Ματωμένα λεφτά…

Αναδημοσιεύουμε από την εβδομαδιαία εφημερίδα «Κόντρα» (φύλλο 798, Σάββατο 15.11.2014) κείμενο με τίτλο «Ματωμένα λεφτά»: «Με το αίμα των νεκρών αμάχων και παιδιών της Γάζας ακόμα ν’ αχνίζει και με τους σωρούς των ερειπίων να θυμίζουν το πέρασμα του σιωναζιστικού τυφώνα που δολοφόνησε αμάχους και κατέστρεψε σπίτια και υποδομές επειδή δεν μπόρεσε να νικήσει στο πεδίο της μάχης την Παλαιστινιακή Αντίσταση, η Πρωτοψάλτη και η Αρβανιτάκη ετοιμάζονται να δώσουν την 1η του Δεκέμβρη συναυλία στο Τελ Αβίβ, στο μέγαρο Χεϊτσάλ Χαταρμπούτ, γνωστό ως Charles Bronfman Auditorium. Όσο και να ψάξει κανείς δε θα βρει την είδηση σε ελληνικά Μέσα. Οι δυο τραγουδίστριες προσπαθούν να κρύψουν τις πομπές τους. Όμως, στη "Διαύγεια" του υπουργείου Τουρισμού μπορεί να δει κανείς ανηρτημένη απόφαση του γενικού γραμματέα ΕΟΤ Πάνου Λειβαδά, σύμφωνα με την οποία εγκρίνεται πίστωση 30.000 ευρώ "για κάλυψη εξόδων πραγματοποίησης δύο συναυλιών της κας Αλ. Πρωτοψάλτη στη Μεγάλη Βρετανία (Λονδίνο) … και της κας Αλ. Πρωτοψάλτη και Ελ. Αρβανιτάκη στο Ισραήλ (Τελ Αβίβ) την 1-12-2014 στο θέατρο “Ηeichal Hatarbut’’ στα πλαίσια της προώθησης του ελληνικού τουριστικού προϊόντος". Μπίζνες με τους σιωνιστές, ματωμένα λεφτά, ο απόλυτος καλλιτεχνικός αμοραλισμός. Πόσο δίκιο είχε ο Ρότζερ Γουότερς όταν στιγμάτιζε αυτές τις συμπεριφορές, καλώντας κάθε προοδευτικό καλλιτέχνη να μην εμφανίζεται στο Ισραήλ.».

 

Υ.Γ. Από τη χυδαία Πρωτοψάλτη (η οποία τον Ιούνιο του 2003 τραγούδησε στο ξενοδοχείο «Πόρτο Καρράς» της Χαλκιδικής, όπου διεξήχθη Σύνοδος Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης) όλα τα αίσχη τα περιμένουμε πλέον. Για την άλλη αοιδό, η οποία φιλοτεχνεί επιμόνως το προσωπείο της «ευαίσθητης αριστερής», τι να πει κανείς;

Σύμπνοια υποτελών…

Η δολοφονική επίθεση του ναζισιωνιστικού στρατού κατοχής εναντίον του "Freedom Flotilla" (με απολογισμό εννέα νεκρούς ακτιβιστές, επιβαίνοντες στο τουρκικό πλοίο "Mavi Marmara"), αποτέλεσε ένα ακόμη βδελυρό ανοσιούργημα (ατιμώρητο, όπως πάντα) του εγκληματικού ψευδοκράτους (συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια) και, από την άλλη, απέδειξε την περίτρανη γύμνια και δουλοπρέπεια της εγχώριας (αλλά και της κυπριακής) διπλωματίας.

 Σκίτσο του Carlos Latuff

Τρεις ημέρες μετά τη σιωνιστική πειρατεία, ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών Μάρκος Κυπριανού επισκέφτηκε το Tel Aviv, για να εισπράξει τα συγχαρητήρια του υπουργού Πολέμου (και αντιπροέδρου της «Σοσιαλιστικής» Διεθνούς!!!) Ehud Barak –ο οποίος εξέφρασε την ευαρέσκειά του «για τον σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισε η Κύπρος και για την υπευθυνότητα που επέδειξε η χώρα αυτή, πριν από την αναχώρηση του στολίσκου…». Βέβαια, μπορεί ο Χριστόφιας να χαρακτήριζε (υποκριτικά, για «ξεκάρφωμα) «εγκληματική πράξη» τη ναζισιωνιστική επίθεση, αλλά ο υπουργός του επί των Εξωτερικών δέχθηκε ασμένως τα συγχαρητήρια που του απένεμε ο αρχιδολοφόνος Barak –δίνοντας την ευκαιρία στη ναζισιωνιστική κυβέρνηση να διακηρύξει ότι τουλάχιστον μία κυβέρνηση στάθηκε (εμπράκτως) στο πλευρό της. Ένα εικοσιτετράωρο αργότερα, ο Χριστόφιας ανακοίνωσε ότι ο Κυπριανού είχε μεταβεί στο Tel Aviv για να διεκπεραιώσει κοινή πρωτοβουλία των Χριστόφια-Παπανδρέου σχετικά με τη διερεύνηση τρόπων αύξησης της ροής ανθρωπιστικής βοήθειας στη Λωρίδα της Γάζας –ζήτημα για το οποίο δεν υπάρχει καμία επίσημη ενημέρωση.

