Η απάτη σε περίληψη…

Δύο διαφορετικά πρωτοσέλιδα, της ίδιας περιόδου: το περιλαμβάνον τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα («Αυγή της Κυριακής», 3.6.2012) και το διορατικό (εφημερίδα «Κόντρα», φύλλο 690, Σάββατο 9.6.2012), καταδεικνύουν την προσχεδιασμένη απάτη…

 

Δύο περιεκτικότατα σκίτσα του Πέτρου Ζερβού, δημοσιευμένα στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (11.5.2015 και 16.5.2015), καταδεικνύουν την απάτη των κυβερνώντων νεοπασόκων. Ως κερασάκι στην τούρτα της ψευδοαριστερής εξαπάτησης, παραθέτουμε και δύο οπτικοακουστικά τεκμήρια: η ψευδεπίγραφη υπόσχεση του Τσίπρα (11.11.2012) για κατάργηση των μνημονιακών νόμων με μια μονοκονδυλιά [https://www.youtube.com/watch?v=O7CIUq7XE3k&feature=youtu.be], καθώς και η αισχρή παρότρυνση της Νάντιας Βαλαβάνη (10.2.2015) να πληρώσουν ΕΝΦΙΑ ακόμη και όσοι δεν μπορούν [https://www.youtube.com/watch?v=1TskA8xdcWQ]. Όλα αυτά καθώς τα γραφειοκρατικά τάγματα εφόδου (εφορίες και λοιπές διαχρονικές εγκληματικές οργανώσεις του κράτους) ετοιμάζονται να ασελγήσουν και πάλι σε όσους δεν συγκαταλέγονται στις τάξεις των ευεργετών της χώρας (εφοπλιστές, μεγαλοεργολάβοι, ΣΕΒ, και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις), αλλά προσπαθούν απλώς να επιβιώσουν…

Αγιογραφία μιας ρουφιανοσυμμορίας…

Σύμφωνα με το αλφαβητάρι του ραγιαδισμού, τη διαχρονική Βίβλο των «φιλήσυχων νοικοκυραίων», υπάρχουν κάποιες σταθερές και αξιοσέβαστες αξίες στη ζωή˙ μία από αυτές είναι και το βολικό δόγμα ότι «καμία δουλειά δεν είναι ντροπή», απότοκες του οποίου είναι και απαλλακτικές φράσεις όπως «τη δουλειά του κάνει…» ή «δεν ευθύνεται, εκτελούσε διαταγές, εντολές…» και άλλα παρόμοια εύοσμα και άκρως αξιοπρεπή. Βέβαια, το να αναζητούμε πραγματική δικαιοσύνη στη ζωή ετούτη, καθώς και συνέπεια μεταξύ λόγων και πράξεων, είναι μάλλον κάτι το αφελές και ουτοπικό. Έτσι, αν οι «φιλήσυχοι νοικοκυραίοι» ενδιαφέρονταν να τιμούν εξ ολοκλήρου το προαναφερθέν δόγμα (δηλαδή, να αναγνωρίζουν το δικαίωμα σε οποιονδήποτε να εξασφαλίζει τα προς το ζην με κάθε τρόπο), δεν θα χαρακτήριζαν κάποιους εγκληματίες και παραβατικούς˙ τουναντίον, οι σώφρονες μικροαστοί αποδέχονται και υπομένουν με καρτερία μονάχα τα θεσμικά εγκλήματα και όχι εκείνα που χαρακτηρίζουν τις λογής «παρεκκλίνουσες» συμπεριφορές. Στην περίπτωση που θα εξετάσουμε, ο δήμιος (επάγγελμα είναι και αυτό) διαφημίζεται ως πρόσωπο ευειδές και νεανικό –αλλά αυτό δεν κάνει τη λαιμητόμο λιγότερο φονική.

