Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

ΤΗΒΕΝΝΟΦΟΡΟΙ ΛΙΓΟΥΡΗΔΕΣ...

Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2008, συνέντευξη Τύπου του πρύτανη του Α.Π.Θ. Αναστασίου Μάνθου. Ο νυν πρύτανης δηλώνει στους εμβρόντητους παρευρισκομένους πως το πανεπιστήμιο, για την περίοδο 1999 - 2004, πλήρωσε για 8 (και πλέον) εκατομμύρια λίτρα (η συνολική αξία των οποίων υπολογίζεται σε περίπου 4 εκατομμύρια ευρώ), τα οποία ουδέποτε παρέλαβε (εικονικές παραδόσεις κι εξοφλημένα τιμολόγια). «Γινόταν παραγγελία πετρελαίου και αντί να έρθει εδώ πήγαινε αλλού (...) με ιδιαίτερη έξαρση του φαινομένου κατά την περίοδο 2003 - 2004», εξηγεί. Σύμφωνα με το πόρισμα της Ε.Δ.Ε., που διενήργησε τριμελής επιτροπή ελέγχου (υπό την εποπτεία της καθηγήτριας της Νομικής Καλλιόπης Μακρίδου), στην ιστορία αυτή εμπλέκονται ιδιώτες και υψηλά ιστάμενοι πανεπιστημιακοί. Το πόρισμα της Ε.Δ.Ε. κάνει λόγο για μεθοδική και συστηματική υπεξαίρεση από το 1999 έως τον Απρίλιο του 2004. Από το 2004, η πανεπιστημιούπολη της Θεσσαλονίκης χρησιμοποιεί φυσικό αέριο. Όταν, εν έτει 2006, οι νέες πρυτανικές αρχές αποφάσισαν την εκκένωση των δεξαμενών πετρελαίου του κεντρικού λεβητοστασίου (χωρητικότητας 230.000 τόνων), οι τεχνογνώμονες πανεπιστημιακοί διαπίστωσαν ότι οι δεξαμενές ήταν σχεδόν άδειες ενώ, σύμφωνα με τα τιμολόγια αγοράς, θα έπρεπε να ήταν γεμάτες. Την επίμαχη περίοδο, πρύτανης του Α.Π.Θ. ήταν (από το 2003) ο Ιωάννης Αντωνόπουλος (στέλεχος της Ν.Δ. και πρώην Ειδικός Γραμματέας Ανώτατης Εκπαίδευσης του ΥΠ.Ε.Π.Θ. - έχει συνταξιοδοτηθεί και είναι πρόεδρος του Κέντρου Διάδοσης Επιστημών και Μουσείου Τεχνολογίας "NOESIS"), ενώ η απάτη αφορά και την περίοδο πρυτανείας του Μιχάλη Παπαδόπουλου (προκάτοχος του Αντωνόπουλου και μετέπειτα πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου), όταν ο Αντωνόπουλος ήταν αντιπρύτανης και αρμόδιος για τα οικονομικά, μαζί με την Ολυμπία Γκίμπα-Τζιαμπίρη (γνωστή από τον ρόλο της στο διδακτορικό της Νατάσας Παζαϊτη - νυν κυρίας πρωθυπουργού, και πανάξιας ιέρειας του Ιπποκράτη).
Σχετικά δημοσιεύματα:
Δημοσιεύματα (όπως τα προαναφερθέντα και κάποια άλλα) για το συγκεκριμένο θέμα, υπήρξαν μόνο τις πρώτες μέρες του Οκτώβρη 2008. Έκτοτε, έχουν περάσει 4 μήνες και "ούτε φωνή, ούτε ακρόαση". Κάποιοι από τους εμπλεκόμενους (από τον χώρο της εταιρείας διακίνησης πετρελαίου), βρίσκονται ήδη προφυλακισμένοι στα Διαβατά. Αυτό σημαίνει ότι ο εισαγγελέας Ευάγγελος Μαδεμλής, που παρέλαβε τον φάκελο της ένορκης διοικητικής εξέτασης και άσκησε ποινικές διώξεις κατά παντός υπευθύνου για κακουργήματα και πλημμελήματα, διστάζει να "αγγίξει" τους πατρικίους τηβεννοφόρους (και στελέχη κομμάτων) και αρκείται στην καρατόμηση των μικροπετρελαιάδων; Εκτός κι αν έχει δυσβάσταχτο φόρτο εργασίας...

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2009

Η ΥΠΕΡΑΞΙΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΞΙΑΣ...

Αφού, λοιπόν, ο "καημένος" ο εφοπληστής (με αυτήν την ορθογραφία) επέστρεψε σώος στην ταπεινή του εστία και σιτίστηκε με θρεπτική κοτόσουπα για να ανακτήσει τις δυνάμεις του, ας ασχοληθούμε και με κάτι ασήμαντο και δευτερεύον (ως τέτοιο το αντιμετώπισαν τα "έγκυρα" Μ.Μ.Ε., άρα τέτοιο είναι). Ονομάζεται Kuneva Kostadinka, 44 ετών, και η περιπέτειά της είναι ήδη γνωστή: ήλθε στην Ελλάδα από τη Βουλγαρία πριν 7 χρόνια, μαζί με τη μητέρα της και τον μοναχογιό της (που αντιμετωπίζει καρδιολογικά προβλήματα). Αν και πτυχιούχος Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, αρχικά, έπιασε δουλειά στην αποθήκη ενός σουπερμάρκετ. Ύστερα από ενάμιση χρόνο απολύθηκε και βρέθηκε άνεργη. Το 2003, απευθύνθηκε στην πανελλαδική εταιρεία καθαρισμού "ΟΙΚΟ.Μ.Ε.Τ. Α.Ε." (ιδιοκτησίας Νικήτα Οικονομάκη, με έδρα τον Πειραιά - Αριστείδου 18), όπου ήδη εργαζόταν η μητέρα της (η οποία απολύθηκε μόλις η Kostadinka εξελέγη στο Δ.Σ. του σωματείου). Μέχρι την ημέρα που δέχτηκε τη δολοφονική επίθεση, εργαζόταν ως καθαρίστρια (σε καθεστώς υπενοικίασης) στον σταθμό του Η.Σ.Α.Π. στο Μαρούσι, έργο που είχε αναλάβει η "ΟΙΚΟ.Μ.Ε.Τ.". Το ωράριό της ήταν 17:30 με 23.30 και ο μισθός της γύρω στα 560 ευρώ. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 22ης Δεκεμβρίου 2008, έχοντας ολοκληρώσει τη βάρδιά της κι επιστρέφοντας στο σπίτι της, της έστησαν καρτέρι τα έμμισθα ενεργούμενα της εργοδοσίας (ένας ή περισσότεροι, αδιάφορο, προφανώς, εργαζόμενοι κι αυτοί που, απλώς, "έκαναν τη δουλειά τους", όπως οι διάφοροι ένστολοι και μη, αλλά εδώ δεν έχουμε περίπτωση τρομοκρατίας – δεν επλήγη στέλεχος του συστήματος). Της έριξαν βιτριόλι στο πρόσωπο και, αφού την ακινητοποίησαν, της άνοιξαν το στόμα και την ανάγκασαν να καταπιεί μια ποσότητα. Λίγες μέρες πριν την επίθεση, είχε έρθει σε αντιπαράθεση με την "ΟΙΚΟ.