast-track" και τη απουσία συνηγόρων υπεράσπισης και κατηγορουμένων. Η προειλημμένη απόφαση (ο εισαγγελέας δε ζήτησε διακοπή για να προτείνει ποινές, άρα το δικαστήριο δε χρειάστηκε να διακόψει για να εξετάσει την εισαγγελική πρόταση, αλλά συσκέφτηκε επί της έδρας) έχει ως εξής: ο Χρήστος Τσάκαλος ένοχος μόνο για συμμετοχή στην οργάνωση, καταδικάστηκε σε επταετή κάθειρξη. Οι Μιχάλης και Γιώργος Νικολόπουλος και ο Δαμιανός Μπολάνο κρίθηκαν ένοχοι για συμμετοχή στην οργάνωση (επταετής κάθειρξη), για τέσσερις πράξεις κατασκευής, προμήθειας και κατοχής εκρηκτικών και για ηθική αυτουργία σε απλή συνέργεια σε τρεις εκρήξεις με άγνωστους δράστες (10 χρόνια για καθεμιά από τις τέσσερις πράξεις κατασκευής, προμήθειας και κατοχής εκρηκτικών και 7 χρόνια για καθεμιά από τις απλές συνέργειες στις τρεις εκρήξεις: σύνολο 68 χρόνια στον καθένα, κατά συγχώνευση 34, εκτίονται τα 25 κατά συγχώνευση, δυνατότητα αποφυλάκισης στα 3/5), από τις οποίες υποτίθεται ότι προήλθε κίνδυνος για αντικείμενα και ανθρώπους –παρά το γεγονός ότι τόσο ο Χηνοφώτης όσο και ο Αρσένης είχαν καταθέσει κατηγορηματικώς ότι δεν υπήρξε κίνδυνος για τη φυσική ακεραιότητα κανενός. Προσέτι, για τον Δαμιανό Μπολάνο η απόφαση προβλέπει επίσης απέλασή του μετά την έκτιση της ποινής, ενώ και στους τέσσερις επιβάλλεται πενταετής στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων και, φυσικά, δε δικαιούνται να διεκδικήσουν αναστολή ποινής. Όπως επισημαίνει η εφημερίδα «Κόντρα» (φύλλο 702, Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012), «[…] Εντύπωση, επίσης, προκαλεί ο εκπληκτικός συνδυασμός "ηθική αυτουργία-απλή συνέργεια", που θ’ απασχολήσει ασφαλώς την αστική νομική επιστήμη στο μέλλον. Έχουμε ως τώρα γνωρίσει την ηθική αυτουργία να εξισώνεται με τη φυσική αυτουργία όπου αυτή δεν προκύπτει (δίκη 17Ν) και την απλή συνέργεια να θεμελιώνεται με την "ψυχική συνδρομή" (πρώτη δίκη ΕΛΑ). Ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε και το παράδοξο "ηθική αυτουργία σε απλή συνέργεια". Αυτά, όμως, μικρή σημασία έχουν για τόσο προκλητικά τρομοδικεία. Προς τι ο διαχωρισμός του Χρ. Τσάκαλου ως προς τους συντρόφους του, όταν και αυτοί καταδικάστηκαν για ηθική αυτουργία και όχι για οποιαδήποτε φυσική συμμετοχή; Εφόσον και ο Χρ. Τσάκαλος ανέλαβε την πολιτική ευθύνη και υπερασπίστηκε τη δράση της οργάνωσής του, σε τι διαφοροποιήθηκε από τους συντρόφους του; Έτσι κι αλλιώς, και για τους υπόλοιπους τρεις αγωνιστές δεν προέκυψε κανένα στοιχείο, όχι μόνο για φυσική συμμετοχή τους στις εκρήξεις, αλλά ούτε για οποιαδήποτε κατοχή, προμήθεια και κατασκευή εκρηκτικών. Αυτό προέκυψε από το αυθαίρετο βάφτισμα ενός σπιτιού σε "γιάφκα", στο οποίο ποτέ δεν αποδείχτηκε ότι κατασκευάστηκαν όχι τέσσερις αλλά οποιοσδήποτε