Η απάτη σε περίληψη…

Δύο διαφορετικά πρωτοσέλιδα, της ίδιας περιόδου: το περιλαμβάνον τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα («Αυγή της Κυριακής», 3.6.2012) και το διορατικό (εφημερίδα «Κόντρα», φύλλο 690, Σάββατο 9.6.2012), καταδεικνύουν την προσχεδιασμένη απάτη…

 

Δύο περιεκτικότατα σκίτσα του Πέτρου Ζερβού, δημοσιευμένα στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (11.5.2015 και 16.5.2015), καταδεικνύουν την απάτη των κυβερνώντων νεοπασόκων. Ως κερασάκι στην τούρτα της ψευδοαριστερής εξαπάτησης, παραθέτουμε και δύο οπτικοακουστικά τεκμήρια: η ψευδεπίγραφη υπόσχεση του Τσίπρα (11.11.2012) για κατάργηση των μνημονιακών νόμων με μια μονοκονδυλιά [https://www.youtube.com/watch?v=O7CIUq7XE3k&feature=youtu.be], καθώς και η αισχρή παρότρυνση της Νάντιας Βαλαβάνη (10.2.2015) να πληρώσουν ΕΝΦΙΑ ακόμη και όσοι δεν μπορούν [https://www.youtube.com/watch?v=1TskA8xdcWQ]. Όλα αυτά καθώς τα γραφειοκρατικά τάγματα εφόδου (εφορίες και λοιπές διαχρονικές εγκληματικές οργανώσεις του κράτους) ετοιμάζονται να ασελγήσουν και πάλι σε όσους δεν συγκαταλέγονται στις τάξεις των ευεργετών της χώρας (εφοπλιστές, μεγαλοεργολάβοι, ΣΕΒ, και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις), αλλά προσπαθούν απλώς να επιβιώσουν…

Εκλεκτές συγγένειες και συμμαχίες…

Εκλεκτές συμμαχίες για τους μπομπολοϋπάλληλους: από τους επίγονους των δωσίλογων στην αργυρώνητη επιτομή της υστερίας. Η ποιότητα (εκατέρωθεν) δεν κρύβεται…

Σκίτσο του Ισπανού "El Roto" (Andrés Rábago García)

Πέμπτη 16 Απριλίου 2015: μεταλλωρύχοι διαδηλωτές, υπάλληλοι του Μπόμπολα στις αυθαίρετες εγκαταστάσεις της Ιερισσού, διαδηλώνουν στο κέντρο της Αθήνας για το «δίκαιο του αγώνα», ήτοι, το δικαίωμα των χρυσοθήρων στην καταστροφή ολάκερων περιοχών της Βόρειας Ελλάδας. Αυτήν τη φορά, απολαμβάνουν την υποστήριξη ενός ακόμη αξιόλογου τέκνου της υπέρλαμπρης εγχώριας πολιτικής σκηνής: ο μπουμπούκος, με το εργοταξιακό κράνος στην κεφάλα του, παρελαύνει στο πλευρό τους και τους εμψυχώνει με τον τηλεβόα.

Για όσους γνωρίζουν το (πολιτικό) ποιόν των εν λόγω μεταλλωρύχων, το σκηνικό αυτό δεν προκαλεί έκπληξη, ούτε απορία. Προ διετίας, αντιπροσωπεία των ίδιων μεταλλωρύχων είχε επισκεφτεί τα γραφεία της νεοναζιστικής συμμορίας και είχαν εκλιπαρήσει για την υποστήριξή τους –φυσικά, δίνοντας αντάλλαγμα μπόλικες ψήφους όποτε θα στήνονταν κάλπες. Όπως διαβάζουμε σε ανάρτηση της εποχής με τίτλο «Η Χρυσή Αυγή στο πλευρό των μεταλλωρύχων Κασσάνδρας» (Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013), στην επίσημη ιστοσελίδα των χρυσαύγουλων, «Συνάντηση πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χρυσής Αυγής με αντιπροσώπους του Σωματείου Εργαζομένων Υπογειτών των Μεταλλείων Κασσάνδρας. Οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, Ηλίας Κασιδιάρης, Πολύβιος Ζησιμόπουλος και Αντώνης Γρέγος υποδέχτηκαν με θέρμη τον Πρόεδρο του Σωματείου, Άγγελο Δεληγιόβα και τον Γραμματέα Γεώργιο Αρβανίτη. Οι αντιπρόσωποι των εργαζομένων εξέθεσαν στους συναγωνιστές τις δύσκολες συνθήκες στις οποίες εργάζονται και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά. Εξέφρασαν την πεποίθηση πως η εξόρυξη χρυσού στην Χαλκιδική είναι μια πολύ σημαντική δραστηριότητα, η οποία δίνει εργασία σε χιλιάδες οικογένειες του νομού, δραστηριότητα που δεν πρέπει να παύσει. Επίσης, κατήγγειλαν πως έχουν γίνει δέκτες απειλών και κατατρομοκράτησης από γνωστούς αριστερούς κύκλους, γιατί επιμένουν να στηρίζουν την εργασία των μεταλλωρύχων στο νομό, κύκλοι που έχουν δαιμονοποιήσει τους εργαζομένους στην εξόρυξη χρυσού και τους αντιπροσώπους τους. Οι συναγωνιστές δήλωσαν απερίφραστα την απόλυτη στήριξή τους στους εργαζόμενους και στα δίκαιά τους, καθώς και ότι θα στηρίξουν τα δίκαια αιτήματά τους εντός και εκτός Βουλής. Παράλληλα, εξέφρασαν την πάγια θέση της Χρυσής Αυγής πως η εκμετάλλευση του χρυσού στην Χαλκιδική γίνεται με όρους που δεν εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον. Η δραστηριότητα δεν πρέπει να παύσει μεν αλλά, η εξόρυξη του χρυσού πρέπει να γίνει από εταιρία που θα ελέγχεται κατά πλειοψηφία από το δημόσιο, στην οποία θα έχουν μερίδιο και λόγο οι εργαζόμενοι.». Το γεγονός ότι τα φασιστοειδή αποκαλούν (δις) τους μεταλλωρύχους «συναγωνιστές», τι άλλο αποκαλύπτει εκτός από πολιτική και ιδεολογική συμπόρευση;