Αιτία και αφορμή για τον εκτεταμένο πρόλογο στάθηκε ολοσέλιδο δημοσίευμα της ρυπαροφυλλάδας του Ψυχάρη [«Το Βήμα της Κυριακής», 26.05.2013], με τίτλο «Οι "αμαζόνες" του κ. Στουρνάρα». Τη γλοιώδη αγιογραφία υπογράφει ο Νίκος Χασαπόπουλος και προσπαθεί να μας πείσει για τα σπάνια ποιοτικά χαρακτηριστικά που κοσμούν τον γραφειοκρατικό εσμό ο οποίος παρεπιδημεί γύρω από τον αυγουλομάτη ξεπουλητή. Η ύπουλη προπαγάνδα ξεκινά ήδη από την πρώτη παράγραφο, με τη φράση «Λέγεται συχνά ότι πίσω από έναν σπουδαίο άνδρα κρύβεται μια έξυπνη γυναίκα. Πίσω από τον υπουργό Οικονομικών κ. Ι. Στουρνάρα κρύβονται πολλές έξυπνες και ικανές γυναίκες…». Αυτό είναι που λέμε «το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν»: ο χαμερπής λακές της τρόικας είναι «σπουδαίος» και οι κυράτσες που τον περιβάλλουν είναι «έξυπνες και ικανές» -όλα αυτά, πέραν πάσης αμφιβολίας. Ο Χασαπόπουλος εστιάζει στο θηλυκό τμήμα του υπουργικού επιτελείου (για τους άρρενες δεν χαραμίζει και πολλές λέξεις) και αρέσκεται να χρησιμοποιεί τη φράση «άρωμα γυναίκας». Συνδυάζοντας την κοινοτοπία του μουνόχαυλου μεσήλικου με τον συντηρητισμό του ανθρωπάκου που θαμπώνεται από τις φανταχτερές βιτρίνες, μας πληροφορεί ότι «είναι νέες, όμορφες και αποπνέουν με την πρώτη ματιά εμπιστοσύνη με τις γνώσεις που διαθέτουν, τον επαγγελματισμό τους, ενώ εντυπωσιάζουν τα πλούσια βιογραφικά…». Ανεβάζοντας ταχύτητα στο γλείψιμο, τις χαρακτηρίζει «αφανείς ηρωίδες της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης…». Επιστρατεύει και δακρύβρεχτες περιγραφές, λέγοντας ότι «μακριά από τις οικογένειές τους, εργάζονται νυχθημερόν, δεν αφήνουν να περάσει τίποτε χωρίς έλεγχο, ενώ η αμοιβή τους δεν ξεπερνά τα 1.400 ευρώ μηνιαίως…», αφήνοντας να εννοηθεί πως αμείβονται πολύ λίγο σε σχέση με τις ώρες εργασίας τους. Προφανώς και είναι πολύ ευτελείς και άδικες οι αποδοχές αυτών των σκληρά εργαζόμενων και (πάνω απ’ όλα) άκρως παραγωγικών και αναμφιβόλως χρήσιμων ηρωίδων, σε αντίθεση με τα αργόμισθα παράσιτα που χαβαλεδιάζουν σε διάφορους χώρους αναψυχής (π.χ. βιομηχανίες, εργοτάξια, βιοτεχνίες, χωράφια, κλπ) και με περισσό θράσος απαιτούν επιπλέον συντεχνιακά προνόμια. Επιπλέον, σύμφωνα με τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις του πρύτανη της δημοσιογραφίας Χασαπόπουλου, «αποφεύγουν τη δημοσιότητα, ζουν σε μικρά γραφεία, χωρίς ανέσεις…», επιτελώντας θεάρεστο έργο κι εκπληρώνοντας ιερές αποστολές (όπως η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η εφαρμογή του μνημονίου, κ.ά.), ενώ ασχολούνται και με τη σύνταξη των νόμων (όπως λέει ο Χασαπόπουλος, «αυτούς που καμιά φορά κόβουν μισθούς και συντάξεις…», λες και υπάρχουν πλέον νόμοι που δεν το κάνουν αυτό), αλλά οι καημένες «οργίζονται όταν υπάρχει ανάγκη να θεσπίσουν τέτοιους νόμους ή όταν βλέπουν στις οθόνες των ηλεκτρονικών υπολογιστών τους ότι το 65% και πλέον των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού προέρχεται από μισθούς και συντάξεις...». Δεν γίνεται αλλιώς, κάποιος πρέπει να θυσιαστεί και να κάνει τη βρώμικη δουλειά –πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για το καλό του τόπου. Ο μέγας δημοσιογράφος είναι αβρότατος: «Η κυρία Αλίκη Δουλή και η κυρία Έλενα Καραμανλή […] Οι κυρίες Τόνια Μπικάκη και Στεφανία Τσικά […] οι κυρίες Ευτυχία Μιχαηλίδου, Σοφία Ρίτσου. Η κυρία Θάλεια Εμίρη […] η κυρία Χριστίνα Παπακωνσταντίνου, η κυρία Ευθαλία Καπιτσίνα, η κυρία Γεωργία Μπέη, οι κυρίες Μάρθα Καββαθά και Βασιλική Κωστοπούλου […] η κυρία Τίνα Παναγιώτου, κυρία Μένα Κλαουδάτου, η κυρία Σοφία Ρίτσου, η κυρία Ευτυχία Μιχαηλίδου, η κυρία Δώρα Τσολάκη, οι κυρίες Ισμαρώ Σέρρα και τη Δήμητρα Ψαχούλια […]». Όλες «κυρίες», όπως «κυρίες των τιμών» ονομάζονταν οι πόρνες πολυτελείας που κυκλοφορούσαν στις αυλές και τους διαδρόμους των παλατιών στις δυτικοευρωπαϊκές μοναρχίες. Μάλιστα, μία εξ αυτών (νομικός, υπεύθυνη για τη νομική πτυχή της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών και στενή συνεργάτις του σαπιοκοιλιά Βενιζέλου όταν ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών), πετάει τη σκούφια της για τον Στουρνάρα: «Είναι ένας γοητευτικός, ενδιαφέρων άνθρωπος, με οξυδέρκεια και αισιοδοξία και διαθέτει υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη…», ενώ μία άλλη τον χαρακτηρίζει «κινητήρια δύναμή μας και κάνουμε τον σταυρό μας που τον έχουμε ως υπουργό…». Πολιτικός σχεδιασμός, κοινοβουλευτικός έλεγχος, ετοιμασία απαντήσεων προς τους βουλευτές όταν καταθέτουν ερωτήσεις, συγγραφή ομιλιών και λογύδριων, χάραξη φορολογικής πολιτικής, επιβολή των μνημονίων, ενίσχυση τραπεζών μέσω της φορολογίας, επικοινωνιακές τακτικές (με απλά λόγια, προπαγάνδα και παραπληροφόρηση), είναι κάποια από τα εγκλήματα στα οποία συμμετέχουν τα εν λόγω κομματόσκυλα με προϋπηρεσία (αυτό συνάγεται αβίαστα από το κείμενο), τσουτσέκια τα οποία «απλώς κάνουν τη δουλειά τους». Ρε, άντε στα τσακίδια!!!