 Σκίτσο του Carlos Latuff

Στην Αθήνα, η δωσίλογη κυβέρνηση των πράσινων λακέδων, ακόμη και τώρα, δεν τολμά να απαιτήσει την επιστροφή των ελληνικών καραβιών που έκλεψαν οι ναζισιωνιστές πειρατές -κάτι που έχει ζητήσει (για να τηρήσει τα προσχήματα) ακόμη και ο παντελώς αναξιόπιστος Ο.Η.Ε. με σχετικό ψήφισμά του. Εν συντομία, το χρονικό της δωσιλογικής συμπεριφοράς της ελληνικής κυβέρνησης έχει ως εξής: Το πρωί της 31.05.2010, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας δήλωσε (μετά τη συνάντησή του με τον πρέσβη του σιωνιστικού ψευδοκράτους) ότι «δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η χρήση τέτοιας έκτασης βίας…». Έτσι, επικεντρώνοντας τη χλιαρή κριτική του στο μέγεθος της βιαιότητας και όχι στην ουσία, έδωσε μια πρώτη επικύρωση στο σιωνιστικό έγκλημα, αναγνωρίζοντας στο Ισραήλ το δικαίωμα να επεμβαίνει πειρατικά στα διεθνή ύδατα της Μεσογείου και να λεηλατεί οποιοδήποτε πλεούμενο. Λίγο αργότερα, ο Γρηγόρης Δελαβέκουρας (εκπρόσωπος Τύπου του ΥΠ.ΕΞ.) επανέλαβε το ίδιο τροπάριο και περιορίστηκε απλώς να υπενθυμίσει «την υποχρέωση του Ισραήλ να προστατέψει την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών…». Την ίδια ημέρα, ο Δρούτσας μίλησε στη Βουλή για «τραγικό και θλιβερό συμβάν…», καταδικάζοντας «την υπέρμετρη βία που ασκήθηκε από τις ισραηλινές δυνάμεις…» (προφανώς, αν δεν υπήρχαν νεκροί και τραυματίες, δε θα είχε κανένα πρόβλημα) και δεν είπε κουβέντα για επιστροφή των καραβιών. Ανάλογη στάση τήρησε ο Δελαβέκουρας όταν έκανε δηλώσεις στο αεροδρόμιο (1^η Ιουνίου 2010, καθώς επέστρεφαν οι έξι πρώτοι απελαθέντες), κάνοντας λόγο μόνο για «επαναπατρισμό το συντομότερο δυνατό…», χωρίς αναφορά για επιστροφή των πλοίων. Την επομένη (02.06.2010), τη σκυτάλη των δηλώσεων πήρε ο Ιωάννης Ζέππος (γενικός γραμματέας του ΥΠ.ΕΞ.), λέγοντας ότι κάλεσε τον πρέσβη του Ισραήλ και του είπε ότι «περιμένουμε την άμεση απελευθέρωση των Ελλήνων πολιτών που βρίσκονται στο Ισραήλ και την επιστροφή τους στην Αθήνα…». Στις 3 Ιουνίου, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Θοδωρή Δρίτσα (ο οποίος, επίσης δεν υπέβαλε αίτημα για επιστροφή των καραβιών), ο Δρούτσας παραδέχθηκε για πρώτη φορά ότι «η στρατιωτική επιχείρηση διεξήχθη στα διεθνή ύδατα από το Πολεμικό Ναυτικό του Ισραήλ…» και ότι «η χρήση βίας δεν μπορεί να δικαιολογηθεί και είναι καταδικαστέα…». Στις 7 Ιουνίου, σε επίκαιρη ερώτησή του, ο Τάσος Κουράκης (έτερος βουλευτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) έθεσε τρία ερωτήματα στον υπουργό Εξωτερικών: «1. Σε ποιες ενέργειες προτίθεται να προβεί το Υπουργείο Εξωτερικών και η ελληνική κυβέρνηση για την ταχύτερη επιστροφή των δύο πλοίων και της ανθρωπιστικής βοήθειας που φέρουν (οικοδομικά υλικά, αναπηρικά αμαξίδια, μονάδες αφαλάτωσης νερού, γεννήτριες κ.ά.) στην Ελλάδα προκειμένου να παραδοθούν στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους; 2. Θα γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες ώστε να παραδοθούν τα παρανόμως κατακρατηθέντα προσωπικά είδη, καθώς και τα διαβατήρια και τα ναυτικά φυλλάδια; 3. Θα κινήσει η ελληνική κυβέρνηση τη προβλεπόμενη νομική διαδικασία επιβολής κυρώσεων στο ισραηλινό κράτος και καταβολής αποζημιώσεων;». Ιδού τι απάντησε (μεταξύ άλλων) ο Δρούτσας: «[…] βασικός γνώμονας όλων των ενεργειών μας υπήρξε η μέριμνα για τον Έλληνα πολίτη. Αυτός ήταν ο βασικός οδηγός τόσο των πολιτικών πρωτοβουλιών που ανέλαβε η Κυβέρνηση, όσο και των διαβημάτων που έγιναν στην Αθήνα και στο Τελ Αβιβ. Αυτό για εμάς σήμαινε την προστασία της σωματικής ακεραιότητας των Ελλήνων πολιτών, την άμεση απελευθέρωσή τους από τις Ισραηλινές αρχές και βεβαίως τον ασφαλή επαναπατρισμό τους […] πρέπει το Ισραήλ να αποδώσει στους Έλληνες πολίτες τα προσωπικά τους είδη. Το Υπουργείο Εξωτερικών είναι σε επαφή με κάθε έναν από τους Έλληνες πολίτες που συμμετείχαν και έχουμε ζητήσει από όσους συμμετείχαν να καταγράψουν ακριβώς αυτά τα προσωπικά τους είδη, προκειμένου να χρησιμοποιήσουμε τα στοιχεία αυτά έναντι των ισραηλινών αρχών. Πρέπει, επίσης, να επιστρέψουν τα δύο πλοία ελληνικών συμφερόντων. Αυτό έχει επισημανθεί μετ’ επιτάσεως στον εδώ ισραηλινό πρέσβη, καθώς και στις επικοινωνίες μας με την πολιτική ηγεσία του Ισραήλ. Και σ’ αυτό, βεβαίως, θα επιμείνουμε […] Πρέπει, τέλος, να διερευνηθούν πλήρως οι συνθήκες, υπό τις οποίες εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα. Αυτή είναι και η απαίτηση της Διεθνούς Κοινότητας, αλλά και δική μας απαίτηση. Υπήρξαν καταγγελίες από ορισμένους Έλληνες για κακομεταχείριση και κανένα ευνομούμενο κράτος δεν μπορεί να ανεχθεί να μείνουν τέτοιες καταγγελίες αδιευκρίνιστες. Για να μη μείνει καμία σκιά, πρέπει να δοθούν όλες οι απαραίτητες εξηγήσεις και για το θέμα αυτό βρισκόμαστε σε συντονισμό και με τους Ευρωπαίους εταίρους μας -πολίτες των οποίων, επίσης, εθίγησαν- και εργαζόμαστε και στην κατεύθυνση να γίνει και από την Ευρωπαϊκή Ένωση αυτού του είδους το διάβημα […] Οι Ισραηλινοί ανακοίνωσαν ότι το ανθρωπιστικό υλικό που προοριζόταν για τη Γάζα θα περιέλθει στους διεθνείς οργανισμούς που δραστηριοποιούνται στην περιοχή και αυτό θα το παρακολουθήσουμε στενά. Πρέπει, όμως, πιστεύω να αναζητήσουμε και εμείς τρόπους για να ενισχύσουμε τη ροή ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα […] κορυφαία μας προτεραιότητα είναι η διαφύλαξη της ειρηνευτικής διαδικασίας στη Μέση Ανατολή. Σίγουρα, τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας θα την επιβαρύνουν. Νομίζω ότι δεν υπάρχουν εδώ ψευδαισθήσεις. Δεν πρέπει, όμως, να αφήσουμε τις εικόνες της βίας να πνίξουν αυτήν την ειρηνευτική διαδικασία, διότι μόνο από τις συνομιλίες μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων μπορεί να προκύψει πραγματική λύση στο παλαιστινιακό και βιώσιμη ειρήνη στη Μέση Ανατολή […] Αναφερθήκατε, στο ότι η Ελληνική Κυβέρνηση δεν έκανε πριν την αποστολή στη Γάζα ό,τι χρειαζόταν για την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών. Νομίζω, ότι αδικείτε την Κυβέρνηση, κύριε Κουράκη. Νομίζω ότι ήμασταν σε συνεχή επαφή από την πρώτη στιγμή με όλους -και εσάς και τους συναδέλφους σας προσωπικά- όπου συζητήσαμε το θέμα, αναλύσαμε το θέμα, όλοι μας γνωρίζαμε τους κινδύνους και εσείς τους γνωρίζατε. Ό,τι ήταν δυνατόν να γίνει έγινε από την Ελληνική Κυβέρνηση, όπως και απευθείας επαφές με την Ισραηλινή Κυβέρνηση, για να προειδοποιήσουμε και εμείς γι’ αυτό το θέμα. Είχα και εγώ τηλεφωνική επικοινωνία, δύο τρείς μέρες πριν ξεκινήσουν τα πλοία, με τον Υπουργό Άμυνας του Ισραήλ, κ. Μπαράκ, όπου του μετέφερα βεβαίως, με απόλυτο και κατηγορηματικό τρόπο τις δικές μας θέσεις. Απλώς, θα ήθελα να τονίσω σ’ αυτό το σημείο, ότι στις επαφές που είχαμε και με εσάς και με τους διοργανωτές, είχαμε τονίσει και εδώ, με κατηγορηματικό και απόλυτο τρόπο, να μην γίνει αφορμή αυτή η αποστολή στη Γάζα, ώστε να τεθούν σε κίνδυνο και άλλα συμφέροντα της Ελλάδας και της Κυπριακή Δημοκρατίας, σε ό,τι αφορά τα κατεχόμενα και ιδιαίτερα ο κίνδυνος που υπήρχε, αναγνώρισης των κατεχομένων, λόγω του απόπλου κάποιων καραβιών από λιμάνι των κατεχομένων. Και αυτό νομίζω, είναι ένα σημαντικό στοιχείο και σημείο το οποίο δεν πρέπει να ξεχνάμε. Τέλος, θα ήθελα να τονίσω και κάτι ακόμα. Η άρση αποκλεισμού της Γάζας βεβαίως -και το τονίζω αυτό- είναι ο στόχος μας. Η προσπάθεια που κάνουμε από κοινού με την Κυπριακή Δημοκρατία, έχει ως στόχο να πέσει αυτή η όξυνση που υπάρχει και να μην δώσουμε τη δυνατότητα σε κανέναν να εκμεταλλευτεί την οποιαδήποτε όξυνση που μπορεί να δημιουργηθεί. Πρώτιστο μέλημα μας είναι η σταθερότητα στην περιοχή και βεβαίως η ροή ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα, αυτό ως ένα πρώτο βήμα. Και αυτό, πιστεύουμε ακράδαντα, ότι μπορεί και να συνεισφέρει και να συμβάλει και να βοηθήσει πάρα πολύ στον απώτερο στόχο της αυτονόητης άρσης του αποκλεισμού της Γάζας […]». Εν ολίγοις, όσοι απήχθηκαν και ληστεύτηκαν θα εμπλακούν σε μια χρονοβόρα νομικίστικη και γραφειοκρατική διαδικασία (για να περνάει ο καιρός χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα, αφού η καταγραφή των αντικειμένων δεν εγγυάται και την επιστροφή τους), ενώ η κυβέρνηση των πράσινων ζητιάνων δε διανοείται να επιβάλει ούτε κάποιες στοιχειώδεις κυρώσεις εις βάρος του Ισραήλ –προσπαθώντας, απλώς, να κερδίσει χρόνο και να μετριάσει την πολιτική πίεση και καταγγελία και αναγνωρίζοντας τους ναζισιωνιστές πειρατές ως αξιόπιστους και αξιοσέβαστους συνομιλητές. Ο Δρούτσας «λησμονεί» πως οι ελληνικές αρχές καθυστέρησαν τον απόπλου του πλοίου «Ελεύθερη Μεσόγειος», με διάφορα νομικίστικα προσκόμματα ή επιδρομές του Λιμενικού˙ επίσης, ενώ οι ναζισιωνιστές απειλούσαν ευθέως με επέμβαση στα πλοία κι επεδείκνυαν στα Μ.Μ.Ε. το στρατόπεδο συγκέντρωσης που είχαν ετοιμάσει στο λιμάνι του Ashdod, η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε καν την ευαισθησία να ακυρώσει την κοινή αεροπορική άσκηση με το Ισραήλ, που άρχισε την ημέρα του απόπλου των πλοίων και διακόπηκε (αλλά δεν ματαιώθηκε) μετά το δολοφονικό ρεσάλτο. Εκ των υστέρων, οι δωσίλογοι διαχειριστές της εγχώριας πολιτικής εξουσίας, προσπάθησαν να εμφανιστούν ως απελευθερωτές των ομήρων, αλλά δεν τα κατάφεραν: η (χωρίς δίκη) απέλαση ήταν αναγκαστική επιλογή των σιωνιστών (ήθελαν να απαλλαγούν από ένα ενοχλητικό βάρος) και η κυβέρνηση του ΓΑΠ (Γελοίο Ανδρείκελο Παπαρολόγος) απλώς διευκόλυνε το σιωνιστικό ψευδοκράτος στέλνοντας αεροπλάνο κι επιδιώκοντας να αμβλύνει τις αλγεινές εντυπώσεις που προκάλεσε η κατάπτυστη στάση της…