Όσον αφορά τα φληναφήματα των «κατατρεγμένων» (παρά το ότι προφυλακισμένοι υπήρξαν μόνο από την «αντίπερα όχθη») μεταλλωρύχων περί δικαιώματός τους στην εργασία, είναι γνωστό στους παροικούντες την Χαλκιδική το αυξημένο ποσοστό θανάτων από καρκίνο στην περιοχή της Αρναίας –ιδιαίτερα, δε, στα χωριά Νοεχώρι και Παλαιοχώρι (ονομαστά μαντεμοχώρια) που φημίζονται για τον «υπερπληθισμό» από νεαρές χήρες εκλιπόντων μεταλλωρύχων και το πλούσιο σε αρσενικό νερό τους… 

Υπηρέτες του καπιταλισμού…

«Είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας. Σε αυτό το Σύνταγμα ορκιστήκαμε, αυτό θα υπηρετήσουμε». Τα τελευταία λόγια του Τσίπρα κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της συγκυβέρνησής του με τον Καμμένο, λόγια τα οποία εκστόμισε υπό έντονη συναισθηματική φόρτιση καταχειροκροτούμενος από τους βουλευτές του, μετέφεραν τη συγκίνηση του αγορητή σε μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού. Κι όμως, αυτά τα λόγια θα έπρεπε ν’ αποτελούν casus belli για εκείνο το κομμάτι των Ελλήνων και των Ελληνίδων που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί. Γιατί αυτά τα λόγια αποτελούν όρκο πίστης στον καπιταλισμό και στο πολιτικό του σύστημα.

Ποιο σύνταγμα «είναι» ο ΣΥΡΙΖΑ; Το σύνταγμα του 1975, που έφτιαξαν ο Κ. Καραμανλής και ο Κ. Τσάτσος και το οποίο αρνήθηκαν να ψηφίσουν ακόμη και τα κόμματα του Κέντρου και της σοσιαλδημοκρατίας, χαρακτηρίζοντάς το οπισθοδρομικό και αυταρχικό. Το σύνταγμα που δε θέλησε να κάνει ούτε τον στοιχειώδη αστικοδημοκρατικό διαχωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος και που περιλαμβάνει διάταξη ακόμη και για το αναπαλλοτρίωτο μοναστηριακών κτημάτων. Το σύνταγμα που προστατεύει ως ιερό δικαίωμα την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, δηλαδή τη βάση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Το σύνταγμα που προβλέπει ακόμη και περιορισμούς στην εθνική κυριαρχία, προκειμένου να εξασφαλιστεί η συμμετοχή σε διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Το σύνταγμα που προβλέπει την ισοβιότητα των δικαστών, δημιουργώντας μια προνομιούχα κάστα, η οποία αναλαμβάνει το τελικό στάδιο της καταστολής του λαού και που έπαιξε αυτό το ρόλο με όλες τις κυβερνήσεις, κοινοβουλευτικές και δικτατορικές, συνεργώντας σε εγκλήματα κατά του λαού.