εκρηκτικός μηχανισμός. […] Αν ήθελαν να είναι στοιχειωδώς αντικειμενικοί, μέσα στο αστικό νομικό πλαίσιο, τότε δεν θα εφεύρισκαν την ηθική αυτουργία στις εκρήξεις, ούτε την παντελώς αναπόδεικτη κατασκευή, προμήθεια και κατοχή εκρηκτικών. Θα έμεναν μόνο στη συμμετοχή στην οργάνωση, που υπερήφανα διακήρυξαν όλοι οι δικαζόμενοι, αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη […]». Τη Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2012 ξεκίνησε νέα δίκη, με συνολικά 17 κατηγορούμενους εκ των οποίων μόνο οι 9 έχουν αναλάβει την ευθύνη της συμμετοχής (Όλγα Οικονομίδου, Μιχάλης Νικολόπουλος, Γιώργος Νικολόπουλος, Χρήστος Τσάκαλος, Γεράσιμος Τσάκαλος, Παναγιώτης Αργυρού, Δαμιανός Μπολάνο, Γιώργος Πολύδωρος, Χάρης Χατζημιχελάκης), ενώ οι υπόλοιποι (Θεόφιλος Μαυρόπουλος, Κώστας Παπαδόπουλος, Γιώργος Καραγιαννίδης, Αλέξανδρος Μητρούσιας, Κώστας Σακκάς, Στέλλα Αντωνίου, καθώς και οι δύο φυγόδικοι: Δημήτρης Πολίτης και ο «τοξοβόλος» Γιάννης Μιχαηλίδης) έχουν προστεθεί από τους ρουφιάνους του 12^ου ορόφου της Γ.Α.Δ.Α. για να «δέσει» καλύτερα το παραμύθι. Και οι 17 κατηγορούνται για συμμετοχή στην οργάνωση και απειλούνται με εξίσου εξοντωτικές ποινές -παρόλο που (και στην περίπτωση αυτή) οι κατηγορίες που τους βαραίνουν δεν μπορούν να αποδειχθούν. Όπως γράφει η «Κόντρα» σε ρεπορτάζ για την πρώτη ημέρα, «[…] ενώ είναι σαφές ποιες ενέργειες έχει κάνει η ΣΠΦ και ποιοι έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή τους στη ΣΠΦ, έρχεται η Αντιτρομοκρατική, με εργαλείο τις πάντα πρόθυμες εισαγγελικές και δικαστικές αρχές, και φτιάχνει μια τρομοδίκη-πακέτο, αναμιγνύοντας διαφορετικές υποθέσεις και ανάγοντάς τες όλες σε ενέργειες της ΣΠΦ και όλους τους συλληφθέντες σε μέλη της ΣΠΦ. Παίρνει την υπόθεση της συμπλοκής στην Πεύκη, την κάνει ένα με τις συλλήψεις στο Βόλο, προσθέτει στους συλληφθέντες αυτής της υπόθεσης και μερικά μέλη της ΣΠΦ και κάνει μια προκλητική κατασκευή. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο προσθέτει μερικά μέλη της ΣΠΦ ως κατηγορούμενους στην υπόθεση των όπλων που βρέθηκαν στη Νέα Σμύρνη και φτιάχνει μια ανύπαρκτη "υπόθεση ΣΠΦ", επιβαρύνοντας και τους συλληφθέντες αυτής της υπόθεσης (τους οποίους δεν μπορούσε να εντάξει σε οργάνωση), αλλά και τα μέλη της ΣΠΦ που ανέμιξε στην υπόθεση. Τέλος, μ’ αυτές τις δύο άσχετες με τη ΣΠΦ υποθέσεις αναμιγνύει και την υπόθεση των βομβοδεμάτων. […]». Πάντως, τα μέλη της οργάνωσης τηρούν αξιοπρεπέστατη στάση από την ημέρα της σύλληψής τους και, όσες φορές παρουσιάστηκαν έναντι των ρουφιανοδικαστών, ήσαν επιθετικοί και δικαίως απαξιωτικοί. Αυτά τα παιδιά αξίζουν κάθε σεβασμό και ας παπαγαλίζουν κάποιοι άκαπνοι καρπαζοεισπράκτορες τη ραγιάδικη φράση «και τι κατάλαβαν; κατέστρεψαν τη ζωή τους…».