(Δια)μαρτυρίες…

Ο Σουηδός συγγραφέας και δραματουργός Henning Mankell υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας, ως επιβάτης του "Mavi Marmara", της δολοφονικής βαρβαρότητας του ναζισιωνιστικού στρατού. Κάποιες από τις σημειώσεις του δημοσιεύθηκαν στην ισπανική εφημερίδα "El País" (06.06.2010) υπό τον τίτλο «Ημερολόγιο ενός ταξιδιού στη φρίκη». Από το δημοσίευμα αυτό (η αφήγηση ξεκινά στις 25 Μαΐου και τελειώνει την 1^η Ιουνίου), σταχυολογούμε κάποια χαρακτηριστικά σημεία –από τα οποία φαίνεται καθαρά πως πρόκειται για έναν μετριοπαθή και ήπιο άνθρωπο, αναντίστοιχο με το πρότυπο του αιμοβόρου και φανατικού τρομοκράτη (εικόνα που θέλει να πλασάρει η ναζισιωνιστική προπαγάνδα για τους ακτιβιστές): «[…] Η επιχείρηση "Ένα καράβι για τη Γάζα" έχει έναν ξεκάθαρο και σαφώς καθορισμένο σκοπό: να σπάσει τον αποκλεισμό που έχει επιβάλει το Ισραήλ στη λωρίδα της Γάζας […] Είναι απαραίτητο, οι Παλαιστίνιοι τους οποίους οι Ισραηλινοί υποχρεώνουν να ζήσουν σε εκείνη την κόλαση, να γνωρίζουν πως δεν είναι μόνοι και πως δεν τους έχουμε ξεχάσει. Οφείλουμε να υπενθυμίσουμε στον κόσμο την ύπαρξή τους […] Πρόκειται για μια επιχείρηση απολύτως προσδιορισμένη, ακόμη και σ’ αυτό το σημείο: θα ενεργήσουμε χωρίς βία, δεν είμαστε οπλισμένοι, δεν υπάρχει η ελάχιστη επιθυμία για φυσική αντιπαράθεση. Αν έρθουν για να μας σταματήσουν, η κατάσταση θα εκτυλιχθεί με τρόπο που δε θα θέσει σε κίνδυνο τη ζωή των συμμετεχόντων […] Η Κύπρος δε θέλει τα πλοία μας να δέσουν στην προκυμαία, πιθανότατα κατόπιν ισχυρών πιέσεων από την πλευρά του Ισραήλ […] Κανείς δε γνωρίζει πώς θα συμπεριφερθούν οι Ισραηλινοί. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι έχουν κάνει εχθρικές δηλώσεις κι έχουν βεβαιώσει πως θα κρατήσουν σε απόσταση τον στολίσκο, χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα μέσα. Όμως, τι σημαίνει αυτό; θα χρησιμοποιήσουν τορπίλες; σχοινιά; θα κατεβάσουν στο πλοίο στρατιώτες από τα ελικόπτερά τους; Αδύνατο να το μαντέψουμε. Πάντως, στη βία τους θα απαντήσουμε με τη δικιά μας. Μόνο για αυτοάμυνα. Από την άλλη, σαφώς και μπορούμε να τους δυσκολέψουμε την επίθεση. Θα απλώσουμε συρματόπλεγμα γύρω από το σκέβρωμα του σκάφους. Επιπλέον, όλοι πρέπει να εξασκηθούν στη χρήση των σωσιβίων, θα τοποθετήσουμε σκοπιές και θα αποφασίσουμε πού θα συναντηθούμε αν οι στρατιώτες επιβιβαστούν στο πλοίο […] Ακόμη βρισκόμαστε μακριά από ό,τι μπορεί να ονομαστεί όριο των χωρικών υδάτων που οι Ισραηλινοί θεωρούν πως έχουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν ως δικά τους […] Κάποιος καθυστερεί και του επιτίθενται με ηλεκτρική εκκένωση στο χέρι. Ο άνδρας πέφτει στο πάτωμα. Άλλος άνδρας, που επίσης δεν κινούταν με αρκετή ταχύτητα, δέχεται μια ελαστική σφαίρα. Όλα αυτά συμβαίνουν δίπλα μου […] Μας συγκεντρώνουν στη γέφυρα του πλοίου και εκεί θα παραμείνουμε για έντεκα ώρες, μέχρι να δέσει το πλοίο στο Ισραήλ. Οι στρατιώτες μας κινηματογραφούν κάθε τόσο […] Έντεκα ώρες ακινητοποιημένοι, στοιβαγμένοι μέσα στη ζέστη, μπορεί να είναι κάποια μέθοδος βασανιστηρίων. Για να πάμε για κατούρημα, πρέπει να ζητήσουμε άδεια. Γαλέτες, μπισκότα και μήλα είναι ό,τι μας δίνουν για να φάμε. Παίρνουμε μια συλλογική απόφαση: να μη ζητήσουμε να μας επιτρέψουν να μαγειρέψουμε. Θα μας κινηματογραφούσαν και θα το παρουσίαζαν ως πράξη μεγαλοψυχίας εκ μέρους των στρατιωτών. Έτσι, αρκούμαστε στις γαλέτες και τα μπισκότα […] Μας επιτέθηκαν ενώ βρισκόμασταν σε διεθνή ύδατα, γεγονός που συνεπάγεται ότι οι Ισραηλινοί έδρασαν ως πειρατές –όχι πολύ καλύτεροι από εκείνους που δρουν στις ακτές της Σομαλίας. Εξάλλου, από τη στιγμή που ανάγκασαν το πλοίο μας να βάλει πλώρη για το Ισραήλ, διέπρατταν απαγωγή εις βάρος μας. Η επέμβασή τους είναι απολύτως παράνομη […] Μας υποχρεώνουν να αποβιβαστούμε και να ξεκινήσουμε ένα είδος αγώνα δρόμου ανάμεσα σε δύο σειρές στρατιωτών, καθώς η στρατιωτική τηλεόραση κινηματογραφεί όλα αυτά […] Ακριβώς δίπλα μου, ένας άνδρας αρνείται να δώσει δακτυλικά αποτυπώματα. Δέχεται να τον φωτογραφίσουν, αλλά γιατί αποτυπώματα; δεν έχει διαπράξει κανένα αδίκημα. Αντιστέκεται και τον χτυπούν μέχρι που πέφτει στο έδαφος […] Έτσι, πεθαίνει μέρος του μύθου για τον Ισραηλινό στρατιώτη, πως είναι γενναίος και αλάνθαστος. Τώρα, επιπλέον, μπορούμε να προσθέσουμε πως είναι κοινοί κλέφτες. Δεν υπήρξα ο μόνος από τον οποίον έκλεψαν χρήματα, πιστωτικές κάρτες, ρούχα, ραδιοκασετόφωνο, ηλεκτρονικό υπολογιστή… […]». 

