Gary McKinnon

Gary McKinnon, Σκωτσέζος "hacker", γεννηθείς το 1966 στη Γλασκώβη. Συνελήφθη το 2002 και κατηγορείται, από την κυβέρνηση των Η.Π.Α., ότι διέπραξε τη «μεγαλύτερη επίθεση όλων των εποχών σε στρατιωτικά πληροφοριακά συστήματα» (97 υπολογιστές με ηλεκτρονικά αρχεία του Πενταγώνου, της N.A.S.A. και όλων των ενόπλων δυνάμεων των Η.Π.Α.), κατά τη χρονική περίοδο μεταξύ Φεβρουαρίου 2001 και Μαρτίου 2002, αν και ο ίδιος ισχυρίζεται πως το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να βρει στοιχεία για τη συγκάλυψη υποθέσεων U.F.O. «Δεν έψαχνα για πράσινα ανθρωπάκια και ιπτάμενους δίσκους, δεν είμαι τόσο αφελής. Αναζητούσα αποδείξεις για την ύπαρξη αεροσκαφών εξωγήινης τεχνολογίας, μηχανική την οποία χρησιμοποιεί ο στρατός των Η.Π.Α., αφήνοντας τον υπόλοιπο κόσμο στο σκοτάδι της άγνοιας...», δήλωσε αργότερα. Η διείσδυση στα (υποτίθεται) «επτασφράγιστα» αρχεία, δεν υπήρξε δύσκολη υπόθεση: «Βρήκα στο διαδίκτυο ένα πρόγραμμα, το οποίο επιτρέπει στον χρήστη να βλέπει ποιοι υπολογιστές χρησιμοποιούν λογισμικό Windows και ποιοι από αυτούς προστατεύονται από κωδικό πρόσβασης. Κανένας από τους υπολογιστές των αμερικανικών υπηρεσιών δε διέθετε κωδικό ασφαλείας [...] Το ίδιο το Πεντάγωνο, σε επίσημη αναφορά του, παραδέχεται πως οι ετήσιες συνήθεις παραβιάσεις από hackers είναι περίπου 250.000. Είναι σαφές ότι με βλέπουν σαν τον αποδιοπομπαίο τράγο [...]». Όσο για τις προθέσεις του, είναι αφοπλιστικά ειλικρινής: «Δεν έκανα κάτι κακό. Κάποια στιγμή, μάλιστα, σκέφτηκα πως αφού με ανακάλυπταν (άλλωστε, ήθελα να με βρουν), ίσως να ήθελαν να με αξιοποιήσουν στις υπηρεσίες τους˙ συνήθως αυτό γίνεται με τους πολύ καλούς hackers...». 

Οι στρατιωτικοί αξιωματούχοι των Η.Π.Α. υποστηρίζουν ότι οι δραστηριότητες του McKinnon προκάλεσαν ζημίες 700.000 δολαρίων και πως η ηλεκτρονική του εισβολή στη ναυτική βάση Earle (στο New Jersey), λίγο μετά την 11^η Σεπτεμβρίου, έθεσε εκτός λειτουργίας 300 υπολογιστές – εκθέτοντας, έτσι, σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια. Μετά από δικαστικό μαραθώνιο που ξεκίνησε το 2006, η Βουλή των Λόρδων ανακοίνωσε (στις 30.07.2008) πως η έκδοσή του στις Η.Π.Α. είναι εφικτή. Η υπεράσπισή του, προσπαθώντας να ακυρώσει την έκδοση (που θα είχε ως πιθανότατη συνέπεια κάθειρξη 60-70 ετών στο Guantánamo και χρηματικό πρόστιμο 2 εκατομμυρίων δολαρίων, δεδομένου ότι χαρακτηρίζεται «τρομοκράτης»), επικαλέστηκε τη διάγνωση (της ψυχιατρικής κλινικής του Πανεπιστημίου του Cambridge, υπογεγραμμένη από τον καθηγητή ψυχοπαθολογίας Simon Baron-Cohen) ότι ο McKinnon πάσχει από το σύνδρομο Asperger - μορφή αυτισμού. Στις 26.11.2009, το υπουργείο Εσωτερικών του «Ηνωμένου Βασιλείου» ανακοίνωσε πως επιτρέπει την έκδοση. Επόμενη κίνηση (και, ίσως, τελευταία ελπίδα) των υπερασπιστών του McKinnon θα είναι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο. 