Μ.Ε.Τ." για το δώρο των Χριστουγέννων: η εταιρεία απαιτούσε από τους εργαζόμενους να υπογράφουν ότι το ελάμβαναν ολόκληρο, ενώ τους έδινε το μισό. Από το 2006, βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με την εργοδοσία. Της όφειλαν δεδουλευμένα, δεν της κατέβαλλαν τα νόμιμα επιδόματα και αντιδρούσε με αλλεπάλληλες καταγγελίες στην Επιθεώρηση Εργασίας. Η πρώτη (ανώδυνη, συγκριτικά με την πιο πρόσφατη) απάντηση της εργοδοσίας υπήρξε μια δυσμενής μετάθεση. Οι προσωπάρχες και οι επόπτες (ναι, ξέρουμε, κι αυτοί "τη δουλειά τους κάνουν") τη χαρακτήριζαν (στις "αναφορές μη συμμόρφωσης" που υποβάλλουν στον εργοδότη) "ενοχλητική" και "αυθάδη". Στην "αναφορά μη συμμόρφωσης εργαζομένου" με ημερομηνία 12.02.2007, προτάθηκε ως "απαιτούμενη διορθωτική ενέργεια" η διακοπή συνεργασίας. Όμως, η Kuneva είναι εκλεγμένη συνδικαλίστρια (από το 2004) και, βάσει του νόμου, δεν επιτρέπεται η απόλυσή της. Άρα, τι απομένει;
Στις φαιδρότητες που κατεγράφησαν τις πρώτες ημέρες μετά την επίθεση, εξέχουσα θέση καταλαμβάνει η αντίδραση του Τάσου Γιαννίτση, ο οποίος, με άρθρο του στην "Ελευθεροτυπία" (31.12.2009), δηλώνει πως «(...) Η ελληνική κοινωνία (όχι όλη) εθίζεται στον εκχυδαϊσμό, τη γενικευμένη καταστρατήγηση κάθε θεσμικού πλαισίου, τον κυνισμό, την αδιαφορία (...) Η βία, κρατική ή ιδιωτική, είναι γυμνή ανάμεσά μας. Και η αδιαφορία όλων ορατή. Μέχρι να τύχει να ζήσουν τις συνέπειες στο παιδί τους, στη γυναίκα τους, στους φίλους τους. Τότε εξεγείρονται. Γιατί; Δεν συμμετείχαν στη δημιουργία συνθηκών που γεννούν διάφορα "αβγά του φιδιού"; (...) Στον χώρο της εργασίας δεν περιμένει κανείς αγγελικές καταστάσεις. Όμως, πλέον η κατάσταση έχει επιβαρυνθεί πολλαπλά: με την ανεργία, με τις παράνομα και άδικα χαμηλές αμοιβές χωρίς προοπτική ανόδου για πολλές κατηγορίες, με την απίστευτη αναξιοκρατία σε δημόσιο, αλλά και ιδιωτικό, τομέα, με την εξευτελιστική καταρράκωση κάθε έννοιας σεβασμού βασικών εργασιακών και, φαίνεται, και βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων (...)». Και, για όσους δεν ενθυμούνται, ο "φιλεργατικός" κύριος Γιαννίτσης διετέλεσε υπουργός εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (2000-2001) επί κυριαρχίας του εσμού των εκσυγχρονιστάδων και επί πρωθυπουργίας του βρυξελλόδουλου νάνου (με την ηθική έννοια) Σημίτη. Για την "ταμπακέρα" ούτε λόγος. Διότι, ο Γιαννίτσης, υπήρξε ο βασικός εκφραστής και διεκπεραιωτής της πολιτικής (νόμος 2956/2001, «Αναδιάρθρωση Ο.Α.Ε.Δ. και άλλες διατάξεις») που καθιέρωσε έννοιες όπως "ευελιξία", "απασχολήσιμοι", "επισφάλεια", καθώς και την πρακτική της "ενοικίασης και υπενοικίασης εργαζομένων". Τώρα, ο Γιαννίτσης παρουσιάζεται ως κλαίων κροκόδειλος – αλλά, ούτε ίχνος αυτοκριτικής: για όλα ευθύνεται η ανοχή μας και μόνον αυτή. Βέβαια, ο Γιαννίτσης και οι όμοιοί του δεν έχουν ακούσει τίποτα για τις αμέτρητες επώνυμες καταγγελίες που έχουν γίνει για τις πρακτικές των εργολάβων: τροποποιούν μονομερώς τις αρχικές συμβάσεις, δηλώνουν πλασματικές ώρες εργασίας, αναγκάζουν τους εργαζόμενους να υπογράφουν δελτία αποδοχών με ποσά που ποτέ δεν τους καταβάλλονται, απολύουν χωρίς αποζημίωση και χωρίς να τηρούν το νόμιμο όριο απολύσεων, δεν αναγνωρίζουν βαρέα ένσημα (βασίζονται στην εγκύκλιο 182/1985, σύμφωνα με την οποία, για ωράριο μικρότερο των 6 ωρών δε δίνονται βαρέα ένσημα), κλπ. Στην περίπτωση της εταιρείας "ΟΙΚΟ.Μ.Ε.Τ." στην οποία εργαζόταν η Kuneva, όπως και σε άλλες εταιρείες, η συμπίεση του κόστους εργασίας γίνεται με τον εξής τρόπο: Οι εργαζόμενοι υπογράφουν ατομικές συμβάσεις με τις οποίες υποχρεούνται σε διάλειμμα 30 ή 45 λεπτών. Με αυτόν τον τρόπο, ο πραγματικά εργάσιμος χρόνος μειώνεται κάτω από 5 ώρες και 30 λεπτά, δηλαδή κάτω από το νόμιμο όριο που ορίζει ο νόμος για την επικόλληση βαρέων και ανθυγιεινών ενσήμων (Β.Α.Ε.). Μόνο μέσα στο 2008 η επιχείρηση απέλυσε 695 εργαζομένους (54 καταγγελίες συμβάσεων, 393 αποχωρήσεις ύστερα από λήξη συμβάσεων ορισμένου χρόνου και 248 "οικειοθελείς" αποχωρήσεις). Όλα αυτά, σε μια επιχείρηση που απασχολεί 864 εργαζομένους και, όπως φαίνεται, εφαρμόζει συστηματικά την "ανακύκλωση" αυτών. Πηγή των στοιχείων είναι ο Ο.Α.Ε.Δ. Πειραιά ο οποίος, μέχρι πρότινος, αρνιόταν πεισματικά να παράσχει οποιαδήποτε σχετική πληροφορία, με συνέπεια να ζητηθεί εισαγγελική παραγγελία και να γίνει και προσφυγή στον Συνήγορο του Πολίτη.
Εκ των υστέρων (όπως πάντα) ξύπνησε (ή, μάλλον, αυτό προσπαθεί να μας πείσει ότι το έκανε) και η γραφειοκρατική δράκα των συνδικαλιστών του καναπέ, τονίζοντας πως «(...) υπάρχει συνευθύνη του εργολάβου με την επιχείρηση της οποίας αναλαμβάνει τον καθαρισμό (...)». Για την ευθύνη των Σημιτογιαννίτσηδων, ούτε κιχ! Ρε, ουστ, χαμερπή παράσιτα, επίδοξοι βο(υ)λευτάδες...