Tel Aviv: ο «περιούσιος λαός» πανηγυρίζει για την αιματηρή ανάσχεση του εχθρού…

 

Ο ακάματος και αγέρωχος (παρά τα πολλά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει) Χρήστος Τσιγαρίδας (ναι, αυτός που είχε το θάρρος να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή του στον Ε.Λ.Α.), καταθέτει την προσωπική του μαρτυρία.

 Χειρόγραφη επιστολή Ελλήνων φυλακισμένων ακτιβιστών. Δημοσιεύθηκε στο AthensIndymedia (02.06.2010)

 

Ο Χρήστος Τσιγαρίδας μιλά για το προαναφερθέν κείμενο, λέγοντας: «Εγώ έχω ένα άλλο θέμα, ας το πούμε καταγγελίας, πείτε το όπως θέλετε. Από τις φυλακές δημοσιεύτηκε εδώ ένα κείμενο, το οποίο υποτίθεται ότι υπέγραφαν σχεδόν όλοι οι Έλληνες. Έλεγε λοιπόν από κάτω η υπογραφή: Οι είκοσι της λίστας, οι έξι γυναίκες, που ήταν αλλού φυλακισμένες, διάφοροι άλλοι που δεν ξέραμε που ήτανε, όπως ο Καρυπίδης, ο Γ. Κ. κ.λπ. Σ’ αυτό το κείμενο υπήρχανε τρεις βασικές ελλείψεις, ουσιαστικές. Πέρα που περιέγραφε υποτίθεται τι πάθαμε και τι δεν πάθαμε, που δεν ήτανε τόσο σοβαρό το θέμα, δεν έκανε καμία καταγγελία για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης, δεν έκανε καμία καταγγελία, μάλλον δεν διατύπωνε την απαίτηση να πάρουμε πίσω τα καράβια μας. Βασικά δηλαδή πράγματα, που θα έπρεπε να τα είχε βάλει μέσα σ’ αυτήν την ιστορία. Αυτό το γράμμα που στάλθηκε εδώ και υποτίθεται όλοι το υπογράψαμε, και αυτοί ακόμα που δεν ξέραμε πού ήτανε και δεν ξέραμε και σε ποια φυλακή μπορεί να βρισκόντουσαν, εγώ τουλάχιστον, όπως και το σύνολο σχεδόν των Ελλήνων δεν το είδαμε ποτέ, δεν συμφωνήσαμε με αυτό το γράμμα. Δηλαδή, αυτό το γράμμα δεν ξέρω από ποιους γράφτηκε, πώς δόθηκε και πώς στάλθηκε στην Ελλάδα. Αυτό είναι κάτι σημαντικό. Βάλανε δηλαδή από κάτω και μένα, ότι έχω υπογράψει αυτό το γράμμα, ενώ εγώ δεν είχα καμία ιδέα γι’ αυτή την ιστορία. Μέσα σ’ αυτό επίσης δεν δηλωνότανε αυτό που μέχρι την Τρίτη το βράδυ υπήρχε σαν δεδομένο. Ότι κάποιοι άνθρωποι θα μέναμε στο Ισραήλ, διεκδικώντας, δηλώνοντας εν πάση περιπτώσει την απαίτησή μας να φύγουμε μαζί με τα καράβια. Το ότι θα μας διώχνανε ή όχι με το ζόρι ήταν μια άλλη ιστορία. Αυτή λοιπόν η τοποθέτηση, που υπήρχε μέχρι τη Τρίτη το βράδυ, ξαφνικά στάλθηκε ένα γράμμα που δεν ανέφερε τίποτε, που υποτίθεται ότι υπογράψαμε όλοι και το ξέραμε, αλλά που δεν είχαμε καμία ιδέα γι’ αυτό το γράμμα, και δεν έλεγε τίποτε απ’ αυτά τα ζητήματα μέσα. Και ξαφνικά την Τετάρτη το πρωί φάνηκε ότι όλοι είχαμε πάρει την απόφαση να φύγουμε και ποτέ δεν συζητήθηκε αν έπρεπε κάποιος να μείνει ή να μη μείνει. Αυτό είναι για μένα πολύ σημαντικό. Ότι στάλθηκε ένα γράμμα που υποτίθεται ότι το υπογράφαμε, ενώ δεν είχαμε ιδέα ότι το είχαμε υπογράψει, ούτε το ξέραμε, ούτε μας το διαβάσανε, ούτε μας ζητήσανε τη γνώμη μας. Μπορούσανε αυτοί που το γράφανε να γράψουνε από κάτω ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε ονόματα, όσοι από αυτούς συμφωνούσανε με αυτό το γράμμα. Μας βάλανε όλους μέσα στο τσουβάλι…». 

Δίκαια πράγματα…

Πριν από δώδεκα χρόνια ιδρύθηκε στη Ρώμη το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Φύσηξε τότε ένας δυνατός άνεμος ειρήνης, δικαιοσύνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων […] Ως γενικός γραμματέας του Ο.Η.Ε. έχω διαπιστώσει πόσο αποτελεσματικό μπορεί να είναι το Δ.Π.Δ. αλλά και πόσο έχουμε προχωρήσει. Πριν από δέκα χρόνια ελάχιστοι πίστευαν ότι το Δικαστήριο θα βρισκόταν σήμερα σε πλήρη λειτουργία και θα δίκαζε τους υπαίτιους γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Το γεγονός αυτό αποτελεί ένα ιστορικό ορόσημο. Η εποχή της ατιμωρησίας έχει τελειώσει. Τη θέση της, αργά αλλά σταθερά, παίρνει μια νέα «εποχή λογοδοσίας» […] Αυτοί που νόμιζαν ότι το Δικαστήριο θα ήταν απλώς κάτι παραπάνω από μια «χάρτινη τίγρη» έκαναν λάθος. Αντιθέτως, το Δ.Π.Δ. κάνει την παρουσία του όλο και πιο αισθητή. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι αυτοί που διαπράττουν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας να το φοβούνται. Το Δ.Π.Δ. παραμένει ωστόσο ένα δικαστήριο -έσχατο καταφύγιο, που παρεμβαίνει μόνο όταν τα εθνικά δικαστήρια δεν δρουν ή δεν μπορούν να δράσουν […]

Από άρθρο του γενικού γραμματέα του Ο.Η.Ε.
Ban Ki-moon.