Αδέκαστοι και αδιάφθοροι…

«Δημιουργούν ερήμους, για να ξεπροβάλλουν οάσεις…».
Σκίτσο του Ισπανού Andrés Rábago García ["El Roto"].

Στις 29 Ιουνίου 2002 καταγράφεται η έκρηξη πυροκροτητή στα χέρια αγνώστου στην Ακτή Μιαούλη. Στον Ευαγγελισμό, όπου μεταφέρθηκε ο άγνωστος, οργανώθηκε ένας αγώνας δρόμου για να σωθεί. Με τίτλο «Μην χάσετε το δώρο» αποδίδονταν στα Νέα (1.7.2002) οι συστάσεις του τότε πρωθυπουργού προς την Αντιτρομοκρατική. Το «δώρο», βέβαια, δεν χάθηκε… Από το σημείωμα νοσηλείας του Ευαγγελισμού προκύπτει η κατάσταση του πολυτραυματία: «1. Τραυματικός ακρωτηριασμός δεξιάς άκρας χειρός με σημαντική αιμορραγία, κάταγμα ωλένης, 2. Θλάσεις πνευμόνων με πνευμονορραγία, 3. Θερμικά χημικά εγκαύματα προσώπου, θώρακος, άνω κοιλίας, μασχάλης, μηρών και κνήμης και θλαστικά τραύματα προσώπου, 4. Κακώσεις οφθαλμών. 5. Κάταγμα σπλαχνικού κρανίου ρινικών οστών, δ. ιγμόρειου και αρ. ζυγωματικού, ρινορραγία, 6. Υφολική ρήξη τυμπάνου άμφω». Στην κατάσταση αυτή, ο ταυτοποιημένος πλέον Σάββας Ξηρός αποσωληνώθηκε πρόωρα στις 4 Ιουλίου με αιτιολογία τα σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα (πήγματα ξερού αίματος στους πνεύμονες) που θα έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή του. Όπως προκύπτει από αφιέρωμα του ΒΗΜΑGAZINO στον εισαγγελέα Ι. Διώτη (2.3.2003), όπου η δημοσιογράφος Ι. Μάνδρου φαίνεται να αναπαράγει σε τρίτο πρόσωπο συνέντευξη μαζί του, ο εισαγγελέας εξηγεί ότι οι γιατροί ενεργούσαν με δική του παρέμβαση. Το ίδιο επιβεβαιώθηκε από τις καταθέσεις των γιατρών στο ακροατήριο. Επί πέντε μέρες ο Ξηρός ανακρίνεται. Στις 11 Ιουλίου αρχίζει να απολογείται χωρίς συνήγορο. Στις 8 Αυγούστου, έπειτα από 40 ημέρες κράτησης, εκδίδεται ένταλμα σύλληψης και ανατίθεται η υπόθεση στον ανακριτή όπου παίρνει το δρόμο μιας κανονικής ποινικής διαδικασίας. Μέχρι τότε οι αρχές δηλώνουν ότι δεν είναι κρατούμενος «με την έννοια του νόμου» όπως λέει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και ο εκπρόσωπος τύπου της Ελληνικής Αστυνομίας. Ο ανακριτής Λ. Ζερβομπεάκος ανακοίνωσε στον κρατούμενο το κατηγορητήριο στις 8 Αυγούστου και τον κάλεσε να απολογηθεί. Για πρώτη φορά επιτράπηκε παρουσία συνηγόρου. Η δικογραφία άλλωστε αριθμούσε πλέον δεκάδες χιλιάδες σελίδες. Στις 11 Αυγούστου, ο Σάββας Ξηρός απολογήθηκε στον ανακριτή, παρουσία ενόπλων. Στη δίκη, που ξεκίνησε στις 3 Σεπτεμβρίου 2003, ο Ξηρός, με συνοπτική προδικασία ανακάλεσε τις απολογίες του και κάλεσε το δικαστήριο να εξετάσει το «έγκλημα του Ευαγγελισμού». Το δικαστήριο απέρριψε τις σχετικές ενστάσεις. Από τα προηγούμενα και χωρίς να προχωρήσει κανείς σε εμβριθείς νομικές αναλύσεις, προκύπτει πως ο Σάββας Ξηρός κρατήθηκε παράνομα χωρίς ένταλμα σύλληψης επί 40 ημέρες, τέθηκε σε καθεστώς απόλυτης απομόνωσης παρότι βαριά τραυματίας, εμποδίστηκε παράνομα να έχει πρόσβαση σε δικηγόρο, υποβλήθηκε σε ολονύκτιες συνεχείς ανακρίσεις παρότι ετοιμοθάνατος και υποχρεώθηκε να απολογηθεί χωρίς καν γνώση της δικογραφίας. Η παραπάνω ιστορία δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία παραβίαση δικονομικών εγγυήσεων στην Ελλάδα, μολονότι σαράντα μέρες σε κράτηση χωρίς κατηγορία αποτελούν σίγουρα μοναδικό γεγονός στα ποινικά χρονικά της μεταπολίτευσης. Γιατί όμως την ξαναφέρνω στη μνήμη μας; Ο αναγνώστης μάλλον έχει καταλάβει. Ο ίδιος εισαγγελέας, με αφορμή τη μη χρήση της λίστας Λαγκάρντ ως αποδεικτικό μέσο, δηλώνει ευθαρσώς σήμερα πως «στη δημοκρατία δεν αρμόζουν οι ρουφιανολίστες» και πως «η εξιχνίαση των εγκλημάτων θα πρέπει να γίνεται με φανατική προσήλωση στη νομιμότητα» (Τα Νέα, 6-7.10.2012). Αυτό που μάθαμε από τους παλιότερους και μαθαίνουμε ακόμη στους νεότερους είναι ότι «το κράτος δικαίου είναι το κράτος κανόνων». Οι κανόνες αυτοί μπορεί να είναι μέχρι και άδικοι. Με δύο λόγια, το κράτος δικαίου μπορεί να μην είναι το δίκαιο κράτος, αλλά το προβλέψιμο. Κατά τη γνωστή ρήση, που αρεσκόταν να επαναλαμβάνει ο Αριστόβουλος Μάνεσης, «όταν αυτός που σου χτυπά την πόρτα χαράματα είναι ο γαλατάς, και όχι ο αστυνομικός». Αυτό στο οποίο ξέρεις «τι θα γίνει αν…» και «τι θα γίνει αν δεν…». Οι κανόνες, εδώ, ισχύουν ανεξάρτητα από πολιτικές αντιπάθειες, κοινωνικές γνωριμίες και ιδεολογικές συγγένειες. Κοινώς, η νομιμότητα υπεράνω σκοπιμότητας. Αν για κάποιους ισχύουν και για άλλους όχι, τότε το κράτος δικαίου υφίσταται πλήγματα. Όπως προκύπτει από την ως άνω αντιπαραβολή. Διότι, εδώ φαίνεται, κύριε Διώτη, πως παίζουμε δίχως κανόνες. Αφόρητος -ουσιωδώς επιλήψιμος- νομικός σχολαστικισμός και «δημοκρατικές ευαισθησίες» για τη λίστα των φοροφυγάδων ενώ «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» για την τρομοκρατία. Φάουλ και στα δύο… Όμως, παιχνίδι χωρίς κανόνες δεν υπάρχει. Είναι ωμός καταναγκασμός. Ας μην εκπλησσόμεθα λοιπόν όταν η κοινωνία παίζει χωρίς κανόνες, όταν σ’ αυτό το παιχνίδι επιδίδεται το κράτος (δικαίου;)...