Στις 14.01.2009, δεκάδες εργαζόμενοι και συνδικαλιστές κατέλαβαν συμβολικά το γραφείο του διοικητή του "Ευαγγελισμού", απαιτώντας να δοθεί στην Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (Π.Ε.Κ.Ο.Π. – γενική γραμματέας της οποίας είναι η Kuneva) η σύμβαση έργου που έχει υπογράψει το νοσοκομείο με την εταιρεία καθαρισμού "Αριάδνη Ηλία Ε.Π.Ε." (γνωστή για τις ασφαλίτικες μεθόδους της). Φυσικά, ο αξιότιμος κύριος διοικητής τους απάντησε ότι αυτό είναι αδύνατο (διότι, απλούστατα, θα αποκαλυπτόταν και η ευθύνη της πλευράς του νοσοκομείου). Επίσης, σε σχετικό αίτημα, απάντησε ότι μόνο το αρμόδιο υπουργείο μπορεί να αποφασίσει την ανάθεση της μισθοδοσίας των συνεργείων στο νοσοκομείο (και όχι στους εργολάβους-δουλεμπόρους, όπως ισχύει σήμερα). Και αυτή η "ντρίπλα" ήταν αναμενόμενη, δεδομένου ότι στη διοίκηση του νοσοκομείου (όπως και στη διοίκηση οποιουδήποτε οργανισμού) δε συμφέρει να έχει την άμεση ευθύνη για τη μισθοδοσία και τις συνθήκες εργασίας αναλώσιμων σκλάβων – έχει επιπλέον κόστος, βρε αδερφέ, πώς να το κάνουμε! Να σημειωθεί πως ο "Ευαγγελισμός" πληρώνει 1.700 ευρώ για κάθε καθαρίστρια, εκ των οποίων τα 800 καταλήγουν στην ίδια (500 στο χέρι, 300 για ένσημα) και 900 ενθυλακώνει ο εργολάβος-δουλέμπορος. Δίκαιη μοιρασιά, έτσι; Τώρα, όποιος πει ότι οι διοικήσεις τέτοιων φορέων αποφεύγουν τις άμεσες προσλήψεις για να μπορούν να "μιζάρουν", θα είναι αισχρός συκοφάντης και φθηνός λαϊκιστής...
Όπως δηλώνουν η πρόεδρος της Π.Ε.Κ.Ο.Π. Βλασσία Παπαθανάση, και η αντιπρόεδρος Βασιλική Τσούνη «Στην Αττική εργάζονται περίπου 15.000 άνθρωποι σε εταιρείες καθαρισμού, στην πλειονότητά τους μετανάστες. Ένα 30% από αυτούς είναι ανασφάλιστοι. Αλλά και αυτοί που ασφαλίζονται έχουν όλοι ελλιπή ασφάλιση. Δηλαδή μπορεί να κάνουν 25 ή 27 ημερομίσθια τον μήνα και να ασφαλίζονται για 12 ή για 15. Οι εργοδότες προσπαθούν να μην ξεπερνούν τις 30 ώρες εργασίας για να γλιτώνουν την ένταξή τους στα βαρέα (...) Οι εργολάβοι των εταιρειών δεν εφαρμόζουν τις συλλογικές συμβάσεις. Αναλαμβάνουν το έργο, παίρνουν κόσμο, πολύ λιγότερο απ' ό,τι χρειάζονται και απ' ό,τι είναι υποχρεωμένοι να πάρουν βάσει της σύμβασης που έχουν υπογράψει, στη συνέχεια κάνουν μεταξύ τους συμφωνίες και βγάζουν ένα φιρμάνι βάσει του οποίου το οκτάωρο το κοστολογούν με 500 ευρώ, το επτάωρο με 400 κ.ο.κ. Για μας, π.χ., είναι άπιαστο όνειρο οι τριετίες. Ανύπαρκτα είναι επίσης τα νυχτερινά και το 75% της Κυριακής. Ο άλλος έχει ανάγκη. Τι να κάνει; Όχι μόνο πάει για δουλειά, αλλά τους υπογράφει και χαρτί στο οποίο φαίνεται ότι παίρνει 760 ευρώ. Οι εργολάβοι θησαυρίζουν και οι εργαζόμενοι είναι σκλάβοι (...) Οι έλεγχοι είναι για τα μάτια του κόσμου. Έχει γίνει όλα αυτά τα χρόνια κάποιος έλεγχος και να ταρακουνηθεί ο εργολάβος, να πέσουν βαριά πρόστιμα; Κανείς. Και όταν επιβληθούν, δεν τα πληρώνουν. Τα καθυστερούν, τα πάνε πίσω πίσω και μετά παραγράφονται. Μας είπε κάποτε κάποιος εργοδότης: Μην τρέχετε, τα παπούτσια σας χαλάτε. Και να πληρώσω 50 χιλιάδες ευρώ τι θα γίνει; (...) Δύο είναι οι λύσεις: Η πρώτη να φύγουν οι ιδιώτες από τη μέση, δηλαδή να μην έχουν δικαίωμα να αναλάβουν έργο του Δημοσίου, και η άλλη είναι ό,τι έχει σχέση με τη μισθοδοσία και την ασφάλεια των εργαζομένων να γίνεται από τις διοικήσεις των νοσοκομείων και των άλλων οργανισμών με τους οποίους υπογράφει τη σύμβαση ο εργολάβος (...)». Επίσης, η Π.Ε.Κ.Ο.Π., με ανακοίνωσή της (Δελτίο Τύπου 25.12.2008), επισημαίνει: «(...) Η Κωσταντίνα, είναι γυναίκα, μητέρα ενός ανήλικου παιδιού, εργαζόμενη, συνδικαλίστρια και μετανάστρια. Δεν της έφτανε όμως αυτό, ήθελε και επέμενε να είναι πραγματική συνδικαλίστρια και να παλεύει για εργατικά δικαιώματα. Τέτοιο θράσος δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό. Έπρεπε να στοχοποιηθεί και να τιμωρηθεί (...) Σιωπή!! το κράτος κοιμάται και δεν καταλαβαίνει! Οι διοικήσεις των οργανισμών, των επιχειρήσεων, των νοσοκομείων κοιμούνται και δεν καταλαβαίνουν! Ο επίσημος συνδικαλισμός δεν καταλαβαίνει! (...) Καταγγέλλουμε καθημερινά στις ελεγκτικές υπηρεσίες, στο Ι.Κ.Α., στα ανώτατα συνδικαλιστικά όργανα. Κατεβαίνουμε με αγωγές, ομαδικές και ατομικές. Ζητάμε στοιχεία που αφορούν τις εργασιακές μας σχέσεις και επικαλούνται προσωπικά δεδομένα!! Όταν καταφέρνουμε, με χίλια ζόρια, να προσεγγίσουμε τα υπουργικά γραφεία για να εφαρμοστούν τα αυτονόητα και να αλλάξει το νομικό καθεστώς που επιτρέπει στις δημόσιες και στις ιδιωτικές επιχειρήσεις να επικρατούν από την εργοδοσία οι πρακτικές της cosa nostra, ούτε αυτοί καταλαβαίνουν και ας καταγγέλλουμε και στους υπουργούς ότι τα ίδια γίνονται με τις εργολαβίες καθαρισμού και μέσα στα υπουργεία τους!! (...)».