Ο πολιτικός χώρος που προσδιορίστηκε ως Αριστερά εδώ και δεκαετίες, επειδή πάντοτε βάδιζε χέρι-χέρι με το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα, που αποτελούσε τον πυρήνα και την πρωτοπορία του, διαμόρφωσε μια αντίληψη ανατρεπτική για το αστικό καθεστώς. Ακόμη και όταν επικαλούνταν την εφαρμογή συγκεκριμένων διατάξεων του αστικού συντάγματος, ποτέ δεν το προσκύνησε, ποτέ δεν υποκλίθηκε σ’ αυτό. Η αριστερή παράδοση δεν περιλαμβάνει την άσκηση κριτικής στη μια ή στην άλλη πλευρά του αστικού συντάγματος, αλλά τη ριζική αμφισβήτησή του, γιατί στο αστικό σύνταγμα έβλεπε πάντοτε τον καταστατικό χάρτη του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Ένα κίνημα που προσβλέπει στον κοινωνικό μετασχηματισμό, στην αντικατάσταση του καπιταλισμού από το σοσιαλισμό (ο οποίος αποτελεί την πρώτη βαθμίδα του κομμουνισμού), δεν μπορεί να μην πρεσβεύει την κατάργηση του αστικού συντάγματος και την αντικατάστασή του με ένα άλλο σύνταγμα, στο οποίο θα αποτυπώνεται η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και ό,τι άλλο θα έχουν κατακτήσει οι επαναστατικές τάξεις όταν καταλάβουν την εξουσία. Γιατί τα συντάγματα δεν είναι προγράμματα, δεν είναι διακηρύξεις αρχών, αλλά καταστατικά νομικά κείμενα που αποτυπώνουν αυτό που έχει ήδη συντελεστεί στη ζωή.

Μ’ αυτόν τον όρκο πίστης στο αστικό σύνταγμα, στην κάθε του λέξη, όπως είπε ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ διακήρυξε την αποφασιστικότητά του να υπηρετήσει τον καπιταλισμό, να διαχειριστεί τις υποθέσεις του με τον ίδιο φανατισμό που τις διαχειρίζεται κάθε αστική κυβέρνηση. Και μάλιστα, να τις διαχειριστεί συντηρητικά, αφού ούτε ζήτημα αναθεώρησης των πιο αντιδραστικών συνταγματικών διατάξεων σε πιο αστοφιλελεύθερη κατεύθυνση δεν έθεσε.

[Πέτρος Γιώτης, εφημερίδα «Κόντρα», φύλλο 811, Σάββατο 14.2.2015]   

Όχι στις αυταπάτες!!!

Σε εποχές όπου η πολιτική, από σύνθετο μείγμα στρατηγικών στόχων και τακτικής, έχει εκφυλιστεί σε τεχνική επικοινωνίας, εμπορική σχεδόν διαφήμιση, η έννοια και η σημασία των λέξεων πρέπει να εξετάζονται δύο φορές. Δεν είναι ο όποιος αυτοπροσδιορισμός που προσδίδει ταυτότητα και χαρακτηριστικά στους πολιτικούς φορείς. Οι πολιτικές επιλογές των τελευταίων, οι σχεδιασμοί που προωθούν, η αντίληψή τους για τις αιτίες και πηγές των προβλημάτων, οι κοινωνικές τους αναφορές είναι τα ουσιαστικά σημεία με τα οποία θα πρέπει να τους αξιολογήσουμε και να τους τοποθετήσουμε. […] Δεν μπορούμε λοιπόν να θεωρήσουμε ότι το πολιτικό σκηνικό άλλαξε επειδή, γενικώς και αορίστως, η «Αριστερά» έγινε πρώτη δύναμη στις τελευταίες ευρωεκλογές. Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα από τις επιμέρους ρητορείες και την –τεχνητά καλλιεργούμενη, για λόγους πολυσυλλεκτισμού– πολυσημία, είναι σταθερά προσηλωμένη στο γενικό πολιτικό πλαίσιο, στη βάση του οποίου χτίστηκε και λειτουργεί η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν σ’ αυτό το πλαίσιο η ανταγωνιστικότητα (η καπιταλιστική ανταγωνιστικότητα) είναι θεμέλιος λίθος, τότε οι κοινωνικές προτεραιότητες αναγκαστικά προσαρμόζονται σ’ αυτόν τον σκοπό. Οπωσδήποτε, δε, δεν είναι οι λαϊκές ανάγκες στην πρώτη σειρά αυτών των προτεραιοτήτων. […] Ο ΣΥΡΙΖΑ, με μόνο (αριστερό) άλλοθι την πιο «χρηστή» διαχείριση που υπόσχεται, διακηρύσσει σε κάθε ευκαιρία και επίπεδο την προσήλωσή του στις κυρίαρχες πολιτικές. Σε κανένα του κείμενο, από όποια τάση και ρεύμα και αν προέρχεται, δεν θίγει το ζήτημα της κεντρικής στρατηγικής του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, της πολιτικής δηλαδή που προωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντίθετα, με άκρατη δημαγωγική διάθεση, εξορκίζει την όποια σχετική συζήτηση, με την αόριστη υπόσχεση ότι θα μεταβάλει την Ένωση αυτή σε «Ευρώπη των Λαών». Θα επρόκειτο για βαριά μορφή ηλιθιότητας εάν δεν ήταν απλά και μόνο συνειδητή παραπλάνηση. […]

Γιώργος Μαργαρίτης: «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αριστερό κόμμα» [«Εφημερίδα των Συντακτών», φύλλο 466, Τετάρτη 11.6.2014] 

EX HUMANS: «Εκλογικές Αυταπάτες»