Η διαπόμπευση: Στις 28.09.2012 η ΕΛ.ΑΣ. έδωσε στη δημοσιότητα τα στοιχεία και φωτογραφίες εννέα νέων ανθρώπων που «συνελήφθησαν για διάφορα αδικήματα που έλαβαν χώρα προχθές (26-09-2012) σε συγκεντρώσεις-πορείες στο κέντρο και άλλες περιοχές της Αθήνας…». Όπως μας πληροφορεί ανακοίνωση (με αξεπέραστες ελληνικούρες) που αναρτήθηκε στην επίσημη μπατσο-ιστοσελίδα, «Δίνονται στη δημοσιότητα, ύστερα από σχετικές εισαγγελικές διατάξεις, τα στοιχεία ταυτότητας, οι φωτογραφίες και οι ποινικές διώξεις που ασκήθηκαν σε βάρος εννέα (9) ατόμων, τα οποία συνελήφθησαν προχθές (26-09-2012) για διάφορα αδικήματα, που έλαβαν χώρα πριν και κατά τη διάρκεια συγκεντρώσεων και πορειών στο κέντρο και σε άλλες περιοχές της Αθήνας. Πρόκειται για τους: […] Σε βάρος των παραπάνω ασκήθηκε ποινική δίωξη κακουργηματικού χαρακτήρα, για τα κατά περίπτωση αδικήματα της εκτέλεσης βιαιοπραγιών, στο πλαίσιο διατάραξης της κοινής ειρήνης, από άτομα με καλλυμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου και της κατοχής εκρηκτικών βομβών. Η δημοσιοποίηση αποσκοπεί κυρίως στην εξακρίβωση τυχόν τέλεσης άλλων αδικημάτων από τους ίδιους. Στο πλαίσιο αυτό οι πολίτες μπορούν να επικοινωνούν με τα τηλέφωνα […]». Οι εννέα διαπομπευμένοι είναι οκτώ αγόρια κι ένα κορίτσι, ηλικίας 19-26 ετών, όλοι κάτοικοι Αθήνας. Στις φωτογραφίες ένας διακρίνεται με το δεξί χέρι στον γύψο κι ένας άλλος με το αριστερό χέρι φασκιωμένο με επιδέσμους –εμφανή δείγματα της γνωστής «περιποίησης» από τους μπασκίνες. Σχετικά με την «προληπτική» καταστολή στην οποία προέβησαν τα ένστολα τσοπανόσκυλα της ολιγαρχίας στην προσυγκέντρωση της πλατείας Γαρδένιας στην περιοχή Ζωγράφου, γράφει η (αυτόπτης μάρτυρας) Μαίρη Ευαγγελοπούλου στην εφημερίδα «Εποχή» (φύλλο 1.123, Κυριακή 30.09.2012): «Μια γειτονιά υπό την κατοχή των δυνάμεων καταστολής ήταν ολημερίς την περασμένη Τετάρτη του Ζωγράφου. Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα δεν ήταν μόνο εξαιρετικής έντασης. Είναι πρωτοφανή για τις συνθήκες της μεταπολίτευσης, γιατί καταγράφουν με αγριότητα τον προσανατολισμό της μνημονιακής κυβερνητικής τρόικας να επεκτείνει τη βαριά καταστολή, να τη διασπείρει στις πλατείες, στους δρόμους, στα σοκάκια κάθε γειτονιάς θέτοντας ουσιαστικά υπό απαγόρευση το δικαίωμα του συναθροίζεσθαι, ισοπεδώνοντας ό,τι απόμεινε από την κουτσουρεμένη δημοκρατία.. Το σκέλος της επιχείρησης, που σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε στην πλατεία Γαρδένιας του Ζωγράφου απ’ ευθείας από τη ΓΑΔΑ είχε τα χαρακτηριστικά χουντικής απαγόρευσης, τη βαρβαρότητα γερμανικού μπλόκου της κατοχής και την επιθετικότητα χρυσαυγίτικου τάγματος εφόδου. Υπερβάλουμε μήπως; Τι άλλο χαρακτηρισμό να δώσουμε στο εντελώς απρόκλητο και απροειδοποίητο πρωινό αστυνομικό ντου στην απεργιακή προσυγκέντρωση, πριν καν αυτή να κάνει ένα βήμα από την πλατεία προς το οδόστρωμα; Στο άγριο κυνηγητό των συγκεντρωμένων με μηχανές ΔΕΛΤΑ και ΔΙΑΣ μέσα στα στενά; Στα χτυπήματα και τους τραυματισμούς