Στις 24.10.2008, οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα και τη φύλαξη , που απασχολούνται σε ιδιώτες και φορείς του δημόσιου τομέα μέσω εργολάβων, ίδρυσαν σωματείο σε επίπεδο Κεντρικής Μακεδονίας. Η άμεση απάντηση των εργολάβων υπήρξε η απόλυση της Αναστασίας Παρασκευοπούλου (καθαρίστρια στο "Ιπποκράτειο"). Με αφορμή την επίθεση στην Kuneva, το σωματείο (για μία ακόμη φορά) καταγγέλλει ότι: ο μέσος μισθός είναι 500 ευρώ, οι εργαζόμενοι δε γνωρίζουν το περιεχόμενο της σύμβασης που υπογράφουν, οι απειλές και οι εκβιασμοί (φυσικά, και η σεξουαλική παρενόχληση – ελληνάρες είμεθα!) βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη (οι αλλοδαποί είναι τα ευκολότερα θύματα, μιας και απειλούνται με απέλαση ή μη ανανέωση της άδειας παραμονής), οι διοικήσεις των οργανισμών αδιαφορούν για τις όποιες καταγγελίες, η Επιθεώρηση Εργασίας αδρανεί και, φυσικά, ούτε λόγος για εισαγγελική παρέμβαση. Το πιο φρέσκο τέχνασμα για την αποκόμιση ακόμη μεγαλύτερης υπεραξίας ονομάζεται "κλωνοποίηση εργαζομένων": η εταιρεία εισπράττει το συνολικό ποσό της εργολαβίας, δηλώνοντας π.χ. 80 άτομα προσωπικό για ένα έργο, αλλά απασχολεί λιγότερους (π.χ. 50) – αφού έχει στείλει τους υπόλοιπους 30 σε άλλο έργο (από όπου εισπράττει άλλο ποσό). Έτσι, οι 50 εργαζόμενοι δουλεύουν εντατικότερα (για να καλύψουν την απουσία των 30) και αμείβονται το ίδιο, αλλά η εταιρεία συσσωρεύει υπερκέρδη. Με αυτόν, ακριβώς, τον τρόπο, λειτουργεί και η "ΟΙΚΟ.Μ.Ε.Τ. Α.Ε.".
Μόλις στις 19.01.2009, ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης (ε, ναι, τέτοιες περιπτώσεις είναι πλημμελήματα – αν όχι πταίσματα), Δημήτρης Παπαγεωργίου, παρήγγειλε προκαταρκτική εξέταση προκειμένου να εξεταστούν καταγγελίες για παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας κατά την απασχόληση καθαριστικού προσωπικού και φυλάκων, μέσω εργολαβιών, σε ιδιώτες και φορείς του Δημοσίου. Λίγες ημέρες νωρίτερα, η εισαγγελέας Πρωτοδικών Ελένη Ράικου επέστρεψε στην Αστυνομία τη δικογραφία για την υπόθεση της δολοφονικής επίθεσης εις βάρος της Kuneva, θεωρώντας πως η έρευνα υπήρξε ελλιπής και απαιτούνται συμπληρωματικές προανακριτικές ενέργειες (νέες και συμπληρωματικές καταθέσεις, νέες εργαστηριακές εξετάσεις, να μην κλείσει ο φάκελος πριν μπορέσει η ίδια η Kuneva να καταθέσει). Βέβαια, από την αρχή, οι γραφειοκράτες μπασκίνες προσπάθησαν να προσανατολίσουν προς την κατεύθυνση του εγκλήματοςπάθους, ρίχνοντας άφθονη λάσπη (πάγια τακτική τους) σε μια γυναίκα που παλεύει για τη ζωή της. Η δε κυβέρνηση της Νέας Δημοπρασίας προσανατολίζεται στη χορήγηση σύνταξης στην Kuneva: ο υφυπουργός Απασχόλησης Γιώργος Κοντογιάννης γνωστοποίησε ότι βρίσκεται σε επαφή με την ομόλογό του (της βουλγαρικής κυβέρνησης) για το θέμα αυτό. Ωραία, να δοθεί η σύνταξη˙ όμως, γιατί να αναμιχθεί η βουλγαρική κυβέρνηση σε ένα έγκλημα που συνέβη στην Ελλάδα; μήπως μεθοδεύεται μια "ευγενική απέλαση", μιας και η Kuneva είναι ενοχλητική στη "χώρα που γέννησε τη δημοκρατία"; Η Kuneva είχε, επανειλημμένως, κάνει λόγο για τις άμεσες και απροκάλυπτες απειλές (τηλεφωνικές ή κατά πρόσωπο) που δεχόταν. Στις 26.11.2008, είχε μιλήσει στον Βέλγο φωτοειδησεογράφο Ζακί Ντελόρμ (ο οποίος, κατά παραγγελία της International Trade Union Organization, πραγματοποιούσε έρευνα για το εργασιακό σκλαβοπάζαρο). Σε ηχητική καταγραφή από αυτήν τη συνομιλία η Kuneva δηλώνει: «(...) με έχουν απειλήσει ότι θα με σκοτώσουν». Η προαναγγελία, από το ίδιο το θύμα, ενός προμελετημένου εγκλήματος. Όμως, αυτή η αναφορά στις δολοφονικές απειλές πέρασε απαρατήρητη ακόμη και από τον διερμηνέα της συνέντευξης, Αποστόλη Καψάλη (νομικός κι ερευνητής στο Ινστιτούτο Εργασίας της Γ.Σ.Ε.Ε.). Ο ίδιος (βλαξ ή συνένοχος;) δικαιολογεί την αδράνειά του δηλώνοντας ("ΕΨΙΛΟΝ", τεύχος 928 / "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" 25.01.2009): «Δεν έδωσα σημασία στις αναφορές της για απειλές, γιατί ήταν κάτι που επαναλάμβανε πολύ συχνά. Η αλήθεια είναι πως δεν πίστεψα ότι θα τολμούσαν να επιτεθούν σε μία συνδικαλίστρια. Δεν είμαστε στην Κολομβία, έλεγα, εκεί σκοτώνουν τους συνδικαλιστές (...)». Το απύθμενο θράσος ενός αργόμισθου και βολεμένου υπαλληλίσκου...