Ήδη ξημέρωσε είναι ώρα 6
Τρέξε ηλίθιε πριν ο ήλιος πέσει
Πήγαινε λοιπόν σαν ρομπότ στη σειρά
Να διαλέξεις αυτό που ζητάς Χαμένες ελπίδες σε μια άδεια κάλπη
Που είναι με κωλόχαρτα αφεντικών γεμάτη
Ποιο να είναι άραγε το όφελός σου
Το μόνο που διαλέγεις είναι το αφεντικό σου

ΟΧΙ στις εκλογικές αυταπάτες

Ψεύτικα προγράμματα, άδειες υποσχέσεις
Χαμένα όνειρα, σάπιες εκτελέσεις
Εσύ όμως θα τους πιστέψεις
Εσύ όμως θα τους ψηφίσεις Εσύ θα τους πληρώσεις
Εσύ θα τους τη ρίξεις
Εσύ ξανά θα τους υποστηρίξεις
Ο μόνος όμως κύριος σκοπός τους
Είναι να γίνεις δούλος δικός τους

Σπάσε επιτέλους τα δεσμά σου
Μη ψηφίσεις τα αφεντικά σου
Κάνε πάντα αυτό που θες
Η ζωή είναι δικιά σου
Οι εκλογές είναι μία φυλακή
Φυλακισμένος εσύ και αυτοί
Να ξεφύγεις δεν μπορείς Εκτός αν κάτσεις και σκεφτείς...

Τρεις γενεές περιττώματα…

«[…] φαινόταν από μακριά τούτος ο κακομοίρης, πως του ‘φταιγε ολόκληρο το σύμπαν, είχε χρέος η κοινωνία ολόκληρη απέναντί του, που τον είχαν υποχρεώσει να κάνει αυτή την άχαρη δουλειά, αντί να του ‘χουν αναθέσει τη γενική διεύθυνση των τελωνείων της χώρας, αφού δεν μπορούσαν να τον κάνουν υπουργό. Κι έτσι όποτε του δινόταν η ευκαιρία να νιώσει και να συμπεριφερθεί σαν να διοικούσε απόσπασμα καταδίωξης λαθρεμπόρων, την άδραχνε. […] Υπήρχε όμως μια απλούστερη εξήγηση της συμπεριφοράς αυτού του υπαλλήλου. Οι μόλις πρόσφατες εκλογές είχαν αναδείξει νέα κυβέρνηση κι ο άνθρωπός μας παραζαλισμένος έδινε εξετάσεις στην καινούργια κατάσταση. Λίγες μέρες πριν, επικεφαλής τσούρμου Κεντρώων, διψασμένων για χρήμα και εξουσία, τις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου είχε κερδίσει ο γενάρχης της παπανδρεϊκής πατριάς, αρχηγέτης ενός καρκινώματος που τα επόμενα πενήντα χρόνια θα εξαπλωθεί πάνω σε ολόκληρη την κοινωνία υλοποιώντας την επιθυμία της να ενισχυθούν τα θεμέλια ενός γενικευμένου αμοραλισμού, μιας πολιτικής πανώλης που θα εκφραστεί με παραδειγματικό τρόπο απ’ αυτή την πολιτική οικογένεια στη διάρκεια του μισού αιώνα που θ’ ακολουθήσει […]».