«Ένα εισαγγελικό παιχνίδι χωρίς κανόνες», κείμενο του Δημήτρη Χριστόπουλου, δημοσιευμένο στην «Αυγή της Κυριακής» [14.10.2012]

«Είναι κανείς εδώ; Σαν σε άδεια αίθουσα, ακούγεται η φωνή μου με αντήχηση. Απόκριση καμία. Είναι κανείς εδώ; επαναλαμβάνω κάθε τόσο. Έχει περάσει μια βδομάδα, ίσως παραπάνω και δεν ήρθε κανείς να με δει. Αποκλεισμός. Δεν κινείται φύλλο, τόσο που πιστεύω ότι έχουν κρύψει το περιστατικό με τη βόμβα και δεν πρόκειται ποτέ να μάθει κανείς γι' αυτά που συμβαίνουν εδώ. Θα βρίσκομαι στα νύχια τους μέχρι να αποσπάσουν τα κομμάτια που χρειάζονται. Ό,τι περισσέψει θα πεταχτεί και δε θα βρεθεί ποτέ. Αν μάθαινα μια είδηση... κάτι απ' έξω, οτιδήποτε...».

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου «Η Μέρα Εκείνη... 1560 ώρες στην εντατική. Μια μαρτυρία για το δικό μας Γκουαντάναμο», στο οποίο ο Σάββας Ξηρός αφηγείται τα βασανιστήρια που υπέστη στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός».