νέων ανθρώπων και μαθητών που έτρεχαν να γλιτώσουν από τους εποχούμενους διώκτες τους; Στις δεκάδες αναίτιες προσαγωγές και συλλήψεις, ακόμα και ανήλικων, στους οποίους απαγόρευαν μέχρι αργά το βράδυ κάθε επαφή με τους συνηγόρους και τους γονείς τους; […] Δεν είχαμε ακόμα προφτάσει να χαιρετίσουμε ο ένας τον άλλο. Σε μια εντελώς χαλαρή ατμόσφαιρα κάποιοι άρχισαν να γράφουν ένα πανό, κάποιοι έστηναν τη μικροφωνική και κάποιοι άλλοι –όπως εγώ- χάζευαν. Ήταν 7:15μ.μ. όταν στην πάνω μεριά τις πλατείας έφτασαν, πρώτα, οι εποχούμενοι. Με αστραπιαίες κινήσεις ξεπέζεψαν και με τα γκλοπ στα χέρια όρμησαν με φόρα στην πλατεία και μας περικύκλωσαν. Παιδάκια που εκείνη την ώρα έπαιζαν δίπλα μας έμπηξαν τα κλάματα και τις φωνές. Μανάδες έτρεχαν σε κατάσταση πανικού. Γέροντες αραγμένοι στα παγκάκια προσπαθούσαν να απομακρυνθούν έντρομοι. Και εμείς, καμιά τριανταριά όλοι κι όλοι, τεθήκαμε "υπό κράτηση" εκεί στην πάνω άκρη της πλατείας! Έτσι ακριβώς μας ανακοινώθηκε άγρια από έναν ένστολο που τα μάτια του πέταγαν φωτιές μέσα από το κράνος. Μπροστά και δίπλα στον καθένα μας πήραν θέση οι νταγλαράδες με τα πόδια ανοιχτά απαγορεύοντάς μας κάθε μετακίνηση. Δυο κοπέλες που πήγαν να κινηθούν δηλώνοντας πως δεν έχουν κάνει τίποτα για να είναι υπό κράτηση, τις βούτηξαν βίαια και τις οδήγησαν σηκωτές στον πεζόδρομο δίπλα στην πλατεία. Τέσσερα παιδιά τα είχαν καθηλωμένα σε ένα παγκάκι και όποιο πήγαινε να σηκωθεί το κάθιζαν άγρια. […] Όσο πέρναγε η ώρα άρχισε να μαζεύεται κόσμος και να δυναμώνουν τα συνθήματα διαμαρτυρίας. Τότε όρμησε κυριολεκτικά πάνω μας μια διμοιρία ΜΑΤ που όλη την προηγούμενη ώρα ήταν κρυμμένη σε ένα στενό πάνω από τη λεωφόρο χτυπώντας και σπρώχνοντας όσους πατούσαν στο πεζοδρόμιο που χωρίζει την πλατεία από τη λεωφόρο. Στο μεταξύ, όμως, και σε διάστημα λιγότερο της μίας ώρας είχαν συγκεντρωθεί γύρω γύρω πάνω από 500 άτομα. Η μαζικότητα και η αποφασιστικότητα των συγκεντρωμένων και οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης τελικά αντέστρεψαν την κατάσταση και άρχισε μια μεγάλη και μαχητική πορεία διαμαρτυρίας, με τα ΜΑΤ να μας έχουν κατά πόδας αναζητώντας την παραμικρή αφορμή για νέο χτύπημα. Και το ερώτημα είναι: Τι θα γίνει την επόμενη φορά; Τώρα μας τη φύλαγαν στην πλατεία, την επόμενη φορά μήπως θα μας τη φυλάνε έξω από την πόρτα μας; Και ακόμα, τι θα γίνει με τα παιδιά που παραπέμπονται με βαρύτατες κατηγορίες - εντελώς ανυπόστατες, όπως καταγγέλλει και το Δημοτικό Συμβούλιο- και επί πλέον διαπομπεύονται με τη δημοσιοποίηση των στοιχείων και των φωτογραφιών τους; Και κάτι ακόμα: Επιχειρήσεις έγιναν και σε άλλες γειτονιές, κάτι που ενισχύει αυτό που προανέφερα για την διάχυση της βίας και της καταστολής, γιατί όμως τέτοια ένταση και αγριότητα στου Ζωγράφου; Ίσως γιατί είναι μια φοιτητούπολη, όπου αναπτύσσονται ζωντανές συλλογικότητες, ανήσυχα κινήματα, απόπειρες για ένα άλλο πολιτισμό που οι μηχανισμοί του κράτους και της καταστολής τα θέλουν υπό ομηρία, υπό …κράτηση. […]».