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το νέο μυθιστόρημα του Δημήτρη Νόλλα «Το ταξίδι στην Ελλάδα» [εκδόσεις «Ίκαρος»]. Σχετική παρουσίαση δημοσιεύθηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» [φύλλο 169, Τετάρτη 5.6.2013], σε κείμενο του σκηνοθέτη και συγγραφέα Λάκη Παπαστάθη. Προσυπογράφουμε τους χαρακτηρισμούς του συγγραφέα για τη συγκεκριμένη οικογένεια χαραμοφάηδων και λακέδων (έχουμε ασχοληθεί και σε παλαιότερη ανάρτηση), η οποία (όπως όλα τα εγχώρια πολιτικά «τζάκια» και οι λογής αυτόκλητοι «σωτήρες») πέρασε ως αδηφάγος βιαστής επάνω από το άγουρο και πολλαπλώς κακοποιημένο κορμί μιας χώρας με προδιαγεγραμμένη μοίρα, χώρα η οποία υπήρξε (από γεννησιμιού της) αλυσοδεμένη χειροπόδαρα και υποθηκευμένη σε διάφορους επιτήδειους. Ο «γενάρχης της παπανδρεϊκής πατριάς, αρχηγέτης ενός καρκινώματος», όπως πολύ γλαφυρά τον χαρακτηρίζει ο Νόλλας, χρημάτισε (με την επαγγελματική έννοια του ρήματος) δοτός πρωθυπουργός-μαριονέτα των Άγγλων και ήταν από τους βασικούς υπεύθυνους για τη σφαγή των Δεκεμβριανών του 1944 στην Αθήνα. Αργότερα, έχοντας περιορίσει τον «ερυθρό κίνδυνο», δεν δίστασε να υιοθετήσει ακόμη και το Ε.Α.Μ.ικό σύνθημα περί «λαοκρατίας» και να την υποσχεθεί από το προεκλογικό μπαλκόνι στον «λαό των Αθηνών» -στην ουσία, όμως, υπήρξε πάντοτε ένας πρόθυμος και γλοιώδης υπηρέτης των κυρίαρχων τάξεων. Παρεμπιπτόντως, όπως μας θύμισε και ο Γιώργος Μπέρτσος (δημοσιογράφος που έχει ασχοληθεί σε βάθος με τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη), ο «γέρος της Δημοκρατίας» ήταν εκείνος ο οποίος (με προσωπική του παρέμβαση) φρόντισε να δοθεί χάρη στον μετέπειτα δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο για τη δολιοφθορά σε στρατόπεδο Πυροβολικού του Έβρου, τον Ιούνιο του 1965. Ο τότε αντισυνταγματάρχης είχε ρίξει ζάχαρη σε ρεζερβουάρ στρατιωτικών οχημάτων, ενέργεια την οποία απέδωσε σε «κομουνιστική δολιοφθορά και διείσδυση εις Ενόπλους Δυνάμεις» και ο «γεροανένδοτος» απήλλαξε τον δολοπλόκο «κομμουνιστοφάγο» (ο οποίος, εν τω μεταξύ, είχε συκοφαντήσει και βασανίσει ανίδεους φαντάρους), ενώ θα έπρεπε να τον αποτάξει με ταπεινωτικό τρόπο [πηγή: «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», περιοδικό «Έψιλον», 19.05.2013]. Φυσικά, το ίδιο ανενόχλητοι έδρασαν άπαντες οι συνωμότες καθ’ όλη τη διάρκεια των μετεμφυλιακών χρόνων έως και το πραξικόπημα του 1967. Ακολούθησε ο βορειοαμερικανοθρεμμένος υιός, ο δήθεν αντικαπιταλιστής και αντιιμπεριαλιστής, ο μέγας παπατζής και αεριτζής. Σε σχετικό άρθρο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Το Ποντίκι» [«Η χαμένη τιμή της διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη 1974»], φαίνεται η χαώδης ασυνέπεια μεταξύ λόγου και πράξης που χαρακτήριζε τον κορυφαίο δημαγωγό και λαοπλάνο που γνώρισε η ελληνική επικράτεια. Ο εν λόγω αδίστακτος απατεώνας, ενεργούμενο των βορειομαερικανικών και Ν.Α.Τ.Ο.ικών συμφερόντων, υπήρξε και ο απόλυτος διαφθορέας των εν Ελλάδι συνειδήσεων: μοίρασε με απλοχεριά εξουσίες και αξιώματα σε ανθρώπους απαίδευτους και πρόθυμους να βουτήξουν στον ωκεανό της διαφθοράς (τέτοιοι ήταν οι περισσότεροι από τους στενούς του συνεργάτες, όσο και οι στρατιές των αφιονισμένων «πρασινοφρουρών»), δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε λογής ξελιγωμένα λαμόγια να λιγδώσουν τα έντερά τους και να πνίξουν τη χώρα στα περιττώματά τους. Η ενορχηστρωμένη ψυχική εκπόρνευση της μεγάλης πλειονότητας των νεοελλήνων και ο μιθριδατισμός στη συστηματική διαφθορά, κορυφώθηκαν από τον «εκσυγχρονιστή» διάδοχο του δεύτερου «αείμνηστου» της δυναστείας, με τα γνωστά αποτελέσματα. Το τρίτο παρτάλι της δυναστείας, ο ρουφιάνος αρχιδωσίλογος ΓΑΠ, ο πλέον ατάλαντος και άχρηστος σκερβελές, ήταν εκείνος που έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στην ήδη καθημαγμένη χώρα, παραδίδοντάς την ασμένως στα πτωματοφάγα όρνεα της διεθνούς τοκογλυφίας. Ο συγκεκριμένος λιγδιάρης δηλώνει ξεδιάντροπα πως ανυπομονεί να επανέλθει στο προσκήνιο, υπενθυμίζοντάς μας πως δεν έχουμε ξεμπερδέψει μ’ ετούτη τη σκατοφάρα. Άλλωστε, το γεγονός ότι υπό το ίδιο επώνυμο δραστηριοποιούνται άλλα δύο τέκνα του παπατζή καθώς και διάφοροι άλλοι μελλοντικοί διάδοχοι, αποδεικνύει πως τα παράσιτα αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά μόνο με ουσιαστικό και σε βάθος ξερίζωμα…

Αέναο φαγοπότι…

Σκίτσο του Soloúp, δημοσιευμένο στο «Ποντίκι» [23.03.2012]