Το απόγευμα της Παρασκευής 9 Ιανουαρίου 2009, λίγο πριν το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο, περίπου 100-150 αναρχικοί αντιεξουσιαστές επιτέθηκαν στη πολυεθνική εταιρεία υπενοικίασης εργαζομένων "Adeho" στη Θεσσαλονίκη και κατέστρεψαν τα γραφεία της, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στην Kuneva. Νωρίτερα (το πρωί της ίδιας ημέρας), είχε προηγηθεί ανάλογη επίθεση στα γραφεία της "OIKO.M.E.T." στη Θεσσαλονίκη. Άραγε, το "κώμα του λαού" έσπευσε να καταδικάσει τη βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται»;
Η Kostadinka Kuneva νοσηλεύεται ακόμη στον "Ευαγγελισμό" (εκεί όπου είχαν "περιποιηθεί" και τον Σάββα Ξηρό), πλέον στη "Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας". Έχει χάσει οριστικά την όραση από το ένα της μάτι, καταστράφηκαν οι φωνητικές της χορδές, διάφορα ζωτικά εσωτερικά της όργανα (λάρυγγας, φάρυγγας, οισοφάγος, στομάχι) έχουν υποστεί σοβαρά εγκαύματα και προσπαθεί να συνέλθει (όπως και όσο μπορέσει), αφού, πρώτα, υποβληθεί σε δεκάδες πλαστικές (εσωτερικές κι εξωτερικές εγχειρήσεις). Ο αριθμός λογαριασμού για την οικονομική ενίσχυση της οικογένειας Kuneva είναι: 5012-019021-277 (Τράπεζα Πειραιώς) DECHEVA ELENA TODOR KUNEVA KOSTADINΚA. Και, για να μη μας σουφρώσουν ένα ποσό για "προμήθεια", προτιμούμε το μηχάνημα αυτόματων πληρωμών...

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2009

ΧΕΙΜΕΡΙΝΑ ΑΝΑΚΤΟΡΑ

"Τόσο ίδιο, τόσο διαφορετικό", ξυλογραφία της Χριστίνας Αγγέλου «(…) υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί, τους έχω βαρεθεί
«Με Μ.Α.Τ. και Μ.Ε.Α. για μια Ελλάδα Κορκο-νέα !!!», για να παραφράσουμε το σύνθημα που επικρατούσε επί κυριαρχίας "αείμνηστου" (κι επειδή στην ένδοξη Ψωροκώσταινα οι "αείμνηστοι" περισσεύουν, εν προκειμένω γίνεται λόγος για τον "αείμνηστο" με το ζιβάγκο). Μετά την απαράμιλλη χοντράδα που εκστόμισε (μεταξύ άλλων) η Αλέκα («Η πραγματική λαϊκή εξέγερση δεν πρόκειται να σπάσει ένα τζάμι» - όλο το εμπνευσμένο κείμενο στον "Ριζοσπάστη", 23.12.2008), το "κώμα του λαού" αναλαμβάνει και την υπεράσπιση του συνόλου των μεροκαματιάρηδων ένστολων ροπαλοφόρων, κρανοφόρων και χημικοψεκαστών πραιτόρων (δίκαιος καταμερισμός εργασίας: η Γ.Α.Δ.Α. επωμίζεται το επιχειρησιακό σκέλος και οι "πατερούληδες" το επικοινωνιακό). Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2008, "Ριζοσπάστης", ένθετο "7 μέρες μαζί": κάποιος Α.Σ.Α. (τύφλα να’ χει ο Κούγιας!) υπογράφει («για την αντιγραφή», δηλώνει) το "διήγημα" με τίτλο «Το λάθος τηλεφώνημα ενός φονιά», απ’ όπου και η σταχυολόγηση: «(...) Λοιπόν, εγώ, είν' αλήθεια πως υπηρετώ κοντά δέκα χρόνια εκεί, που λέει η έτσι. Το προσπάθησα τρεις φορές μετά τα τρία πρώτα χρόνια να την κάνω με μετάθεση, έπιασα διάφορους, παρακάλεσα αλλά τίποτα! Δεν είχα βλέπεις βύσμα, άσε που είχα και τη φωλιά μου λερωμένη από την αρχή. Ύστερα τα παράτησα και κάπου μάλλον βολεύτηκα, έμαθα τη "δουλειά", έμαθα να λουφάρω και κοίταξα να στήσω κι εγώ μια οικογένεια που μέχρι τότε είχα στερηθεί. Αλλά ησυχία δεν είχαμε ποτέ. Πότε ο ένας πότε ο άλλος είμαστε οι μόνιμοι στόχοι. Οι πολιτικοί και οι διάφοροι κομπιναδόροι κάνουν τις αρπαχτές τους κι εμείς γινόμαστε σάκοι του μποξ - "γι' αυτό πληρώνεστε ρεμάλια!" φωνάζει συχνά ο διοικητής, ενώ οι υψηλά ιστάμενοι είναι πιο ευγενείς αλλά και πιο σκληροί. "Κυρίους" μας προσφωνούν αλλά στάζουνε φαρμάκι και μας στέλνουν στο στόμα του λύκου. Ξέρεις πόσες φορές πήγαν να με κάψουν σαν λαμπάδα αυτά τα κωλόπαιδα, οι φονιάδες οι κουκούλες; Ξέρεις με τι τέχνη φτιάχνουν και πετάνε τις μολότοφ; Πάνω στη μαρκίζα τις αμολάνε κάτω από κει που καθόμαστε να προστατευτούμε, κι έρχεται η φωτιά και σε λούζει... τρεις φορές με έχουνε κάψει και τη γλίτωσα με μέτρια εγκαύματα σε όλο το σώμα. Ξέρεις εσύ που με δείχνεις με το δάχτυλο, ξέρεις πόσες φορές γύρισα στο σπίτι με τα αίματα και το δέρμα μου καμένο και με ρωτούσαν τα παιδιά μου τι έπαθα και κρυβόμουνα για να μη με δουν καμένο και κλαίγανε; Ένα κομμάτι ψωμί έβγαζα κι εγώ, το παιδί της παραδουλεύτρας από το χωριό, με τον πατέρα χαμένο στο πιοτό, να γυρίζει στο σπίτι και να τσακίζει στα χαστούκια κι εμένα και τη μάνα μου γιατί δεν του άρεσε πότε το ένα πότε το άλλο...