Μπορεί ο γ.γ. του Οργανισμού Ηνωμένων Εχθρών να υπεραμύνεται της ύπαρξης και του ρόλου του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, αλλά οι μη σιτιζόμενοι με κουτόχορτο γνωρίζουν πολύ καλά ότι, εδώ και έξι (και πλέον) δεκαετίες, το ψευδοκράτος-τρομοκράτης της Μεσογείου, εκτός από τη συστηματική γενοκτονία του παλαιστινιακού πληθυσμού, επιδίδεται σε πειρατείες πλοίων στα διεθνή ύδατα (μεταξύ Κύπρου και Λιβάνου, περιοχή την οποία οι ναζισιωνιστές έχουν βαφτίσει «διεθνή ισραηλινά ύδατα»!!!), δολοφονώντας ή απάγοντας επιβάτες (τους οποίους οδηγεί σε μυστικές φυλακές, και συχνά τους κρατά σε κατάσταση ομηρίας για χρόνια) και πλιατσικολογώντας τα φορτία των πλοίων, χωρίς να του έχει επιβληθεί η ελάχιστη κύρωση. Οι ναζισιωνιστές θεωρούν ότι δικαιούνται να διαπράττουν οποιοδήποτε έγκλημα, χάρη στην ατιμώρητα που τους εξασφαλίζει η μόνιμη ανοχή των Η.Π.Α. και της Ευρώπης. Να υπενθυμίσουμε ότι, στα διεθνή ύδατα, κάθε πλεούμενο αποτελεί κομμάτι συγκεκριμένης χώρας (αυτής της οποίας φέρει τη σημαία) και η εκτέλεση νηοψίας πρέπει να έχει την έγκριση του Ο.Η.Ε. Προσέτι, η ναζισιωνιστική κυβέρνηση απορρίπτει την πρόταση του Ban Ki-moon για σύσταση διεθνούς επιτροπής διερεύνησης για τη σφαγή στο τουρκικό πλοίο –φτύνοντας (για μία ακόμη φορά) την περίφημη «διεθνή κοινότητα» και τις θριαμβολογίες του γ.γ. του Ο.Η.Ε. Οι σιωνιστές επαναλαμβάνουν πως δεν πρόκειται να άρουν τον (από ξηράς, θαλάσσης και αέρος) αποκλεισμό της Γάζας, με το επιχείρημα ότι έτσι αποτρέπουν το λαθρεμπόριο όπλων και τον εξοπλισμό των «τρομοκρατών». Έτσι, μετά τη δολοφονία αμάχων στο τουρκικό επιβατικό "Mavi Marmara" (σε απόσταση 65 ναυτικών μιλίων από την ακτογραμμή), κατέλαβαν (με το γνωστό πειρατικό ρεσάλτο) και το ιρλανδικό "Rachel Corrie" –στο οποίο επέβαιναν 19 άοπλοι ακτιβιστές. Το σκάφος με το «επικίνδυνο» φορτίο (οικοδομικά υλικά, αναπηρικά καροτσάκια, φάρμακα και χαρτί) κατελήφθη τα ξημερώματα της 5^ης Ιουνίου 2010, σε απόσταση 35 ναυτικών μιλίων από τις ακτές της Γάζας (πάντα σε διεθνή ύδατα, 20 μίλια πριν από τα όρια ζώνης του θαλάσσιου αποκλεισμού), ενώ είχε προηγηθεί η αχρήστευση των επικοινωνιακών συστημάτων του μέσω ηλεκτρονικών παρεμβολών. Οι επιβαίνοντες συνελήφθησαν χωρίς να προβάλουν αντίσταση και οδηγήθηκαν στο λιμάνι του Ashdod, όπου αρνήθηκαν (όπως και οι 682 της προηγούμενης εβδομάδας) να υπογράψουν τα σχετικά έγγραφα της σιωνιστικής υπηρεσίας μετανάστευσης (υπογραφή που θα ισοδυναμούσε με ομολογία παράνομης εισόδου στη χώρα, τη στιγμή που μεταφέρθηκαν εκεί χωρίς τη θέλησή τους) και παραιτήθηκαν από κάθε δικαίωμα προσφυγής στη σιωνιστική «Δικαιοσύνη».

Όπως δήλωσε η ακτιβίστρια Nilufer Cetin (επέβαινε στο "Mavi Marmara") «πυροβολούσαν ακόμα και ανθρώπους που κοιμούνταν˙ πέντε άνθρωποι πάνω στο σκάφος τραυματίστηκαν κατά την επίθεση και, παρά τις εκκλήσεις μας, οι Ισραηλινοί στρατιώτες δεν επέτρεψαν να τους δοθούν πρώτες βοήθειες. Περίμεναν τουλάχιστον μία ώρα. Είχαμε στο σκάφος χειρουργείο, 18 γιατρούς και δύο νοσοκόμους, όμως οι πέντε άνθρωποι πέθαναν…». Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν τα μέλη της αποστολής «Ένα καράβι για τη Γάζα», οι Μιχάλης Γρηγορόπουλος, Άρης Παπαδοκωστόπουλος, Δημήτρης Γελαλής και Θάνος Πετρογιάννης (από το πλήρωμα του σκάφους «Ελεύθερη Μεσόγειος»), είπαν μεταξύ άλλων: «Χτυπούσαν όποιον έβρισκαν. Ακόμα και τον Πολ, έναν μεσήλικα διαβητικό. Ιδιαίτερο μένος έδειξαν προς τον Πισσία, που κάποια στιγμή τον έδερναν δεκάδες άτομα. Μας κράτησαν σε εξευτελιστικές συνθήκες με πλήρη στέρηση των δικαιωμάτων μας. Δεν φάγαμε ούτε ήπιαμε τίποτα. Δεν επικοινωνήσαμε με κανέναν. Ζητούσαμε γιατρό και μας έστελναν κουκουλοφόρο. Το ηλεκτροσόκ σε όποιον αντιστάθηκε και οι πλαστικές σφαίρες ήταν η πάγια τακτική. Καθόμασταν κάτω με τα όπλα στον κρόταφο και όταν θέλαμε να πάμε στην τουαλέτα έπρεπε να σηκώνουμε το χέρι σαν τα μωρά. Μας υπέβαλαν συνέχεια σε εξετάσεις και μας ζητούσαν να υπογράψουμε χαρτιά στην εβραϊκή γλώσσα. Φυσικά αρνηθήκαμε…». Ο Μιχάλης Γρηγορόπουλος προχώρησε και σε μία ακόμη αποκάλυψη: όταν οι ναζισιωνιστές πεζοναύτες κατέλαβαν το πλοίο και συγκέντρωσαν βιαίως όλους τους επιβαίνοντες, ένας βαθμοφόρος έβγαλε έναν πολυσέλιδο πλαστικοποιημένο κατάλογο, στον οποίον υπήρχαν οι φωτογραφίες (συνοδεία ενός αντίστοιχου σύντομου βιογραφικού σημειώματος) όλων των μελών του πληρώματος και των επιβατών. Βάσει των φωτογραφιών, το ναζισιωνιστικό ραμποειδές ταυτοποιούσε  τον καθένα από τους επιβαίνοντες. Πώς απέκτησαν οι ναζισιωνιστές τις συγκεκριμένες πληροφορίες; Το ερώτημα είναι ρητορικό, καθώς είναι γνωστό τοις πάσι ότι οι μυστικές (αλλά και οι και φανερές) χαφιεδοϋπηρεσίες των κυβερνήσεων (που είναι πιόνια του υπερεθνικού και διεθνοποιημένου καπιταλισμού) συνεργάζονται αρμονικά μεταξύ τους για την αντιμετώπιση του κοινού εχθρού. Ανάλογες πληροφορίες είχε αποστείλει η Ε.Υ.Π. στις «αδελφές» ιταλικές χαφιεδοσυμμορίες το 2001, σχετικά με τους Έλληνες που είχαν σκοπό να μεταβούν στη Genova για τις διαδηλώσεις ενάντια στη σύνοδο G8. Επάγγελμα ρουφιάνος –με παχυλό μισθό και ασφάλιση...