Είναι, τω όντι, βαρετό να αναφερόμαστε διαρκώς στα ίδια τετριμμένα θέματα, αλλά η επανάληψη είναι μητέρα (όχι μόνο της ανίας, αλλά και) της μάθησης –ασχέτως αν ο νεοέλλην αποδεικνύεται είδος ανεπίδεκτο πάσης μαθήσεως. Για μία ακόμη φορά, αναγκαζόμαστε να ασχοληθούμε με το ζήτημα που ονομάζεται «επιχορήγηση των κομμάτων από τον κρατικό προϋπολογισμό» [Νόμος 3023/2002], ένα από τα τεχνάσματα με τα οποία το άκρως αντιπαραγωγικό και ζημιογόνο σινάφι των πολιτικάντηδων παρασιτεί εις βάρος όσων πραγματικά παράγουν τον εγχώριο πλούτο. Βέβαια, το ύψος των παροχών εξαρτάται και από τα ποσοστά των κομμάτων στα εκάστοτε εκλογικά πανηγυράκια –οπότε, οι πειθήνιες μάζες των εθελόδουλων ψηφοφόρων δεν είναι ανεύθυνες για όσα υφίστανται και για όσα μέλλονται…

Διαβάζουμε στο «Ποντίκι» [Πέμπτη 11.10.2012] σε δημοσίευμα με τίτλο «Αλχημείες με την επιχορήγηση»: «Μπορεί το ΠΑΣΟΚ από τον Οκτώβριο του 2009 έως τον Ιούνιο του 2012 να διέγραψε μια τροχιά θεαματικής πτώσης (από το 38,1% στο 13,18%), όμως αυτό δεν αναμένεται να επηρεάσει άμεσα την τακτική κομματική επιχορήγηση που ώς την παραμονή των εκλογών ελάμβανε ως πρώτο κόμμα της Βουλής, βάσει των αποτελεσμάτων του 2009, αν και έγιναν εκλογές τον Ιούνιο οι οποίες άλλαξαν άρδην το τοπίο. Με άλλα λόγια, αν δεν επικρατήσουν δεύτερες σκέψεις στην κυβέρνηση, ο Βενιζέλος παίρνει "δώρο" από τον Σαμαρά ζεστό κρατικό χρήμα, διά της τακτικής κομματικής επιχορήγησης για το 2012, καθώς είναι ανοιχτό το αν τα υπολειπόμενα της χρηματοδότησης των κομμάτων θα δοθούν με βάση τα αποτελέσματα του 2009 ή του 2012. Για την ακρίβεια, εφόσον το ζήτημα παραμένει ανοιχτό προς διερεύνηση από το υπουργείο Εσωτερικών, δημιουργούνται ερωτηματικά και υπόνοιες για μεθόδευση, ώστε η επιχορήγηση να δοθεί με τα αποτελέσματα του 2009. Σε αυτήν την περίπτωση ένα κόμμα που έχασε τα δύο τρίτα (2/3) της εκλογικής του δύναμης θα λάβει το 45% της υπολειπόμενης τακτικής επιχορήγησης του 2012! Συγκεκριμένα, για το δεύτερο εξάμηνο του 2012, το ΠΑΣΟΚ θα λάβει πάνω από 6 εκατ. ευρώ, δηλαδή περίπου 4,2 εκατ. ευρώ επιπλέον απ’ όσα θα δικαιούταν βάσει των αποτελεσμάτων της τελευταίας εκλογικής αναμέτρησης [...] Μέχρι και το 2010 το υπουργείο Εσωτερικών κατέβαλλε στα κόμματα άπαξ το συνολικό ποσό της τακτικής επιχορήγησης, ωστόσο με Υπουργική Απόφαση του πρώην υπουργού Εσωτερικών Γιάννη Ραγκούση ο νόμος τροποποιήθηκε και η επιχορήγηση τεμαχίστηκε σε τέσσερα τεταρτημόρια, ένα για κάθε τρίμηνο του έτους. Για το 2011, αν και έχει δημοσιευθεί στην εφημερίδα της κυβερνήσεως η σχετική απόφαση, δεν έχει ακόμη αποδοθεί η δ’ δόση (τέταρτο τρίμηνο 2011). Με βάση τα οριζόμενα από τον νόμο η ετήσια χρηματοδότηση για το 2012 όφειλε να είναι περί τα 48 εκατ. ευρώ, ωστόσο ελέω κρίσης αυθαιρέτως μειώθηκε στο ύψος των 30 εκατ. ευρώ. Από αυτά, τα κόμματα έχουν λάβει τις δύο πρώτες δόσεις του 2012 ύψους 15.440.000 ευρώ με βάση τα εκλογικά αποτελέσματα του 2009. Οι δύο δόσεις που υπολείπονται και αντιστοιχούν στο ίδιο ποσό (άλλα 15.440.000 ευρώ) είναι ζήτημα ανοιχτό στη βάση τού με ποια εκλογικά αποτελέσματα θα κατανεμηθούν στα κόμματα. […]».