Ξέρεις πώς είναι να έχεις το σιδερικό στη θήκη και να σε βλαστημάνε και να σου πετάνε μπουκάλια που μπορεί να είναι και μολότοφ; Όχι φίλε, δεν ξέρεις, και να μην αξιωθείς να μάθεις, στο λέω εγώ, ο γιος της πλύστρας (...) Τον σημάδεψα και πρώτη φορά το χέρι μου δεν έτρεμε. Γιατί πρώτη φορά δεν είχα πιει πριν βγω περιπολία - στο λέω κι αυτό και να μείνει μεταξύ μας: αν κρατήθηκα τόσα χρόνια και δε σκότωσα, είναι που έπινα μισό μπουκάλι ουίσκι πριν βγούμε περίπολο και έτσι ό,τι κι αν άκουγα για τη μάνα μου και το αντριλίκι μου το πέρναγα ντούκου - έχω ακούσει πως άμα μεθύσεις βγαίνει ο πραγματικός εαυτός σου κι εγώ είμαι καλό παιδί στο βάθος και όλοι στην υπηρεσία το ξέρουν και μ' αγαπάνε, αλλά και με εκμεταλλεύονται. Και δε θα σου πω τι καλοσύνες έχω κάνει εγώ στη ζωή μου, γιατί θα με περάσεις ή για παινεψιάρη ή για μαλάκα. Μέσα στο πιοτό κατάλαβα σιγά σιγά και τον πατέρα μου, που δεν ήταν κακός άνθρωπος έστω κι αν μεθώντας έβγαινε η κακή του πλευρά. Να σου πω κάτι; Αποτυχημένος σε όλα ήτανε, γι' αυτό έπινε. Όπως κι εγώ δηλαδή: Τι πέτυχα στη ζωή μου; Τίποτα! Ένας μπάτσος έγινα κι αυτό από σπόντα, όπως σου είπα, και μάλιστα χωρίς καν μόνιμη σύμβαση. Και να 'ρχονται αυτά τα κωλόπαιδα, που δεν έχουν δουλέψει στη ζωή τους, που δεν ξέρουν τι θα πει βάρδια και ξενύχτι, τι πάει να πει μεροκάματο και τι σφαλιάρα κάθε είδους από το αφεντικό και να σου ρίχνονται μετά από δώδεκα ώρες ορθοστασία στις γωνίες ή στις εισόδους τραπεζών, να 'ρχονται και να σε βρίζουν και να σου πετάνε ό,τι βρουν στο δρόμο. Και να σου πω κάτι άλλο; Πόσοι από αυτά τα κωλόπαιδα είναι εργαζόμενοι των 700 ευρώ που λένε και ξαναλένε; Να σου πω εγώ; Κανένας! 'Η κάτι πρεζόνια είναι ή κάτι τύποι από τα βόρια προάστια που βαριούνται στη σιγουριά του σπιτιού ή τα πραχτοράκια, οι πεμπτοφαλαγγίτες που λέγαμε πριν. Ποιος μεροκαματιάρης προλαβαίνει να βγει στους δρόμους, πόσοι από τους αναγκεμένους έχουν τέτοιες πολυτέλειες; (...) είχε φτάσει ένας κόμπος και μ' είχε πνίξει, αν δεν τράβαγα το πιστόλι εκείνη τη στιγμή θα είχα πεθάνει από ασφυξία. Όλο τον τελευταίο καιρό με είχε μαγκώσει ένα μούδιασμα - ξέρεις τι σημαίνει μούδιασμα; - ένα μούδιασμα που ξεκίνησε από τα πόδια και σκαρφάλωνε σιγά σιγά στο λαιμό. Δε θα το πιστέψεις φίλε, όμως με το που έφυγε η σφαίρα, μου φάνηκε πως πήρε μαζί της κι αυτόν τον βραχνά, έστω κι αν αυτό κράτησε όσο και η διαδρομή του βλήματος που άφησα να φύγει μέσα στο πάθιασμά μου. Ξέρω καλά πως θα με κυνηγάει πάντα αυτή η στιγμή αλλά πίσω δεν μπορώ να τη φέρω ούτε τη σφαίρα ούτε τη ζωούλα του πιτσιρικά. Όλοι εσείς που σήμερα φωνάζετε και χτυπιέστε τάχα, θα το προσπεράσετε γρήγορα, θα το ξεχάσετε μέχρι τις επόμενες δυο - τρεις μέρες, όπως ξεχάστηκαν τόσα και τόσα φριχτά εγκλήματα, δικά μας ή των άλλων, των επωνύμων που δεν τους αγγίζει ούτε νόμος ούτε συνείδηση. Έτσι κυλάει η ζωή, με όλες τις καθημερινές σκοτούρες, γιατί έτσι πρέπει, οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι νεκροί με τους νεκρούς. Έχω τρία παιδιά να μεγαλώσω κι εγώ. Ναι, σαν εκείνο που σκότωσα, θα μου πεις, το ξέρω και τα δικά μου έχουν μόνο εμένα και τη μάνα τους, δεν έχουν σπίτι ιδιόκτητο, δεν έχουν τρία αυτοκίνητα, δεν έχουνε νταντάδες και καθηγητές στο σπίτι. Δε θα έχουν καλά καλά να φάνε άμα εγώ μπω φυλακή. (...) Εμένα η μόνη μου ελπίδα τώρα είναι οι εγγυήσεις που μας έχουν δώσει από τότε που μπήκαμε στο Σώμα, πως ό,τι κι αν κάνουμε θα το κουκουλώσουν, αρκεί να πειθαρχούμε στις διαταγές των ανωτέρων. Και μου το 'χουν υποσχεθεί πως κι εγώ θα πέσω στα μαλακά. Τόσα χρόνια κάνω τον μαλάκα, μου το χρωστάνε. Κυρίως φοβούνται, μην ανοίξω εγώ και άλλοι πολλοί το στόμα μας. Γι' αυτό θα μου το κλείσουν απαλά και κομψά. Κρατώντας, μέχρι να περάσει η μπόρα μου, το στόμα των παιδιών μου γεμάτο. Που με τη σειρά τους, μεγαλώνοντας, θα βαδίσουν στα χνάρια μου, τη λαμπρή «σταδιοδρομία» μου. Γιατί άλλη επιλογή δεν έχουν. Όπως κι εσύ και τόσοι άλλοι που νομίζουν πως ποτέ δε θα τους αγγίξει η κακιά η ώρα. Όλοι στο ίδιο καζάνι κλωθογυρνάμε βλαστημώντας την τύχη μας που δεν μπορούμε ν' αλλάξουμε (...)». Κείμενο μεστό, στιβαρό και δακρύβρεχτο· ένα βαθιά φιλοσοφημένο πόνημα, μια έξοχη σπουδή επάνω στην αβυσσαλέα ανθρώπινη ψυχοσύνθεση... Σνιφ-σνιφ!!!