Σκύλευση (όχι μόνο) ονομάτων…

[...] Με ό,τι έχει πορεύεται ο καθένας, με τους μύθους του και με την ιστορία του, όση ξέρει ή νομίζει ότι ξέρει, όση κουτσουρεύει για να ‘ρθει στα μέτρα του, ανυπεράσπιστη όπως τη βρίσκει. Ο Αμερικάνοι, ας πούμε, βαφτίζουν «Απάτσι» τα στρατιωτικά ελικόπτερά τους, προφανώς για να αποτίσουν -με κάπως αργοπορημένη ευαισθησία- φόρο τιμής στους αυτόχθονες της Αμερικής, που ξεπαστρεύτηκαν τότε που το αμερικάνικο όνειρο άρχιζε να παίρνει σάρκα και οστά (τη σάρκα των Ινδιάνων δηλαδή). Και επειδή, σαν πλανηταρχεύοντες που είναι, έχουν το μονοπώλιο της αυθαιρεσίας και απόλυτο το δικαίωμα του σαρκασμού, του σαδισμού μάλλον, αλλάζουν βίαια την «ειωθυία αξίωση των ονομάτων», όπως θα ‘λεγε ο Θουκυδίδης, και βαφτίζουν «Δικαιοσύνη και Αρετή», «Πραότης και Αγαθότης» ή κάπως έτσι τέλος πάντων τις φονικές επιθέσεις τους στα Ιράκ, τα Αφγανιστάν και τις Σερβίες αυτού του κόσμου. Εμείς; Εμείς έχουμε την πλούσια μυθολογία μας. Και την πλουσιότερη ιστορία μας. Δεν είναι ακριβώς δική μας βέβαια. Όσος κλήρος των αρχαίων έχει μείνει άθικτος είναι της οικουμένης και στη δική μας αποκλειστικότητα μένει η τουριστική ξύλευση (η «βαριά μας βιομηχανία» ντε, ζευγάρι με την ακόμα πιο βαριά, τον πολιτισμό «μας»). Αυτό πάντως δεν μας εμποδίζει να φερόμαστε σαν μοναδικοί ιδιοκτήτες και να παριστάνουμε τους αυθεντικούς εκφραστές ακόμα κι όταν νοθεύουμε, κακομεταχειριζόμαστε και προσβάλλουμε. Αφού, λοιπόν, είναι δική μας η κολυμπήθρα, και νονός είναι η αφεντιά μας, δίνουμε όποιο όνομα θέλουμε. Και βέβαια διαλέγουμε ονόματα βαριά. Τίγκα στις συνυποδηλώσεις. Τι Τειρεσίας, τι Ήφαιστος, τι Καλλικράτης, τι ΔΙ.ΑΣ. Όχι, όχι, ζητώ συγνώμη. Ο ΔΙΑΣ αυτός δεν είναι αρχαιοελληνικής καταγωγής, δεν παραπέμπει στον πολυγαμικότατο και μεταμορφωτικότατο πατέρα των θεών και των ανθρώπων. Είναι αρκτικόλεξο, τουτέστιν ΔΙκυκλιστές ΑΣτυνομικοί, άρα ο Δίας, ο Ζευς ντε, ουδεμία ευθύνη φέρει. Αλλού τον έχουν επιστρατεύσει αυτόν, σε άλλο μέτωπο: Στον «Ξένιο Δία», ή μάλλον στον «Ξένιο Ζευ», όπως είπε σε ένα από τα κανάλια μας κάποιος από τους αστυνομικούς μας ρεπόρτερ, οι μισοί από τους οποίους, έχουμε κουραστεί να το λέμε, συγχέουν τις ασφαλείς πληροφορίες με τις ασφαλίτικες. Εμ πώς αλλιώς θα ξαναδείχναμε ότι κρατάμε από μεγάλο σόι; Πώς αλλιώς θα επιχειρούσαμε να εξευγενίσουμε τη βαρβαρότητα; Τι άλλο άρωμα εκτός από το αρχαιοελληνικό θα μπορούσαμε να ρίξουμε στάγδην πάνω στα κλομπ που πέφτουν ανελέητα σε κεφαλές στιγματισμένες από τη βαριά ενοχή του σκούρου χρώματος, και στις κλούβες όπου στοιβάζονται οι αλλοδαποί (αν έχει κάποια σημασία, ούτε ένας στους δέκα δεν αποδεικνύεται «παράνομος»). Αλλιώς τον ξέραμε βέβαια τον Ξένιο Δία, αλλιώς τον μαθαίναμε στο σχολείο, γι‘ αυτό και καμαρώναμε. Μαθαίναμε δηλαδή από τον Όμηρο και από τον Αισχύλο και τις Ικέτιδές του, από τη λογοτεχνία και την ιστορία, ότι και ο Ξένιος ή Ικέσιος Ζευς και οι υπόλοιποι θεοί με ανάλογα προσηγορικά ονόματα (λόγου χάρη ο Απόλλωνας) προστάτευαν τον ξένο ως προς τη γλώσσα, τη φυλή και τη θρησκεία και τιμωρούσαν αυστηρά όποιον καταπατούσε το ιερό δίκαιο της φιλοξενίας, δίκαιο-θεμέλιο της δημοκρατικής πολιτείας. Δεν προστάτευαν αποκλειστικά (όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε τώρα οι αναθεωρητές-ανασκευαστές της ιστορίας) τους Σπαρτιάτες έναντι των Αθηναίων, τους Θηβαίους έναντι των Κορινθίων κ.ο.κ., τους Έλληνες δηλαδή έναντι των Ελλήνων. […] Αλλά, σε καιρούς που σχεδόν επίσημοι καταμετρητές και ελεγκτές της γονιδιακής ελληνικότητας είναι οι χρυσαυγίτες, πώς να πιάσεις κουβέντα για τέτοια ζητήματα με ανθρώπους που λίγα χρόνια πριν, όταν το θέμα ήταν η σημαιοφορία στις παρελάσεις από μαθητές αριστούχους μεν πλην μη Έλληνες, προσπαθούσαν να μας πείσουν (με πειραγμένες φιλολογικές παραπομπές και με ιδεολογική διαχείριση της γραμματείας) ότι το ισοκράτειο εκείνο για την Αθήνα που «το των Ελλήνων όνομα πεποίησε μηκέτι του γένους αλλά της διανοίας δοκείν είναι και μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της ημετέρας παιδεύσεως ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας», για την πνευματική