«Να επαγρυπνείς, ώστε όσα λέγονται στον δρόμο να μην ακούγονται στα γραφεία και όσα λέγονται στα γραφεία να μην ακούγονται στον δρόμο…». Σκίτσο του Ισπανού Andrés Rábago García ["El Roto"].

«Σεβαστείτε την ελευθερία έκφρασής μου!». 
Σκίτσο του Αργεντινού Bernardo Erlich.

Το χάδι: Στις 31.08.2012 η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Περιφέρειας Πελοποννήσου (ειδικότερα, η Αστυνομική Διεύθυνση Λακωνίας) εξέδωσε Δελτίο Τύπου με τίτλο «31-08-2012: Τραυματισμός 38χρονου ημεδαπού μετά από έκρηξη στην Λακωνία», στο οποίο αναφέρεται: «Σε εξέλιξη βρίσκεται αστυνομική έρευνα, για την εξακρίβωση των συνθηκών κάτω από τις οποίες, σήμερα (31-08-2012) και πρώτες πρωινές ώρες, στην Σπάρτη Λακωνίας, έλαβε χώρα τραυματισμός 38χρονου ημεδαπού, ύστερα από έκρηξη αυτοσχέδιου μηχανισμού. Στο σημείο κλήθηκε αρμόδιο συνεργείο του Γραφείου Εγκληματολογικών Ερευνών της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λακωνίας, ενώ στον χώρο βρέθηκαν και περισυλλέγησαν, μία (1) φιάλη βουτανίου και δύο (2) μπαταρίες. Ο 38χρονος αρχικά διεκομίσθη στο Γενικό Νοσοκομείο Σπάρτης, και στη συνέχεια λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης του στο Νοσοκομείο Αθηνών "ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ". Η αστυνομική έρευνα και η προανάκριση, διενεργούνται από το Τμήμα Ασφαλείας Σπάρτης.». Τόσο απλά και λακωνικά (Λάκωνες, γαρ), χωρίς ονοματεπώνυμο και φωτογραφίες. Έξι εβδομάδες μετά, καμία νέα ανακοίνωση επί του συγκεκριμένου θέματος δεν υπήρξε από την ΕΛ.ΑΣ. Όσα μάθαμε για το ζήτημα αυτό, προέρχονται από (τα λίγα και ανεπαρκή) δημοσιεύματα εφημερίδων, αφού οι ένστολοι ψηφοφόροι των εγχώριων νεοναζί έχουν κάθε λόγο να θέλουν να σκεπάσουν την υπόθεση. Πληροφορηθήκαμε, λοιπόν, ότι ο εν λόγω 38χρονος (ο οποίος εξέπνευσε στις 8 Σεπτεμβρίου) ονομαζόταν Γιώργος Κορκόκιος και κατοικούσε στο χωρίο Αιγιές (κοντά στο Γύθειο), που ήταν και ο τόπος καταγωγής του. Η έκρηξη του μηχανισμού έλαβε χώρα το ξημέρωμα της 31ης Αυγούστου, στην οδό Ωραίας Ελένης στη Σπάρτη. Όπως διαβάζουμε στην εφημερίδα «Νέα Προοπτική» (φύλλο 533, Σάββατο 15.09.2012), «[…] Οι ανακρίσεις οδήγησαν στον 33χρονο Tσαμασίρο από το χωριό Zελίνα Λακωνίας, στην κατοχή του οποίου βρέθηκαν 71 βόμβες με πυροκροτητές έτοιμες για χρήση. Οι περισσότερες λειτουργούσαν με μηχανισμό που πυροδοτείται με κινητό τηλέφωνο! Παρά το βαρύτατο τραυματισμό του Κορκόκιου και τις δεκάδες βόμβες που ανακαλύφθηκαν, η υπόθεση γενικώς σκεπάστηκε. Ο συνεργός του Kορκόκιου, στο σπίτι του οποίου το κλιμάκιο της Αντιτρομοκρατικής από την Αθήνα βρήκε έτοιμες 71 εμπρηστικές βόμβες, αφού απολογήθηκε αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους. […] Η αστυνομία επίσης έμεινε