Όπως πάντα, μετά από κάθε ένοπλο χτύπημα εναντίον καθεστωτικών στόχων, εμφανίζονται διάφοροι πρόθυμοι (με το αζημίωτο;) απολογητές και υπερασπιστές της νομιμότητας. Ορισμένοι έχουν καταξιωθεί ως αξιόλογοι και γλαφυροί γραφιάδες (στο προηγούμενο κείμενο έγινε λόγος για τον Στάθη Σταυρόπουλο) και χαίρουν εκτίμησης από πολλούς πιστούς αναγνώστες. Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι δε γράφουν και ανυπόστατες μπούρδες. Μια τέτοια περίπτωση είναι και ο Γιώργος Παπαδόπουλος-Τετράδης, ο οποίος στη στήλη του στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" (11.01.2009) γράφει (μεταξύ άλλων): «Υπάρχει ένα ζήτημα που ταλανίζει την Αριστερά από την εμφάνισή της ήδη στην πολιτική σκηνή, αλλά που ταλανίζει και τον κόσμο, στο όνομα του οποίου δρα ή υποτίθεται ότι δρα η Αριστερά, δεδομένου ότι ο καθένας για τον εαυτό του δρα και ανάλογα με τον στόχο του κρίνεται το κίνητρό του και η ιδεολογία του. Η ένοπλη πάλη και κατ' επέκταση ο σκοτωμός, η αφαίρεση ζωής, σαν επαναστατική πράξη και έκφραση είναι ένα παλιό ερώτημα, που εξαρτάται από έναν σωρό παράγοντες. Οι Διεθνείς Ταξιαρχίες στον ισπανικό εμφύλιο, ή ο ΕΛΑΣ στον ελληνικό εμφύλιο, ή η Κομμούνα του Παρισιού, ή οι εξεγερμένοι του 1917 στην Πετρούπολη και τη Μόσχα, οι αντάρτες του Κάστρο στην Κούβα και η στρατιά του Μάο στη Μεγάλη Πορεία, οι εργάτες του Σικάγου και οι αντάρτες της Κολομβίας, του Περού, της Ουρουγουάης, οι Ζαπατίστας, οι Σαντινίστας, οι Βάσκοι της ΕΤΑ και οι Ιρλανδοί του IRA, όλοι με το όπλο στο χέρι, αφαιρώντας ζωές, δρουν σε συνθήκες πολέμου ενάντια σ' έναν ξένο ζυγό ή σε έναν ντόπιο ζυγό. Και αυτόν έχουν στόχο. Οι σφαίρες των Καλάσνικοφ, που αποδίδονται από την αστυνομία στον "Επαναστατικό Αγώνα", κατά της κλούβας των ΜΑΤ και κατά της ζωής του 21χρονου Διαμαντή Μαντζούνη, δεν συγγενεύουν με τους παραπάνω αγώνες. Αν δεν είναι χτυπήματα σκοτεινών υπηρεσιών, μοιάζουν απόλυτα με τις επιθέσεις μεμονωμένων αναρχικών ομάδων του τέλους του 1800 και των αρχών του 1900, εναντίον αδύναμων κρίκων του καταπιεστικού συστήματος των αφεντικών και της βιομηχανίας. Εύκολων τυφλών χτυπημάτων. Μπορεί στο πλαίσιο μιας επαναστατικής κριτικής αυτά τα χτυπήματα να χαρακτηριστούν στο μέλλον αγωνιστικά. Αυτό θα ήταν ζοφερό για το μέλλον, δεδομένου ότι η δολοφονία νεαρών αδύναμων κρίκων και μηδαμινής σημασίας στο κύκλωμα εξουσία -κεφάλαιο- καθεστώς είναι όχι μόνο χωρίς καμία απολύτως βαρύτητα στο χτύπημα των δομών εξουσίας, αλλά επιπροσθέτως δίνει άλλοθι σ' αυτές τις δομές να ισχυροποιούν τις θέσεις τους και να διαιωνίζουν την εξουσία τους, με ακόμα σφοδρότερα μέσα. (...) οι μισθοσυντήρητοι αστυνομικοί είναι θύματα του συστήματος τόσο όσο είναι θύματα οι εργάτες και οι μισθωτοί σε μια οποιαδήποτε επιχείρηση. Όλοι είναι παιδιά του ίδιου λαού, που κάτω από τις ίδιες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες προσπαθεί να επιζήσει την κάθε μέρα. (...)».
Τα ίδια και τα ίδια... Άντε να συμφωνήσουμε στο ότι και αυτοί είναι "θύματα του συστήματος", αλλά να προσθέσουμε πως κανένα κοινωνικοπολιτικοοικονομικό σύστημα δεν είναι αυθύπαρκτο, αυτοτελές και αυτεξούσιο. Οι άνθρωποι δημιουργούν τα συγκεκριμένα συστήματα, τα συντηρούν, τα διαμορφώνουν τα χρησιμοποιούν. Και οι λογής αρματωμένοι ένστολοι υπηρετούν (με το αζημίωτο, βέβαια) τα συστήματα που οι λίγοι επιβάλλουν στους πολλούς. Το ότι είναι θύματα και οι ίδιοι (λόγω βλακείας ή ατολμίας, αδιάφορο) δεν τους απαλλάσσει από καμία ευθύνη. Επίσης, ας μη λησμονούμε (και είναι θεμελιώδες) ότι κανένα καθεστώς (περισσότερο ή λιγότερο καταπιεστικό) δεν μπορεί να επιβιώσει αν δε συντρέχουν δύο βασικές προϋποθέσεις: η συνενοχή (των όποιων ενεργούμενων καταστολής) και η ανοχή της "σιωπηλής πλειοψηφίας" των "νοικοκυραίων" (απέναντι στην επιβολή των ενεργούμενων). Καμιά δικτατορία δε θα άντεχε χρόνια ή δεκαετίες αν δε συνέτρεχαν οι δύο αυτές προϋποθέσεις. Οι Η.Π.Α. δε θα μπορούσαν να μακελέψουν τον κόσμο αν δε διέθεταν πρόθυμους "επιστήμονες" (που επινοούν και κατασκευάζουν διάφορα "έξυπνα" φονικά όπλα) και απεγνωσμένους π(ρ)εζοναύτες (που "κερδίζουν το ψωμί τους" δολοφονώντας στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα). Τα παραδείγματα είναι ανεξάντλητα, μπορούμε όμως να το εκφράσουμε συνοπτικά: για να λειτουργήσει αποτελεσματικά ένας μηχανισμός, πρέπει να συμβάλλουν όλα τα επιμέρους (δηλαδή, όλα τα γρανάζια του). Έτσι, μπορεί οι ένστολοι "πραίτορες" να είναι "ο τελευταίος τροχός της αμάξης" (άλλωστε, δεν τους έχουν σε υπόληψη ούτε οι ίδιοι οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι), είναι όμως ένα άκρως απαραίτητο εξάρτημα (ίσως, το πλέον αναγκαίο) για να λειτουργήσει αποτελεσματικά (δηλαδή, προς το συμφέρον της άρχουσας τάξης) ολόκληρος ο τερατώδης κρατικός μηχανισμός. Όσο για το ότι είναι "εύκολος στόχος", αυτό θα μπορούσε να το ισχυριστεί μόνο κάποιος που δεν τόλμησε ποτέ να αντιταχθεί (ούτε καν με τη σκέψη) στην κυρίαρχη βαρβαρότητα. Η οποιαδήποτε αντίθεση προς τη νομιμότητα συνεπάγεται αυτομάτως την άμεση διακινδύνευση των πάντων για τον παρανομούντα (μιλάμε, βέβαια, για "κοινούς θνητούς" και όχι για όσους έχουν "γερές πλάτες" και προστατεύονται από ψηλά ή κατοικούν στα ψηλά και ανέγγιχτα). Πόσω μάλλον, όταν πρόκειται για επίθεση σε οπλισμένους που έχουν το ελεύθερο να βάλλουν κατά το δοκούν σε οποιονδήποτε στόχο. Οι Μ.Α.Τ.άδες, πάντως, δεν έδειξαν να πτοούνται (όπως φάνηκε από τη συμπεριφορά τους στο συλλαλητήριο της προηγούμενης Παρασκευής και την πλήρη κάλυψη που απήλαυσαν από τον Μ.Α.Τ.ογιαννάκη), αλλά δεν πειράζει – τα "σεμινάρια" δεν τελείωσαν… Παρεμπιπτόντως, ακόμη και όταν οι ένοπλες οργανώσεις στόχευσαν "ψηλά", οι επαγγελματίες κονδυλοφόροι έβρισκαν τρόπο να εκφράσουν την απαξίωσή τους και να μιλήσουν για "τρομοκρατία". Υπάρχει και μία ακόμη "καραμέλα" που δε λέει να λιώσει: γίνεται λόγος για αυτόκλητους τιμωρούς κουμπουροφόρους, που δικάζουν αυθαίρετα και στο όνομα του λαού, επιχειρώντας να παίξουν τον ρόλο της φωτισμένης πρωτοπορίας. Αλάργα, παλικάρια, τίποτα παρόμοιο δε συμβαίνει· και οι πέτρες γνωρίζουν ότι ο "κυρίαρχος λαός" (όπα, νάτος πάλι ο "αείμνηστος" με το ζιβάγκο!) δεν κάνει κέφι ανατροπές και κοινωνικοπολιτικά δράματα, γι’ αυτό και κανείς δε διεκδικεί τον ρόλο του μπροστάρη και του οσιομάρτυρα. Απλώς, κάποιοι επιχειρούν να διασώσουν την προσωπική τους αξιοπρέπεια, καταδεικνύοντας (με τις πράξεις τους) την ηθική γύμνια των υπολοίπων "φιλήσυχων" και "νομοταγών". Πάντως, τον υπέρτατο εξευτελισμό των ένστολων κρανοφόρων τον επέτυχαν εκείνοι οι οποίοι τους ανέθεσαν τη φύλαξη του χριστουγεννιάτικου δέντρου στην πλατεία Συντάγματος – εξ ου και το σύνθημα που ακούστηκε στα συλλαλητήρια: «Αφήσατε τα δάση να καίγονται για πλάκα, και τώρα φυλάτε το δέντρο του μαλάκα» (σεβαστείτε τον δήμαρχο Νικήτα, ρε αλητήριοι!).