ευρυχωρία του οποίου καμάρωναν άλλες γενιές, προμεταναστευτικές, αφορούσε αποκλειστικά όσους Έλληνες άλλων πόλεων-κρατών αποφάσιζαν να μετάσχουν στον πολιτισμό της Αθήνας. Δηλαδή θέλουν να μας πουν πως οι Σπαρτιάτες ή οι Μεγαρείς θα ζητούσαν πιστοποιητικό ελληνικότητας από τους Αθηναίους. […] Επειδή όμως ο «Ξένιος Δένδιας» πέρασε χωρίς πολλές πολλές αντιστάσεις (στιγματίζοντας πάντως τουλάχιστον έναν από τους συγκυβερνώντες, αυτόν δηλαδή που θα περιμέναμε, εν όψει της δηλωμένης ιδεολογίας του, να νιώθει ηθικά θιγόμενος και πολιτικά στιγματιζόμενος από μια τέτοια ονοματοδοτική και πρακτική ωμότητα: τη ΔΗΜΑΡ), οι αρχαιονονοί είπαν να συνεχίσουν την καλή δουλειά. Βούτηξαν λοιπόν στην κολυμβήθρα της ξιπασιάς και της μεγαλομανίας το σχέδιο αντιμετώπισης των εκ Συρίας φυγάδων και του έδωσαν το όνομα «Ιώνη». Γιατί; Επειδή οι απελπισμένοι του πολέμου θα έρχονται προς τη θάλασσα από τα μέρη της Ιωνίας, και επειδή λέει κάποια Ιώνη ήταν η πρώτη που κατοίκησε εκεί - ή κάτι παρεμφερές. Πού το βρήκαν τώρα αυτό με την Ιώνη, ένας θεός το ξέρει, αρχαίος ή νέος. Από βλακώδες πείσμα πάντως έψαξα και ξανάψαξα στα ειδικά λεξικά και στις Μυθολογίες μου. Τζίφος. Λήμμα «Ιώνη» πουθενά. Τελικά με έσωσε ο Ηλεκτρονικός Θησαυρός της Αρχαιοελληνικής Γλώσσας, και ο εκεί ανθολογημένος Στέφανος Βυζάντιος, που διέσωσε την εξής είδηση: «Γάζα: Πόλις Φοινίκης, νυν δε Παλαιστίνης προ της Αιγύπτου. Εκλήθη δε και Ιώνη από της Ιούς προσπλευσάσης και μεινάσης [αυτής]». Ώστε λοιπόν για τη Γάζα πρόκειται. Και για την Ιώ, κι όχι για κά­ποια Ιώνη. Για την εξ Αργους καλλονή που είχε την ατυχή τύχη να την αγαπήσει ο Δίας, ο οποίος τη μεταμόρφωσε σε κατάλευκη δαμάλα, για να τη γλιτώσει από τη ζήλια της Ήρας. Αλλά η Ήρα τής έστειλε έναν οίστρο, μια βοϊδόμυγα δηλαδή, που κόλλησε στα πλευρά της και την τρέλανε. Κι από τη μανία που την έπιασε με τα συνεχή δαγκώματα της μύγας, διέσχισε την Ελλάδα όλη αλαλιασμένη. Για να βρει λίγη ανακούφιση βούτηξε στη θάλασσα που, παίρνοντας το όνομά της, λέγεται πια Ιόνιον πέλαγος. Πέρασε έπειτα από τον Βόσπορο (που κι αυτός τής χρωστάει το όνομά του, βοός πόρος), και, πριν καταλήξει στην Αίγυπτο, φαίνεται ότι κάποια στιγμή έφτασε και στη Γάζα. Στο πέρασμά της αυτό, και όχι σε τίποτα δοξασμένους Ίωνες προγόνους, οφείλεται η (μάλλον προσωρινή) μετονομασία της πόλης σε Ιώνη, που μόνο ο Στέφανος Βυζάντιος τη θυμόταν, α, και το φιλολογικό τμήμα του υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Και λοιπόν; Εξαγνίστηκε τώρα το σχέδιο; Πήρε τη χάρη του «ιωνικού» ονόματός του; Ή μήπως βρε αδερφέ είμαστε κακοπροαίρετοι και καχύποπτοι; Μήπως με το «Ιώνη» αυτό οι βαπτιστές ήθελαν αφενός να δηλώσουν έστω έμμεσα τη συμπαράστασή τους στον βασανισμένο παλαιστινιακό λαό (με την υπονοούμενη Γάζα και τη Λωρίδα της) και αφετέρου να δείξουν με τον πιο παραστατικό τρόπο ότι τα πάθη των προσφύγων του πολέμου είναι χειρότερα κι από τα βάσανα που τράβηξε η Ιώ (ο θηλυκός Ιώβ των Ελλήνων), και κατά συνέπεια τους οφείλουμε τη συμπόνια μας; Ναι, μάλλον γι‘ αυτό πρόκειται, κι ας μη μας αφήνουν οι ιδεοληψίες και οι προκαταλήψεις μας να το καταλάβουμε με την πρώτη, κι ας μας εξωθούν να πειράξουμε ακόμα και τον Αντισθένη, δίνοντας στη διάσημη ρήση του τη μορφή: Αρχή ασοφίας ονομάτων σκύλευσις. Τώρα βέβαια είναι κι εκείνος ο Λουκιανός, που στο έργο του Τίμων ή Μισάνθρωπος χλευάζει αγρίως τους κληρονόμους των πλουσίων, καλή ώρα σαν κι εμάς, που κληρονομήσαμε κοτζάμ χρυσό αιώνα: Μόλις πάρουν τα λεφτά στα χέρια τους, λέει ο Σαμοσατεύς, σπεύδουν ν‘ αλλάξουν όνομα, να παρατήσουν τα ταπεινά Πυρρίας ή Δρόμων ή Τίβιος, που ταιριάζουν σε δούλους («οικετικά ονόματα» τα χαρακτήριζαν άλλωστε), και να αυτοβαφτιστούν Μεγακλήδες, Μεγάβυζοι και Πρώταρχοι, δωρίζοντας στον εαυτό τους όνομα ηχηρό και ογκώδες. Από ξιπασιά κι αυτοί κι από μεγαλομανία. Τάλε κουάλε δηλαδή με τους υπουργικούς ονοματοδότες των επιχειρήσεων ξενηλασίας, οι οποίοι ευφημίζουν την ωμότητα των σχεδίων τους φορώντας τους χιτώνες, χλαμύδες και κοθόρνους. Σαν στολή παραλλαγής. Μα τι να ξέρει ο Λουκιανός και τι να καταλαβαίνει. Μήπως ήταν Έλληνας; Σύρος ήταν...