Σύμφωνα με πίνακα που δημοσιεύει η εφημερίδα, η εγχώρια δωσιλογική τρόικα η οποία συναινεί ασμένως κι εφαρμόζει το σχέδιο της λεηλασίας, θα μοιραστεί 7.450.967,45 ευρώ (βάσει των αποτελεσμάτων του 2012) ή 11.074.349,90 ευρώ (βάσει των αποτελεσμάτων του 2009 και χωρίς να εισπράξουν οι ψευδοαριστεροί του μπάρμπα-Φώτη). Ακόμη και το φυλλοροών ασκέρι του Καρατζαφύρερ θα εισπράξει ένα ουκ ευκαταφρόνητο ποσό (και ας μην κατάφερε να επιτύχει κοινοβουλευτική παρουσία), όπως και οι «Οικολόγοι-Πράσινοι». Οι δε «αντισυστημικοί» νεοναζί, θα τσεπώσουν 1.252.404,83 ευρώ μόνο αν το κριτήριο θα είναι τα αποτελέσματα του 2012. Όπως και να ‘χει, το λεφούσι των κοινοβουλευτικών (και μη) πορνοβοσκών θα ροκανίσει άλλα 15.440.000 ευρώ…

Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ εντείνεται η τρομοκράτηση του ιθαγενούς πληθυσμού αναφορικά με την εκταμίευση της νέας δόσης που προβλέπει η δανειακή σύμβαση (δηλαδή, το Μνημόνιο). Γράφει, χαρακτηριστικά, ο Τάκης Πετρούλιας [εφημερίδα «Εποχή», φύλλο 1.124, Κυριακή 07.10.2012], σε άρθρο με τίτλο «Ρευστότητα και ανάκαμψη μόνο κατά φαντασίαν»: «Στο πλαίσιο των επιχειρημάτων της μνημονιακής κυβέρνησης για τα μέτρα των 13,5 δισ. ευρώ έχει τελευταία πολλές φορές λεχθεί ότι, αν δεν τα πάρουμε, δεν θα μας δοθεί η δόση των 31,5 δισ. ευρώ και, επομένως, πώς θα χρηματοδοτήσουμε τη ρευστότητα της ελληνικής οικονομίας; Στην κατεύθυνση αυτή έχουν ανασυρθεί παλαιά τρομολάγνα ψέματα περί δυσκολιών να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, καθώς και έλλειψης αναγκαίων κονδυλίων για να κινηθεί η αγορά μέσω πληρωμής κάποιων εκ των οφειλών του Δημοσίου. Ποια είναι όμως η αλήθεια; Πού θα πάνε τα 31,5 δισ. ευρώ; Αυτά λοιπόν θα πάνε: 24 δισ. ευρώ στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, 4,5 δισ. ευρώ για την πληρωμή τοκοχρεολυσίων και 2,5 δισ. ευρώ για πληρωμή εντόκων γραμματίων, αυτών που δανειστήκαμε για να ξεχρεώσουμε τον Αύγουστο το ομόλογο της ΕΚΤ. Μένουν λοιπόν σκάρτα 500 εκατ. ευρώ, ποσό που θα καλύψει τις όποιες τρέχουσες ανάγκες του Δημοσίου (ΕΟΠΥΥ κ.λπ.). Το επιχείρημα ότι τα 24 δισ. ευρώ που πάνε για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα πέσουν (μέρος τους τουλάχιστον) στην αγορά για να επανεκκινήσουν την οικονομία είναι για αφελείς που δεν ξέρουν την πραγματική κατάσταση του τραπεζικού συστήματος. Τα 24 δισ. ευρώ είναι αναγκαία για να στηρίξουν τις τράπεζες έναντι των υποχρεώσεών τους στην ΕΚΤ ώστε αυτή να μην κλυδωνισθεί από τυχόν επισφάλειες που μπορεί να προκύψουν από ενδεχόμενη χρεοκοπία των ελληνικών τραπεζών. Τίποτα δεν θα πέσει στην ελληνική αγορά. Ούτε από τις τράπεζες ούτε από πληρωμή υποχρεώσεων του ελληνικού δημοσίου προς τον ιδιωτικό τομέα. […]».

«Έτσι είναι φίλε μου. Ήρθε η ώρα να πληρώσεις για το γλέντι. Και ήταν μεγάλο γλέντι. Δεν ξέρεις τι έχασες…». Σκίτσο του Αργεντινού Bernardo Erlich.