Τα ξημερώματα της Παρασκευής 19 Δεκεμβρίου 2008, στην Πάτρα, κάποιοι πυρπόλησαν το αυτοκίνητο του Μελίστα. Αμέσως, ξεπροβάλει ο βουλευτής Αχαΐας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Νίκος Τσούκαλης, καλώντας τους πάντες να δείξουν αυτοσυγκράτηση: «Αυτό το οποίο εύχομαι, είναι το συμβάν αυτό να είναι σύμπτωση. Αλίμονο αν 23 χρόνια, μετά το τραγικό συμβάν της δολοφονίας Καλτεζά, φτάνουμε σε επίπεδα αυτοδικίας. Θεωρώ ότι η Ελληνική Κοινωνία και οι Έλληνες πολίτες, είναι αρκετά ώριμοι ούτως ώστε να αποδέχονται τις εξελίξεις έτσι ακριβώς, όπως τις διαμορφώνει η Δικαιοσύνη». Καταλάβατε, ρε κουπούκια; Η ατιμωρησία των "πραιτόρων" πρέπει να γίνεται αποδεκτή, χωρίς πολλές κουβέντες και αντιρρήσεις. Άλλωστε, δεν υπάρχει αστυνομική βία – το βεβαιώνει και ο εισαγγελέας Στυλιανός Καραμάνης (αυτός ξέρει!). Τι λέει ο αξιότιμος δικαστικός "λειτουργός"; «Εγώ είμαι 40 ετών και δεν γνώρισα αυτό που λένε αστυνομική βία. Εδώ και 33 χρόνια υπάρχει κράτος δικαίου κι εμείς οι εισαγγελείς έχουμε κάνει στους αστυνομικούς το βίο αβίωτο (…) Γιατί είναι μονίμως πηγή του κακού οι αστυνομικοί και οι πολίτες είναι υπεράνω υποψίας;». Αυτά (και άλλα) δήλωσε τον Νοέμβριο του 2007, κατά τη διάρκεια δίκης συλληφθέντων στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της 1ης Μαρτίου 2007. Φυσικά, οι δύο κατηγορούμενοι φοιτητές καταδικάστηκαν βάσει των καταθέσεων των αστυνομικών – και μόνον. Όπως φαίνεται, ο Καραμάνης (και πολλοί ακόμη δικαστικοί) "αγνοούν" την ύπαρξη τραμπούκων φασιστόμπατσων, όπως ο περιβόητος Ιωάννης Ανδράσκελας (ο οποίος καταδικάστηκε τόσο πρωτόδικα, όσο και στο Εφετείο), γνωστός συνοδοιπόρος των χρυσαυγιτών – και, φυσικά, όχι ο μοναδικός.
Τέλος, φωνή βοώντος εν τη ερήμω, η "Κόντρα" (φύλλο 538, 10.01.2009) δίνει μια άλλη διάσταση του θέματος (σε αντίθεση με τα "σοβαρά" Μ.Μ.Ε.) μέσα από το κείμενο με τίτλο «Όταν σπάει το μονοπώλιο της κρατικής βίας», απ’ όπου και τα ακόλουθα αποσπάσματα: «Όταν ένας μπάτσος σημαδεύει, πυροβολεί και σκοτώνει εν ψυχρώ ένα 15χρονο μαθητή, έχουμε ένα "ατυχές γεγονός", μια "τραγική στιγμή", μια "απαράδεκτη πράξη". Όταν μια οργάνωση ένοπλης επαναστατικής βίας πυροβολεί και τραυματίζει έναν άνδρα των ΜΑΤ, δηλαδή του αστυνομικού σώματος που είναι υπεύθυνο για το μακέλεμα χιλιάδων διαδηλωτών, έχουμε ένα "δολοφονικό πλήγμα στην καρδιά της δημοκρατίας". Πέραν των άλλων, έχουν και το συμβολισμό τους οι λέξεις. Σύμβολο της δημοκρατίας τους, της αστικής δημοκρατίας, της δικτατορίας του κεφάλαιου, είναι ο ΜΑΤάς. (…) Υπάρχει ένα λεπτό σημείο, μετά το οποίο οι ανεκτοί διαδηλωτές μετατρέπονται σε "εχθρούς της δημοκρατίας". Όταν διαβούν το χαντάκι της παραλυτικής αστικής νομιμότητας και αμφισβητήσουν έμπρακτα το μονοπώλιο της κρατικής βίας. Οι ΜΑΤάδες επιτρέπεται να σου ανοίγουν το κεφάλι με τα γκλομπ, εσύ απαγορεύεται να τους πετάξεις πέτρα. Οι ΜΑΤάδες επιτρέπεται να σε στέλνουν στο νοσοκομείο με τα χημικά, εσύ απαγορεύεται να πετάξεις μολότοφ (η χρήση της πλέον χαρακτηρίζεται πάντα ως ζεύγος κακουργημάτων: "κατοχή και χρήση εκρηκτικών"!) (…) Στην προκείμενη περίπτωση το μονοπώλιο της κρατικής βίας αμφισβητήθηκε σε ψηλό βαθμό. Σε βαθμό που έχει να κάνει με τη ζωή. Και οι μηχανισμοί πρέπει να δουλέψουν διπλοβάρδιες για να διαστρέψουν την αλήθεια, για να κάνουν το άσπρο μαύρο, για να αποκόψουν τις όποιες πράξεις επαναστατικής βίας από το λαό. Το μονοπώλιο της βίας πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Να παραμείνει αποκλειστικό προνόμιο, περιουσιακό στοιχείο του αστικού κράτους. Οι πολίτες του οφείλουν να παραμένουν υποταγμένοι και να υφίστανται αυτή τη βία κάθε φορά που διεκδικούν δικαιώματα (…)».