«Αρχή ασοφίας ονομάτων σκύλευσις», του Παντελή Μπουκάλα [εφημερίδα «Εποχή», φύλλο 1.123, Κυριακή 30.09.2012]

Εις υγείαν των κορόιδων!!!

Βάσει του νόμου 3023/2002 (Φ.Ε.Κ. Α 146 20020625, με τίτλο «Χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων από το κράτος. Έσοδα και δαπάνες, προβολή, δημοσιότητα και έλεγχος των οικονομικών των πολιτικών κομμάτων και των υποψήφιων βουλευτών»), ο «αριστερός» υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών Αντώνης Μανιτάκης επικύρωσε την «πίτα» της εκλογικής χρηματοδότησης που θα μοιραστούν οι επαγγελματίες πορνοβοσκοί του χαμαιτυπείου της Πλατείας Συντάγματος. Η εν λόγω αρπαχτή διανέμεται αναλόγως του (πλαστού, μιας και δεν υπολογίζονται τα λευκά, τα άκυρα και η αποχή) ποσοστού που απέσπασε η κάθε συμμορία στη φαρσοκωμωδία της 6^ης Μαΐου, για να λειτουργήσει η «δημοκρατία». Σύμφωνα με τον προαναφερθέντα νόμο, «η εκλογική χρηματοδότηση καταβάλλεται κάθε φορά που διεξάγονται γενικές βουλευτικές εκλογές ή εκλογές για την ανάδειξη των Ελλήνων Αντιπροσώπων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και ανέρχεται σε ποσοστό έως μηδέν κόμμα είκοσι δύο τοις χιλίοις (0,22 %0) των τακτικών εσόδων του Κρατικού Προϋπολογισμού του οικονομικού έτους κατά τη διάρκεια του οποίου διεξάγονται οι εκλογές. Αν διεξαχθούν περισσότερες της μίας εκλογές, όπως αυτές ορίζονται στο προηγούμενο εδάφιο, κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, το ανωτέρω ποσοστό δεν μπορεί να υπερβεί, αθροιστικά, το μηδέν κόμμα τριάντα πέντε τοις χιλίοις (0,35 %ο)…». Έτσι, με έγγραφο (Αριθμός Πρωτοκόλλου 20422 και τίτλο θέματος «Κατανομή ποσοστού 40% της εκλογικής χρηματοδότησης στα δικαιούχα πολιτικά κόμματα για τη διενέργεια των εκλογών της 6ης Μαΐου 2012») που φέρει την ένδειξη «Κατεπείγον–Εκλογικό» και ημερομηνία 23 Μαΐου 2012, το Υπουργείο Εσωτερικών (και ειδικότερα, η Γενική Διεύθυνση Αναπτυξιακών Προγραμμάτων) ορίζεται το ποσό που θα ενθυλακώσει κάθε ομάδα κοινοβουλευτικών λαμόγιων. Η μοιρασιά της λείας (συνολικώς, 4.148.000 ευρώ) έχει ως εξής: τη μερίδας του λέοντος (874.844,80 ευρώ) παίρνει η Ν.Δ. (ως πρώτο κόμμα) και ακολουθεί από κοντά ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με 779.314,42 ευρώ. Τα πασοκολαμόγια (που καταβροχθίζουν παγκαλοειδώς εδώ και δεκαετίες) τσεπώνουν 611.642,74 ευρώ, ενώ ο νεόκοπος (και νεόπλουτος) «αντιμνημονιακός σωτήρας» Καμμένος ενισχύεται με 492.663,12 ευρώ. Οι επαγγελματίες «κομουνιστές» του Περισσού βάζουν στα ταμεία της επιχείρησής τους άλλες 393.428,92 ευρώ, ενώ οι «αντισυστημικοί» νεοναζί αρπάζουν 323.624,24 ευρώ από τις τσέπες των φορολογημένων και η «υπεύθυνη» ΔΗΜ.ΑΡ. δεν μπορεί να έχει παράπονο για το χαρτζιλίκι των 283.561,72 ευρώ. Ακόμη πιο εξοργιστικό και χυδαίο είναι το γεγονός ότι στο φαγοπότι συμμετέχουν και συμμορίες που δεν κατάφεραν να εκλέξουν βο(υ)λευτάδες: το φυλλοροών ασκέρι του ελληνορθόδοξου καιροσκόπου βαψομαλλιά τσιμπολογάει 134.242,58 ευρώ, οι ευρωλιγούρηδες «Οικολόγοι Πράσινοι» αμείβονται με 136.121,28 ευρώ και η βδελυρή μητσοτάκαινα (μετά την παταγώδη αποτυχία της για «σόλο καριέρα») θα «αποζημιωθεί» με 118.556,18 ευρώ. Αυτό είναι μόλις το 40% της εκλογικής αρπαχτής της 6^ης Μαΐου˙ άρα, τα κοινοβουλευτικά καθάρματα θα μοιραστούν άλλα 6.222.000 ευρώ για να συμπληρωθεί το 100% -δηλαδή τα 10.370.000 ευρώ. Αυτά (και πολλά ακόμη) συμβαίνουν σε περίοδο διευρυμένης ανέχειας και γενικευμένης κατάρρευσης (χαρακτηριστικό είναι το θέμα με τα φάρμακα των καρκινοπαθών), εποχή η οποία χαρακτηρίζεται από επέλαση της ανεργίας και λεηλασία των εισοδημάτων –και, γενικώς, πλήττονται άπαντες πλην λαμόγιων…