Υπερσύγχρονες οικιστικές κατασκευές στην αποκλεισμένη Γάζα…

Κάποιοι θα λένε πως το συγκεκριμένο θέμα πήρε δυσανάλογες διαστάσεις και πως οι Ισραηλινοί συνηθίζουν να επιδεικνύουν ανάλογη συμπεριφορά. Ίσως, αλλά αυτήν τη φορά, υπήρξαν δολοφονημένοι πολίτες ενός κράτους με το οποίο το Ισραήλ δε βρίσκεται σε ευθεία (δηλαδή, ένοπλη) αντιπαράθεση. Και είναι λυπηρό το ότι πρέπει να υπάρξουν (άοπλοι και άμαχοι) νεκροί για να συγκινηθεί (όσο, τέλος πάντων συγκινείται) η «διεθνής κοινότητα» ή για να λάβει την ανάλογη (αν και ποτέ δεν είναι αρκετή) δημοσιότητα το ζήτημα αυτό. Είναι γνωστό πως αυτή δεν ήταν η πρώτη απόπειρα ενάντια στον αποκλεισμό της Γάζας: προηγήθηκαν πέντε επιτυχημένα ταξίδια μέσα στο 2008 (23.08, 28.10, 08.11, 08.12 και 19.12), από το κίνημα "Free Gaza", μέχρι να αποφασίσουν οι ναζισιωνιστές να επιτεθούν. Έτσι, στις 27.12.2008, διεμβόλισαν το πλοίο "Dignity", ενώ δύο φορές (13.01.2009 και 30.06.2009) έβαλαν εναντίον του σκάφους «Αρίων» -το οποίο και παρακράτησαν ως λάφυρο οι αιώνιοι κλεφτικοτάδες. Όλες οι επιθέσεις συνέβησαν στην ανοιχτή θάλασσα (διεθνή ύδατα), όπου ισχύει η «ελευθερία ναυσιπλοΐας». Το ναζισιωνιστικό ναυτικό μονίμως καταπατά τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (U.N.C.L.O.S. –ψηφισθείσα το 1982 και σε ισχύ από τις 16.11.1994), βάσει της οποίας το μόνο κράτος που μπορεί να ασκήσει έλεγχο σε ένα πλοίο είναι το ίδιο το κράτος του οποίου τη σημαία φέρει το πλοίο. Βέβαια, το ψευδοκράτος-τρομοκράτης κουρελιάζει όλες τις (χλιαρές και ανώδυνες) αποφάσεις των διεθνών οργανισμών, πόσω μάλλον τις απλές συστάσεις και προτάσεις. Έτσι, η ναζισιωνιστική κυβέρνηση απέρριψε (δια χλεύης) την απόφαση του Ο.Η.Ε. για σύσταση πολυεθνικής επιτροπής που θα διερευνήσει τα τελευταία εγκλήματα των ναζισιωνιστών, αποφασίζοντας να συστήσει δύο (ισραηλινές) «επιτροπές έρευνας»: η πρώτη, αποτελούμενη από απόστρατους στρατηγούς έχει ως αντικείμενο τη σύνταξη πορίσματος αναφορικά με το επιχειρησιακό σκέλος˙ η δεύτερη, αποτελούμενη από νομικούς και πρώην υψηλόβαθμους διπλωμάτες, καλείται να γνωμοδοτήσει εάν «συνάδουν προς τα προβλεπόμενα του διεθνούς δικαίου» τόσο η επίθεση εναντίον του "Freedom Flotilla" όσο και ο ναυτικός αποκλεισμός της Γάζας. Τους απόστρατους της στρατιωτικής επιτροπής διόρισε ο αρχηγός Γ.Ε.ΕΘ.Α. στρατηγός Gabi Ashkenazi –ο οποίος, μαζί με τον πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu και τον υπουργό «Άμυνας» Ehud Barak είναι οι βασικοί εντολοδότες των εκάστοτε στρατιωτικών επιχειρήσεων. «Δικαιοσύνη» σιωνιστικώ τω τρόπω…

Στη φωτογραφία του πρακτορείου Reuters εικονίζεται Παλαιστίνιος σε αναπηρικό καροτσάκι (κινούμενο με μπαταρίες) να διαδηλώνει κατά της δολοφονικής πειρατείας των ναζισιωνιστών. Η Χαμάς καταγγέλλει ότι, εδώ και αρκετές ημέρες, οκτώ φορτηγά με τρόφιμα και μερικά από τις εκατοντάδες αναπηρικά καροτσάκια που μετέφερε ο «Στολίσκος της Ελευθερίας» βρίσκονται ακινητοποιημένα στο μεθοριακό πέρασμα του Kerem Shalom (νοτιοανατολικά της Λωρίδας της Γάζας) και πως, από τα αναπηρικά καροτσάκια που προορίζονταν για τη Γάζα οι Ισραηλινοί αφαίρεσαν τις μπαταρίες…

Έγκλημα χωρίς τιμωρία...

Να, ας πούμε, ένα ερώτημα, που είναι και επίκαιρο. Ποια είναι η πιστοληπτική ικανότητα του Ισραήλ, που το χρέος του είναι υπερπολλαπλάσιο της παραγωγής του; Πώς αιτιολογούν οι οίκοι αξιολόγησης και οι δανειστές αυτής της χώρας τη στάση τους απέναντι στην οικονομία της; Ρητορικό είναι το ερώτημα. Αλλά απαντά σ' ένα σωρό άλλα ερωτήματα.

Γιώργος Παπαδόπουλος Τετράδης 
(«Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 6 Ιουνίου 2010)

Απάντηση (μακροσκελής και, μάλλον, εκνευριστική) στα σχόλια (με αφορμή την προηγούμενη ανάρτηση) των εκλεκτών Γιάννη Αγιάννη-Ιαβέρη και AngeTa:

Καταρχάς, σχετικά με την παρατήρηση «Γιατί δεν έχουμε οργανώσει και εμείς κονβόϊ με αίτημα ελευθερώστε την Κύπρο;», δεν έχω απάντηση. Αυτό, όμως, δε σημαίνει πως πρέπει να ακυρωθούν όλες οι κινητοποιήσεις υπέρ άλλων καταπιεσμένων λαών. Διότι, με τον ίδιο τρόπο σκέψης, μπορούμε να ζυγίσουμε δύο εκ διαμέτρου αντίθετες συμπεριφορές της λεγόμενης «διεθνούς κοινότητας»: από τη μία, επιτίθεται με λύσσα εναντίον κάποιων «απείθαρχων» και «μη συνεργάσιμων» κρατών (π.χ. Σερβία, Ιράκ, κλπ.), με πρόσχημα την κατάρριψη τυραννικών καθεστώτων (λες και είναι τα μοναδικά στην υφήλιο), την ύπαρξη των οποίων ευνόησαν οι ίδιοι οι (πλέον) τιμητές, αλλά τώρα δεν τους εξυπηρετούν στις «γεωπολιτικές» τους βλέψεις και προτεραιότητες˙ από την άλλη, κλείνει τα μάτια μπροστά στη διαρκή και συστηματική γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα (κατ’ επέκταση, σε ολόκληρη την κατεχόμενη Παλαιστίνη), από ένα ψευδοκράτος-τρομοκράτη και τοποτηρητή των συμφερόντων της διεθνούς χρηματοοικονομικής ολιγαρχίας.