σιωπηλή. Κυρίως αφ’ ότου ανακάλυψε ότι και οι δύο είχαν δεσμούς με την γνωστή φασιστοοργάνωση Χρυσή Αυγή! Ύστερα από 10 ημέρες στην εντατική, στις 11 Σεπτεμβρίου, ο βαρειά τραυματισμένος, με ολικά σχεδόν εγκαύματα (80%), Κορκόκιος, υπέκυψε. Οι έρευνες της αστυνομίας έγιναν σε πολλά σπίτια, σε διάφορα χωριά, και αρκετά άτομα ανακρίθηκαν. Από τα στοιχεία που έρχονται στο φως, κυρίως διαδικτυακά, φαίνεται πως εκτός των πολιτικών δραστηριοτήτων, ο μοιραίος βομβιστής και ο φίλος του είχαν κι άλλες δραστηριότητες. Ληστείες, προστασία σε νυκτερινά κέντρα, εκβιασμοί, ξεκαθάρισμα λογαριασμών, τρομοκράτηση ανθρώπων του κρατικού μηχανισμού, ήταν κάποιες από τις δραστηριότητες στις οποίες φέρονται εμπλεκόμενοι. […]». Σύμφωνα με τη φιλοκυβερνητική «Δημοκρατία» [Δευτέρα 03.09.2012], «[…] Έχει καεί σε όλο του το σώμα, αφού η 500άρα φιάλη βουτανίου που κουβαλούσε επί της οδού Ωραίας Ελένης, 150 μέτρα από την Αστυνομική Διεύθυνση Λακωνίας, άρπαξε φωτιά λόγω λάθους ή απροσεξίας με αποτέλεσμα να τον κάνει κάρβουνο. […] Η Αστυνομία ψάχνει μια ομάδα (έως πέντε) ατόμων που θεωρεί ότι συνδέονται με άλλες τέσσερις εμπρηστικές-βομβιστικές ενέργειες στη Λακωνία. Σε τρία ΑΤΜ τραπεζών στο Γύθειο, στο Πρωτοδικείο Γυθείου, στην αυλή παραθαλάσσιας κατοικίας επιχειρηματία και μια απόπειρα εμπρησμού σε υπηρεσιακό αυτοκίνητο αστυνομικού. Τα άτομα αυτά φέρεται ότι αποτελούν ιδιότυπη παρακρατική φράξια, που "καθάριζαν" βεντέτες και "ανοιχτούς λογαριασμούς" και στόχευαν κρατικούς αξιωματούχους οι οποίοι τους είχαν μπει στο μάτι. Κατά την Αστυνομία δεν έχει εντοπιστεί ιδεολογικό υπόβαθρο στην εγκληματική συμπεριφορά. […]». Ολοφάνερη η προσπάθεια να μην αποδοθεί ιδεολογικός (εν προκειμένω, ακροδεξιός) χαρακτήρας στην υπόθεση και, όπως σημειώνει η «Αυγή της Κυριακής» ( 16.09.2012): «[…] ανήκε, σύμφωνα με ανώτερους αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ., στον χώρο της Ακροδεξιάς. Η ίδια πληροφορία από τους ίδιους αξιωματικούς θα προκαλούσε πληθώρα δημοσιευμάτων αν ο νεκρός παρά λίγο βομβιστής ανήκε στον αναρχικό χώρο ή την Αριστερά. Τότε τις έρευνες θα είχε αναλάβει πιθανότατα η Αντιτρομοκρατική ή, στη χειρότερη περίπτωση, η κρατική Ασφάλεια και θα έδιναν και θα έπαιρναν οι θεωρίες περί "συγκοινωνούντων δοχείων", συνδέσεων τρομοκρατίας και ποινικών, "επαναστατικών ταμείων" που τροφοδοτούνται από ένοπλες ληστείες και άλλα πολλά. Στην περίπτωση του 38χρονου όμως νεκρού παρά λίγο βομβιστή της Σπάρτης, που η αστυνομία τοποθετεί στον χώρο της Ακροδεξιάς, η ιδεολογία και η πιθανή εγκληματική του δράση είναι ασύνδετες.