Κι ενώ τα θεσμικά παράσιτα έχουν βρει τον ασφαλή τρόπο (μέσω των νομοθετημάτων που επιβάλλουν υπέρ του σιναφιού τους) να εξασφαλίζουν τα έσοδά τους και να καλοπερνάνε, οκτώ στους δέκα φορολογημένους (παθητική μετοχή που καταδεικνύει τον επαναλαμβανόμενο βιασμό) καλούνται να καταβάλουν φόρους για εισοδήματα που υπήρχαν μια φορά κι έναν καιρό. Το πράσινο παχύδερμο (εκτός του ότι είχε την παγκοσμίου πρωτοτυπίας έμπνευση να επιβάλει διαφορετικό Φ.Π.Α. στα είδη εστίασης) φρόντισε (σε αγαστή συνεργασία με τον ρουφιάνο αρχιδωσίλογο g.a.p.) να κατεβάσει το αφορολόγητο όριο στις 5.000 ευρώ. Έτσι, ένας ζημιογόνος χαραμοφάης (με μηνιαία αμοιβή αρκετών χιλιάδων ευρώ και μπόλικα τζαμπατζιλίκια) αποφασίζει ότι ο εργαζόμενος που έχει μηνιαίο εισόδημα το οποίο μόλις ξεπερνά τα 400 ευρώ δύναται (αντέχει) όχι μόνο να φορολογηθεί, αλλά και να επιβιώσει φροντίζοντας να πληρώσει και τα διάφορα χαράτσια που εμπνέεται η εκάστοτε κυβερνητική συμμορία. Μία από τις πολλές γελοιότητες του τρόπου φορολόγησης που κληροδότησαν οι πασοκικές ακρίδες, είναι και το περιβόητο «τεκμήριο προσωπικών δαπανών διαβίωσης» (2.500 ευρώ για τους έγγαμους και 3.000 ευρώ για τους υπόλοιπους)˙ βάσει του εν λόγω εφευρήματος, άπαντες οι στιγματισμένοι με Α.Φ.Μ. (ήτοι, όλος ο ενήλικος πληθυσμός) θεωρούνται «ένοχοι» της συγκεκριμένης ετήσιας κατανάλωσης –ακόμη και αν πρόκειται περί αστέγων, ανέργων ή νέων που ζουν με τους γονείς τους και συντηρούνται από αυτούς.

Τα παραπάνω αφιερώνονται στους «νηφάλιους» ραγιάδες και «μετριοπαθείς» καρπαζοεισπράκτορες της νομιμοφροσύνης, που καταπίνουν αμάσητη (αλλά και παπαγαλίζουν) την καθεστωτική προπαγάνδα περί φοροδιαφυγής (αποδεχόμενοι, με αυτόν τον τρόπο, τις θεωρίες του «κοινωνικού αυτοματισμού» και της «συλλογικής ευθύνης»), αντί να επικεντρώνουν την προσοχή τους στο διαρκές όργιο λεηλασίας στο οποίο επιδίδονται οι χρυσοκάνθαροι θεσμικοί λιμοκοντόροι…