Η σιωνιστική προπαγάνδα διατείνεται πως δεν υπάρχει ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα και ότι το Ισραήλ επιτρέπει (!!!) να εισέρχονται τόνοι τροφίμων και φαρμάκων. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος ο Ο.Η.Ε. (όπως με την σχετική έρευνα-αναφορά του Richard Goldstone και ανάλογες εκθέσεις της U.N.R.W.A. / Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για την αρωγή στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες) διαψεύδει τους ισχυρισμούς του ψευδοκράτους και κάνει λόγο για «ανθρωπιστική καταστροφή», στην οποία συνετέλεσαν σκόπιμες καταστροφές σε όλες τις βασικές υποδομές: καταστράφηκαν μεγάλες κτηνοτροφικές μονάδες, αλευρόμυλοι, μονάδες ηλεκτροδότησης, τσιμεντοβιομηχανίες, μονάδες ύδρευσης, δρόμοι, νοσοκομεία, ασθενοφόρα, δεκάδες χιλιάδες σπίτια και εκατοντάδες σχολεία. Μεγάλες εκτάσεις γης παραμένουν ακαλλιέργητες και αναξιοποίητες (στερώντας από τους Παλαιστίνιους σημαντικά μέσα επιβίωσης), αφού οι σιωνιστές έχουν ανακηρύξει «στρατιωτικές ζώνες» όλες τις περιοχές γύρω από τα σύνορά τους. Ανάλογους περιορισμούς και απαγορεύσεις υφίστανται και οι Παλαιστίνιοι αλιείς, στους οποίους απαγορεύεται (με χρήση πραγματικών πυρών) να ψαρεύουν σε απόσταση τριών μιλίων από τις ακτές –δεδομένου ότι στα 15 μίλια οι σιωνιστές βρήκαν φυσικό αέριο. Όσο για το ποια αγαθά επιτρέπεται να μπουν στα κατεχόμενα εδάφη, ο ναζισιωνιστικός σαδισμός οργιάζει: επιτρέπονται οι κρέμες προσώπου αλλά απαγορεύονται η σοκολάτα και ο καφές (θεωρούνται είδη πολυτελείας), απαγορεύεται η εισαγωγή οικοδομικών υλικών (με το πρόσχημα ότι μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως όπλα από τους «τρομοκράτες»), επιτρέπεται το κατεψυγμένο κρέας αλλά όχι το φρέσκο. Το ναζισιωνιστικό ψευδοκράτος δε σέβεται ούτε τα προγράμματα ανοικοδόμησης του Ο.Η.Ε. (τα ματαιώνει ή τα καθυστερεί εξωφρενικά), ενώ με καθυστερήσεις μηνών παραδίδονται κάποια από τα πακέτα για στεγαστική μέριμνα και παιδιατρική περίθαλψη. Είδη πρώτης ανάγκης για την καθημερινή επιβίωση του 1,5 εκατομμυρίου αποκλεισμένων (από ξηρά, θάλασσα και αέρα) Παλαιστινίων μετέφεραν τα πλεούμενα του "Freedom Flotilla" και όχι «όπλα για τους τρομοκράτες», όπως διέδιδε η ναζισιωνιστική λασπολογία. Συγκεκριμένα, στα αμπάρια των σκαφών, υπήρχαν: προκατασκευασμένα σπίτια, αναπηρικά καροτσάκια, οικοδομικά υλικά, ξυλεία, γεννήτριες, μηχανήματα αφαλάτωσης νερού, φάρμακα, τρόφιμα, ρούχα, κλπ. Όλα αυτά (μαζί με τα πλοία και τα προσωπικά αντικείμενα των επιβαινόντων), οι ναζισιωνιστές πειρατές τα κατέσχεσαν και τα ιδιοποιήθηκαν. Για το γλοιώδες αυτό πλιάτσικο (να το υπενθυμίσουμε και πάλι: σε διεθνή ύδατα) και την εν ψυχρώ δολοφονία άοπλων ακτιβιστών, ο William Burton (εκπρόσωπος του Λευκού οίκου) δήλωσε (στα πλαίσια της αναγνώρισης από τις Η.Π.Α. του δικαιώματος «αυτοάμυνας» των σιωνιστών) ότι «οι Η.Π.Α. λυπούνται βαθύτατα για την απώλεια ανθρώπινων ζωών και τους τραυματισμούς που προκλήθηκαν και εργάζονται αυτήν τη στιγμή για την κατανόηση των συνθηκών που περιβάλλουν αυτή την τραγωδία…», ενώ ο «ελπιδοφόρος» πλανηταρχίδης (Yes, we can’t) απεφάνθη πως «ακόμη και μια φραστική καταδίκη του Ισραήλ θα ήταν πρόωρη…». Στο ίδιο μήκος κύματος και τα υπόλοιπα «όργανα της διεθνούς κοινότητας»: Συμβούλιο Ασφαλείας, Ν.Α.Τ.Ο., Ο.Η.Ε. και λοιπές συμμορίες, χωρίς να κατονομάζουν το εγκληματικό ψευδοκράτος, εξέφρασαν την «οδύνη» τους και ζήτησαν (τρόπος του λέγειν) τη διενέργεια «ανεξάρτητων» ερευνών για τη διερεύνηση των συνθηκών, μπλα μπλα… Πάντως, στους ελάχιστους «επιφανείς» που δε μάσησαν τα λόγια τους, συγκαταλέγεται ο Richard Falk (ειδικός εισηγητής του Ο.Η.Ε. για τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη) ο οποίος δήλωσε: «Το Ισραήλ είναι ένοχο για την εξοργιστική στάση που τήρησε, κάνοντας χρήση φονικών όπλων εναντίον άοπλων πολιτών σε πλοία που βρίσκονταν σε διεθνή ύδατα όπου ισχύει η ελευθερία της ναυσιπλοΐας, σύμφωνα με το δίκαιο της θάλασσας. Είναι σημαντικό αυτοί οι Ισραηλινοί που ευθύνονται για την άνομη και φονική ενέργεια, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών ηγετών που έδωσαν τις διαταγές, να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη για τις άδικες αυτές πράξεις. Η ισραηλινή φονική επίθεση στον Στολίσκο της Ελευθερίας σε απόσταση 65 χιλιομέτρων από την κοντινότερη ακτή ήταν μια κατάφωρη παραβίαση του δικαίου της θάλασσας, που προστατεύει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας στα διεθνή ύδατα˙ το Ισραήλ είναι ένοχο κρατικής τρομοκρατίας […] αυτή η ειρηνική ανθρωπιστική πρωτοβουλία πολιτών από 50 χώρες είναι μια επείγουσα ανταπόκριση ενάντια στη συνέχιση ενός παράνομου αποκλεισμού που διαρκεί εδώ και περίπου τρία χρόνια προκαλώντας σοβαρή σωματική και ηθική βλάβη στο σύνολο του 1,5 εκατομμυρίου ανθρώπων που βρίσκονται παγιδευμένοι στη Γάζα. Μια τέτοια μαζική μορφή συλλογικής τιμωρίας αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, όπως επίσης και κατάφωρη παραβίαση της απαγόρευσης της συλλογικής τιμωρίας βάσει του Άρθρου 33 της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης […] Ως ειδικός εισηγητής για τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, εξοικειωμένος με τα δεινά του λαού της Γάζας, θεωρώ ότι πρόκειται για το πιο πρόσφατο παράδειγμα που η ισραηλινή στρατιωτική ασυδοσία δημιουργεί μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο. Αν δεν αναληφθεί άμεση και αποφασιστική δράση ώστε να αμφισβητηθεί η ισραηλινή πολιτική στη Γάζα, θα είμαστε όλοι συνένοχοι σε εγκληματικές πολιτικές που απειλούν την επιβίωση μιας ολόκληρης πολιορκημένης κοινότητας […] Ήρθε η ώρα να επιμείνουμε στον τερματισμό του αποκλεισμού της Γάζας. Η παγκόσμια εκστρατεία για το μποϊκοτάζ και την επιβολή κυρώσεων εναντίον του Ισραήλ αποτελεί πλέον ηθική και πολιτική επιταγή και είναι ανάγκη να βρει υποστήριξη και να ενισχυθεί από όλους […] είναι αμφίβολο εάν το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. θα επικρίνει το Ισραήλ ή θα παραπέμψει τις καταγγελίες περί εγκληματικής συμπεριφοράς στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για περαιτέρω ενέργειες˙ το Ισραήλ θα συνεχίσει κατά πάσα πιθανότητα να απολαμβάνει την ατιμωρησία χάρη στην προστασία που του παρέχουν οι Η.Π.Α. […]».

Σκίτσο του Carlos Latuff

Προφανώς, οι όποιες επιφυλάξεις προέρχονται από το γεγονός ότι στη συγκεκριμένη αποστολή (προηγήθηκαν άλλες οκτώ, αλλά αυτή υπήρξε η μαζικότερη και η μόνη αιματοβαμμένη) υπήρξε και τουρκική συμμετοχή –και ήταν αυτή η οποία πλήρωσε τον βαρύ φόρο αίματος. Σύμφωνοι, οι Τούρκοι ακτιβιστές είναι μέλη της Μ.Κ.Ο. "I.H.H. - Ίδρυμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας", η οποία χρηματοδοτείται από το κυβερνών ισλαμικό κόμμα (A.K.P.) του Ερντογάν και, όπως είναι λογικό, θέλει να υπονομεύσει τον ρόλο του Ισραήλ στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή και να αναλάβει η Τουρκία τον ρόλο του γενικού δερβέναγα της περιοχής, κλπ. Όλα αυτά είναι γνωστά και κατανοητά. Επίσης, όταν μιλάμε περί διπλωματίας, να μη λησμονούμε ότι πρόκειται για μια αρένα (σαλονάτη μεν, λαβυρινθώδη δε) όπου έννοιες όπως «μπέσα» ή «εντιμότητα» δεν έχουν καμία αξία και υπόσταση. Αυτό αποδεικνύεται και από τη στάση του Ισραήλ να μην αναγνωρίσει την εκλεγμένη (το 2004) κυβέρνηση της Χαμάς και να βομβαρδίσει (από 27.12.2008 και για 22 ημέρες) τη Γάζα (επιχείρηση «Συμπαγές Μολύβι»), με απολογισμό σχεδόν 1.500 νεκρούς Παλαιστίνιους και καταστροφή όλων των βασικών κοινωνικών υποδομών. Στις αδιέξοδες και λιμοκοντόρικες πρακτικές της διεθνούς διπλωματίας (η οποία λειτουργεί ως το νομιμοποιημένο προκάλυμμα της αιμοσταγούς υπερεθνικής οικονομικής ελίτ) αντιπαρατίθεται η γενναία αποκοτιά των ενεργών πολιτών κι ευαισθητοποιημένων ανθρώπων, οι οποίοι (εν προκειμένω, προερχόμενοι από 30 διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες) αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες έμπρακτης αλληλεγγύης και ουσιαστικής αρωγής σε έναν καταδικασμένο λαό. Όσο για τις διαφωνίες σχετικά με τις απόψεις του Δελαστίκ (οι οποίες, όντως, «μπάζουν» αλλά δεν είναι και για πέταμα), τίθεται το αιώνιο δίλημμα: διαλέγεις με ποιους θα συμπορευτείς και ποιους θα εγκαταλείψεις…