 

Ο Gary McKinnon δεν είναι κάποιος φλογερός επαναστάτης, ούτε καν ένας ανυπάκουος αντιρρησίας˙ ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ως "computer nerd" (κάτι σαν «σπασικλάκι μανιακό με τους υπολογιστές») και είναι ένας, μάλλον, «απολίτικος» άνθρωπος. Οι ενέργειές του, όσο κι αν φαντάζουν «αντισυστημικές», στερούνται πολιτικού υπόβαθρου ως προς τα κίνητρα. Παρά ταύτα, ένας από τους συλλογισμούς που μπορούμε να κάνουμε, είναι και ο εξής: από τη στιγμή που χιλιάδες hackers καταφέρνουν και παραβιάζουν τα «κλειδωμένα» κιτάπια κάποιων μηχανισμών (οι οποίοι θέλουν να αυτοπροβάλλονται ως απρόσβλητοι και πανίσχυροι), γιατί να μη θεωρήσουμε πως οι ίδιοι μηχανισμοί δεν είναι άτρωτοι γενικά (δηλαδή, και στα λοιπά πεδία); Ο McKinnon δεν πολυενδιαφέρθηκε να καλύψει τα ίχνη του και, γι’ αυτό, παγιδεύτηκε σχετικά εύκολα. Δε συμβαίνει, όμως, το ίδιο και με κάποιους αποφασισμένους, οι οποίοι διακινδυνεύουν διαρκώς την ίδια τους την υπόσταση για να καταφέρουν ταπεινωτικά πλήγματα (γοήτρου, κυρίως) στους τερατώδεις εξουσιαστικούς μηχανισμούς. Βέβαια, οι προσκυνημένοι επαΐοντες, οι δηλωσίες της καθημερινότητας, έχουν ήδη αποφανθεί εδώ και καιρό: πίσω από κάθε έμπρακτη (κυρίως βίαιη) αμφισβήτηση της εξουσίας κρύβονται έμμισθοι πράκτορες, χειραγωγούμενοι προβοκάτορες και τα συναφή. Τις θεωρίες αυτές, τις προωθεί και τις αναπαράγει, ασμένως και με προθυμία, η δωσίλογη καθεστωτική «αριστερά» και δη το περίφημο «κώμα του λαού»... 

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΒΑΛΚΑΝΙΑ...

Την Πέμπτη 21 Ιουνίου 2007, ώρα 9η πρωινή, στο Πρώτο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών (κτίριο 9 της πρώην σχολής Ευελπίδων), εκδικάζεται η υπόθεση του blogger Αντώνη Τσιπρόπουλου (www.blogme.gr). Στις 26 Οκτωβρίου 2006, συνελήφθη από κυβερνομπάτσους με την κατηγορία της δυσφήμισης του επαγγελματία πατριδοκάπηλου και τηλεπωλητή βιβλίων, Δημοσθένη Λιακόπουλου. Συγκεκριμένα, ο Αντώνης Τσιπρόπουλος κατηγορείται επειδή στον δικτυακό χώρο που διατηρούσε υπήρχε ένας συλλέκτης τίτλων και links από διάφορα blogs (RSS) μέσω του οποίου προβλήθηκε απόσπασμα από το επίμαχο άρθρο που φαίνεται να ενόχλησε τον μηνυτή. Το επίμαχο σατιρικό κείμενο που ενόχλησε τον ξερόλα (πρώην νατοϊκό πράκτορα - τώρα, από πού μισθοδοτείται;) κι επαγγελματία Έλληνα Λιακόπουλο, δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.funel.blogspot.com και συντάκτης του δεν υπήρξε ο Τσιπρόπουλος (ο οποίος, ενδεχομένως, αγνοούσε το περιεχόμενό του) - απλώς το καταχώρησε. Ας δούμε πώς περιγράφει ο ίδιος την περιπέτειά του: «Δίχως καμιά προηγούμενη ειδοποίηση από τον μηνυτή (για λόγους διευθέτησης της υπόθεσης, εξηγήσεων τεχνικών η μή), έλαβε χώρα στην έδρα μου, αιφνιδιαστική επίσκεψη από αστυνομικούς της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος, εν παρουσία εισαγγελέα. Όντας υπεύθυνος διαχείρισης του Blogme, και μη έχοντας κάτι να φοβηθώ, ή να αποκρύψω, υπήρχαν δημοσιευμένα τα πλήρη στοιχεία μου- όπως και θα υπάρχουν μετά την επανέναρξη του site. Αφού έγινε σχετική έρευνα, προανάκριση και κατάσχεση του σκληρού δίσκου, ακολούθησε σύλληψη. Υπό τη συνοδεία των αστυνομικών οργάνων, οδηγήθηκα τέλος, στην Γενική Ασφάλεια Αθηνών (Γ.Α.Δ.Α.) Ακολουθώντας τις διαδικασίες του αυτοφώρου (αποτυπώματα , σχετική απολογία, κλπ), προωθήθηκα για την διανυκτέρευση στα κρατητήρια. Την επόμενη ημέρα, και έπειτα από την διαδικασία της φωτογράφησης, φορώντας χειροπέδες, όπως προβλέπει η διαδικασία, οδηγήθηκα στην εισαγγελία (Ευελπιδων), οπού διατάχτηκε περαιτέρω έρευνα της υπόθεσης». Αυτά συνέβησαν την ημέρα εκείνη, όχι στην Κίνα ή στην Αίγυπτο, στην "εκσυγχρονισμένη" Ελλάδα του 21ου αιώνα...

Σκίτσο του Miel Prudencio Ma (ή, Deng Coy Miel από τη Σιγκαπούρη)

Ας δούμε τι αναφέρει η σχετική νομοθεσία:

Σύμφωνα με το Σύνταγμα (άρθρο 5α, παρ.2) "Καθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Κοινωνία της Πληροφορίας. Η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους, τηρουμένων πάντοτε των εγγυήσεων των άρθρων 9, 9Α και 19".

Σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα 131 (Φ.Ε.Κ. Α´ 116 / 16.05.2003, Προσαρμογή στην Οδηγία 2000/31 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας, ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά).

4. Ευθύνη των μεσαζόντων παροχής υπηρεσιών.

Άρθρο 11 (Απλή μετάδοση)

1. Σε περίπτωση παροχής μιας υπηρεσίας της κοινωνίας της πληροφορίας συνισταμένης στη μετάδοση πληροφοριών που παρέχει ο αποδέκτης της υπηρεσίας σε ένα δίκτυο επικοινωνιών ή στην παροχή πρόσβασης στο δίκτυο επικοινωνιών, δεν υφίσταται ευθύνη του φορέα παροχής υπηρεσιών όσον αφορά τις μεταδιδόμενες πληροφορίες, υπό τους όρους ότι ο φορέας παροχής υπηρεσιών: α) δεν αποτελεί την αφετηρία της μετάδοσης των πληροφοριών, β) δεν επιλέγει τον αποδέκτη της μετάδοσης και γ) δεν επιλέγει και δεν τροποποιεί τις μεταδιδόμενες πληροφορίες. 2. Οι δραστηριότητες μετάδοσης και παροχής πρόσβασης που αναφέρονται στην παράγραφο 1 περιλαμβάνουν την αυτόματη, ενδιάμεση και προσωρινή αποθήκευση των μεταδιδομένων πληροφοριών, στο βαθμό που η αποθήκευση εξυπηρετεί αποκλειστικά την πραγματοποίηση της μετάδοσης στο δίκτυο επικοινωνιών και η διάρκειά της δεν υπερβαίνει το χρόνο που είναι ευλόγως απαραίτητος για τη μετάδοση.

Για υπογραφές συμπαράστασης, λειτουργεί η ηλεκτρονική διεύθυνση www.develop4democracy.org/petition

Σκίτσο του Patrick Chappate, δημοσιευμένο στην εφημερίδα "International Herald Tribune" (5.XI.2005)