Δοσατζήδες και πρεζόνια…

Ποτέ άλλοτε δεν έχω δεχθεί τόσες διαταγές. Ούτε όταν υπηρετούσα στον στρατό. Διαταγές από παντού! Απ’ τη Μέρκελ, απ’ τις Τράπεζες κι απ’ αυτούς που έχουμε για ταγούς –ταγούς ραγιάδες στη Μέρκελ και τις Τράπεζες. Ουδέποτε άλλοτε έχω δεχθεί τόσες πολλές διαταγές από ανόητους όπως οι ανθυποϋπάλληλοι της Τρόικας κι από φονιάδες όπως επίσης οι ανθυποϋπάλληλοι της Τρόικας– ουδέποτε άλλοτε η ζωή μου έχει βρεθεί τόσον εκτεθειμένη στο έλεος ξένων ουτιδανών και ημέτερων γραικύλων. Ποτέ άλλοτε δεν έχω υβρισθεί τόσο! «Τεμπέλης» και «ανίκανος» και «συνένοχος» και «διεφθαρμένος» -ένας καταραμένος έως την Δευτέρα Παρουσία του Τρίτου και του Τέταρτου Μνημονίου, της Έκτης και της Έβδομης Σφραγίδας της Αποκάλυψης. Ουδέποτε άλλοτε έχω νιώσει τέτοια ταπείνωση, με τη χώρα μου να διασύρεται διεθνώς κι εμένα να με διατάζουν τι να πληρώσω, πόσα και πότε, πως να φέρομαι, ακόμα και τι να σκέφτομαι, τι να λέω και τι να κάνω, άλλοτε για να μην «αμαυρώσω την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό» κι άλλοτε για να πληρώσω το χαράτσι της ΔΕΗ που δεν πληρώνει ο ΔΟΛ. Ποτέ άλλοτε δεν με έχουν ληστέψει τόσο πολλοί, τόσο πολύ, για τόσο πολλά. Ξέρω ότι πληρώνω αμαρτίες άλλων, μιζαδόρων, αερητζήδων, λαμόγιων, φοροφυγάδων, κρατικοδίαιτων αληταράδων και κομματικών καρεκλοκένταυρων. Διεφθαρμένων και διαπλεκόμενων, ξέρω ότι πληρώνω τον εκμαυλισμό κάποιων δίπλα μου, καθώς και τις πελατειακές σχέσεις με τις επιδοτήσεις, τις μαϊμού συντάξεις, τις αργομισθίες, αλλά ουδέποτε άλλοτε με θεωρούσαν τόσον ηλίθιο, ώστε να μου λένε για παράδειγμα ότι το χρέος ως το 2025 θα είναι (πάλι) στο 120% (απ’ όπου ξεκίνησε αυτή η πορεία θανάτου), λες και ως το 2025 έχουμε κάνει συμβόλαιο ζωής με το Χάρο, τα τσουνάμια και το χάος. Ουδέποτε άλλοτε έχω βρεθεί σε τέτοια παγίδα, με τόσους εκβιασμούς, ψεύδη, ανικανότητα και απειλές πάνω απ’ το κεφάλι μου, να με εξουθενώνουν και να συνθέτουν την καθημερινή μου δυσπραγία, τη γύρω μου απελπισία, τη μέσα μου θλίψη. Ποτέ άλλοτε δεν έχω νιώσει τέτοια αηδία, όπως τώρα που βλέπω να τυλίγουν τη Δημοκρατία οι Λίστες όπως τα φίδια τον Λαοκόοντα και τους γιους του, όταν βλέπω τη βλακεία αήττητη και τη βλακεία που παράγει η προπαγάνδα πιο ανίκητη! Ουδέποτε άλλοτε ήταν η πλύση εγκεφάλου τόσον ολοκληρωτική, εφημερίδες όπως τα «ΝΕΑ», το «Έθνος», η «Καθημερινή», το «Βήμα» κι άλλες να βγαίνουν με καρμπόν –να κανοναρχούν στον λαό τα ίδια, να τον τρομοκρατούν το ίδιο– ποτέ άλλοτε δεν έχω νιώσει τόση ντροπή για τόσες χαμένες ψυχές που πούλησαν την πένα τους στον Διάβολο και τον μισθό τους. Όσο βαθαίνει η κρίση, τόσο βαθαίνει η Διαπλοκή και η διαφθορά, τόσο πιο πολύ λεηλατείται ο λαός, τόσο πιο πολύ φθείρεται το πολίτευμα, οι ίδιοι που δήωσαν τη χώρα κάνουν κουμάντο ακόμα με τα ίδια όπλα, υποτελείς στους ξένους, τύραννοι για τον λαό. Ουδέποτε άλλοτε η ασυδοσία των Δυνατών ήταν μεγαλύτερη –εξακολουθούν να παίρνουν θαλασσοδάνεια, να φοροδιαφεύγουν, να τιμωρούν τους αδύναμους, να τους ληστεύουν και να τους βρίζουν κι από πάνω! Ζητάνε απ’ αυτόν που του στερούν τα φάρμακα, να πληρώσει τα χαράτσια που δεν πληρώνουν οι ίδιοι. Όλα αυτά κι άλλα εις τον κύβο, πρέπει να λάβουν ένα τέλος, αλλιώς θα λάβει τέλος η Ελλάδα. Είναι θέμα απλής λογικής: ο παραλογισμός που μας έχει φέρει ως εδώ, ο ταξικός, ανήθικος κι αφιλοσόφητος παραλογισμός της απληστίας, της αναλγησίας και της βαθύτατης μωρίας, αυτών των «καθώς πρέπει» χιμπατζήδων που έχουν κάνει τη ζωή μας ζούγκλα, πρέπει να λάβει τέλος! Εγκαίρως!

  Στάθης Σταυρόπουλος, «Η Υποταγή της Δόσης»