Σχετικά με την κουτοπόνηρη στάση της κυπριακής κυβέρνησης, γράφει η εφημερίδα «Κόντρα» (φύλλο 601, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010) σε άρθρο με τίτλο «Κυπριακή κυβέρνηση: Σύμμαχος των Σιωνιστών»:

[…] Το πρωί της Παρασκευής 28 Μάη κατέπλευσε ανοιχτά της Λάρνακας, στα διεθνή χωρικά ύδατα, η «Σφενδόνη». 35 άνθρωποι, ανάμεσά τους βουλευτές και ευρωβουλευτές από διάφορες χώρες (συμμετείχαν οι έλληνες βουλευτές Τ. Κουράκης και Ο. Βουδούρης και ο ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ Κ. Τριανταφυλλίδης, υπεύθυνος του ευρωκοινοβούλιου για τις σχέσεις με τους Παλαιστίνιους) θα επιβιβάζονταν στη «Σφενδόνη», χρησιμοποιώντας ένα μικρό σκάφος που θα τους έβγαζε στ’ ανοιχτά, δεδομένου ότι η Κυπριακή κυβέρνηση είχε απαγορεύσει κάθε προσέγγιση των πλοίων του Στόλου της Ελευθερίας στα κυπριακά λιμάνια. Παρασκηνιακά, η κυβέρνηση της Κύπρου επικαλούνταν από μέρες απειλές του Ισραήλ, ότι θα αναγνωρίσει το λιμάνι της κατεχόμενης Αμμοχώστου και θα το χρησιμοποιεί για τουριστικές δραστηριότητες, εάν βοηθούσε το Στόλο της Ελευθερίας, όπως είχε κάνει παλαιότερα με άλλες αποστολές! Οι άνθρωποι που θα επιβιβάζονταν στη «Σφενδόνη» σεβάστηκαν τη θέληση της Κυπριακής κυβέρνησης, γι’ αυτό και η επιβίβασή τους θα γινόταν έξω από τα χωρικά ύδατα της Κύπρου. Με έκπληξή τους, όμως, είδαν, το Λιμενικό της Κύπρου να απαγορεύει τον απόπλου του σκάφους που θα τους μετέφερε στ’ ανοιχτά και να κρατάει την άδεια του καπετάνιου. Βουλευτές, ευρωβουλευτές και λοιποί αλληλέγγυοι επιβιβάστηκαν σε πούλμαν και κινήθηκαν προς τη Λεμεσσό, για να βρουν άλλη λύση να «δραπετεύσουν» από την Κύπρο. Ολόκληρη τη μέρα κινούνταν από λιμάνι σε λιμανάκι, προσπαθώντας να βρουν ένα φουσκωτό έστω να βγουν έξω και κάθε απόπειρα ακυρωνόταν από δεκάδες μπάτσους και ασφαλίτες. Στο τέλος οι ξένοι (πλην Ελλήνων και Κυπρίων) αναγκάστηκαν να μεταβούν στην κατεχόμενη Αμμόχωστο και να φύγουν από εκεί με σκάφος για τα διεθνή ύδατα, όπου επιβιβάστηκαν στα πλοία του Στόλου της Ελευθερίας. Το πρωί, το σκάφος «Challenger II», του Free Gaza Movement, το οποίο είχε αποπλεύσει από την Κρήτη με καπετάνιο τον Γιώργο Κλώντζα, παρουσίασε σοβαρό πρόβλημα. Ο καπετάνιος δήλωσε ότι δεν μπορεί να πάρει την ευθύνη να συνεχίσει το ταξίδι προς τη Γάζα και πως πρέπει να βγάλει τους επιβάτες σε ασφαλές σημείο στη στεριά. Το Λιμενικό της Κύπρου του αρνήθηκε την πρόσβαση. Από την πλευρά του FGM του υποδείχτηκε εν ανάγκη να βγει στην κατεχόμενη Αμμόχωστο. Ο Γ. Κλώντζας ξεκαθάρισε πως ο ίδιος, ως έλληνας καπετάνιος, δεν μπορεί να νομιμοποιήσει την κατοχή της Κύπρου. Περίμενε να φτάσει στην περιοχή το τουρκικό σκάφος «Mavi Marmara», στο οποίο μετεπιβίβασε τους επιβάτες με ασφάλεια. Στη συνέχεια, επικοινώνησε με το Λιμενικό της Κύπρου και ζήτησε να του δώσουν την άδεια να βγάλει το σκάφος στη στεριά, για να το τραβήξει έξω, επειδή έκανε νερά. Το Λιμενικό του απάντησε να περιμένει και σε λίγο του είπε να γυρίσει πίσω στην Κρήτη. Τους απάντησε ότι αυτό είναι ανέφικτο, διότι δεν θα μπορεί να ελέγξει τα νερά στην ανοιχτή θάλασσα. Του έστειλαν επιθεωρητή, ο οποίος αρχικά του είπε ότι «δεν είναι τίποτα». Όταν ο Κλώντζας του απάντησε «εντάξει, θα γυρίσω στην Κρήτη, αλλά θα έρθεις και εσύ μαζί μου», κατέβηκε έντρομος, επιβεβαιώνοντας ότι το σκάφος πρέπει να τραβηχτεί έξω από τη θάλασσα. Είχε προλάβει, όμως, να πει σε μέλος του πληρώματος: «γιατί δεν πάτε στην Αμμόχωστο;». Καθαρά προβοκατόρικα, δηλαδή, έσπρωχναν το ελληνικό πλήρωμα να βγει στα κατεχόμενα, για να καταγγείλει μετά όλη την αποστολή ότι παίζει τουρκικό παιχνίδι. Χάρη στην επιμονή του και μετά από μεγάλη ταλαιπωρία, ο Κλώντζας κατάφερε να τον αφήσουν να βγάλει το σκάφος σε καρνάγιο της Λεμεσσού. Το δεύτερο σκάφος του FGM, το «Challenger I» είχε επίσης μια βλάβη και ζήτησε να βγει να τη φτιάξει. Ανάγκασαν τον βρετανό καπετάνιο να πάει στην Αμμόχωστο για να επισκευάσει τη βλάβη και να ξαναγυρίσει στο Στόλο […]. 

Υ.Γ. (κυρίως, για τον Γιάννη): Σύντομα θα γίνουν οι κληρώσεις για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις στα ομαδικά αθλήματα. Ως γνωστόν, το Ισραήλ συμμετέχει στους εν λόγω θεσμούς (ως ευρωπαϊκή χώρα;) και ουδέποτε του απαγορεύθηκε η συμμετοχή –παρά τα αλλεπάλληλα εγκλήματά του. Έστω, να δεχτούμε ότι οι απαρτίζοντες τις διεθνείς ομοσπονδίες (U.E.F.A., F.I.BA., κλπ) είναι ανάλγητοι γραφειοκράτες που ενδιαφέρονται να γεμίσουν το ταμείο τους. Και από τις διοικήσεις των συλλόγων (Ανωνύμων Εταιρειών) η ίδια στάση είναι αναμενόμενη. Το λυπηρό είναι όταν την ίδια απάθεια δείχνουν οι αθλητές (αρκετοί εκ των οποίων αρέσκονται να δηλώνουν «πολιτικοποιημένοι») και, κυρίως, οι οπαδοί (οι περισσότεροι εκ των οποίων ανήκουν στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα), όταν με την παρουσία τους νομιμοποιούν τη συμμετοχή του εγκληματία. Μήπως ήρθε η ώρα να δούμε μια δραστικότερη αντίδραση, πέρα από κάποια πανό και φραστικά συνθήματα στις εξέδρες;