[…]». Σε πιο βαθιά νερά πηγαίνει η εφημερίδα «Ποντίκι», βλέποντας «Ακροδεξιά τρομοκρατία εν όψει» (Πέμπτη 20.09.2012): «[…] Το πράγμα ξεκαθάρισε αμέσως μόλις έγινε η άρση των τηλεφωνικών επικοινωνιών. Επίκεντρο της αποκάλυψης το τηλέφωνο του δράστη. Η έκρηξη δεν προήλθε από κάποια αστοχία στη συνδεσμολογία, όπως αρχικά εκτιμήθηκε, αλλά επειδή το κινητό τηλέφωνο, ενώ μιλούσε ο 33χρονος, γλίστρησε και χτύπησε τη βόμβα προκαλώντας την ανατίναξή της! Από την άρση των επικοινωνιών, ωστόσο, προέκυψε η ταυτότητα του ανθρώπου με τον οποίο συνομιλούσε και από την κατ’ οίκον έρευνα που ακολούθησε προέκυψε ολόκληρη γιάφκα! Σύμφωνα με πληροφορίες από αστυνομικές πηγές, οι αστυνομικοί της Ασφάλειας Σπάρτης, σε συνεργασία με κλιμάκιο συναδέλφων τους από την Αθήνα, βρήκαν υλικά κατασκευής για εξήντα άρτιες εμπρηστικές βόμβες! […] Το ξεχωριστό όμως ζήτημα που ανέκυψε ήταν η διαυγής πολιτική τοποθέτηση του δεύτερου εμπλεκόμενου ατόμου. Οι πληροφορίες από πηγές της Αστυνομίας Σπάρτης, της ηγεσίας στην Αθήνα και του υπουργείου Δημόσιας Τάξης τον έφεραν στην καρδιά του διευθυντηρίου του τοπικού παραρτήματος της Χρυσής Αυγής. Με την εις βάρος του δικογραφία για κατοχή των 60 εμπρηστικών βομβών, ο συλληφθείς οδηγήθηκε στους αρμόδιους τοπικούς δικαστικούς εκπροσώπους, οι οποίοι, μετά τη μελέτη των στοιχείων της αστυνομίας, αποφάσισαν... ν’ αφεθεί ελεύθερος με περιοριστικούς όρους […] Λίγες ημέρες μετά την αποκάλυψη και δημοσιοποίηση των σχετικών πληροφοριών, το site zougla.gr, το οποίο παρεμπιπτόντως σημειώνουμε πως είναι μεταξύ των αποδεκτών των κειμένων της "Ε.Ο. 1821", κάνει "πρώτο θέμα" την είδηση και φιλοξενεί τον εκπρόσωπο της Χρυσής Αυγής Ηλία Κασιδιάρη, ο οποίος δηλώνει ότι ο 38χρονος δεν είχε καμία σχέση με τη Χρυσή Αυγή, χαρακτηρίζει το θέμα ανύπαρκτο για το κόμμα του και καταλήγει πως "δεν μπορεί ο καθένας να κάνει τέτοιους συσχετισμούς". Το ζήτημα όμως που δεν θίχτηκε και αφορά άμεσα τη Χρυσή Αυγή ήταν όχι το θύμα, το οποίο η αστυνομία περιέγραφε ως εσωστρεφές και αντικοινωνικό, αλλά το άτομο στο οποίο βρέθηκαν τα υλικά κατασκευής, το οποίο, όπως λένε οι αρμόδιοι αξιωματικοί που χειρίζονται την υπόθεση, βρίσκεται ψηλά στα κατάστιχα των μελών του κόμματος ως ενεργός ή δεδηλωμένος οπαδός. […]». Αντί επιλόγου, παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από σχετικό άρθρο της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Εργατική Αλληλεγγύη» (φύλλο 1.040, Τετάρτη 10.10.2012): «[…] Ακόμα, εκκρεμούν οι δίκες άλλων νεοναζί που κατηγορούνται ακόμα και για απόπειρα ανθρωποκτονίας, όπως η "περίφημη" Θέμις Σκορδέλη. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα όταν πρόκειται για μέλη της συμμορίας του Μιχαλολιάκου που άλλωστε γνωρίζει καλά από τοποθετήσεις βομβών σε σινεμά που έπαιζαν αριστερές ταινίες ή γραφεία αριστερών οργανώσεων από τη δεκαετία του ’70. […]».