Αιτίες και αποτελέσματα...

Όταν, την άνοιξη του 2010, ο εντεταλμένος λακές (λέγε με g.a.p.) του διεθνούς τοκογλυφικού διευθυντηρίου αποφάσισε (κατόπιν εντολών άνωθεν, φυσικά) να ενεχυριάσει μία ολόκληρη χώρα για τις επόμενες (άγνωστο πόσες) δεκαετίες, αποκαλύφθηκε πάραυτα η χρόνια και μόνιμη σύγχυση που χαρακτηρίζει τη συντριπτική πλειονότητα της ιθαγενούς δίποδης μάζας. Χωρίς να διαθέτουν το ελάχιστο θεωρητικό υπόβαθρο ή τις απαραίτητες (έστω, στοιχειώδεις) ιστορικές και οικονομικές γνώσεις, διάφορα απονευρωμένα ανδράποδα (κοινώς, ευήθεις ψηφοφόροι) και σπιθαμιαίοι οσφυοκάμπτες (ευπειθείς «νοικοκυραίοι» και ασπόνδυλα ανδρείκελα με ψυχοσύνθεση σκλάβου) εκστόμιζαν σφόδρα φιλομνημονιακούς δεκάρικους και αναμασούσαν ολάκερη τη χυδαία δωσιλογική προπαγάνδα των νεοφιλελεύθερων απολογητών (π.χ. Μάνος, Ανδριανόπουλος και λοιπά σκύβαλα της μεγαλοαστικής παρασιτικής πολιτικάντικης κάστας που σιγοντάριζαν ασμένως την ψευδοκυβέρνηση του αμερικανοθρεμμένου μαμάκια) όπως: «αν δεν πάρουμε το δάνειο θα χρεοκοπήσουμε και δε θα έχουμε τρόφιμα, ρούχα, ηλεκτρικό ρεύμα, πετρέλαιο, φυσικό αέριο, κλπ, διότι δεν παράγουμε τίποτα…», «τόσα χρόνια ζούσαμε με δανεικά, μέσα στην πολυτέλεια και τη χλιδή…» (κλασικό παράδειγμα καλλιεργημένου έξωθεν ενοχικού συνδρόμου) ή επίσης, και αυτή ήταν η μέγιστη ηλιθιότητα που ακούσαμε όλους αυτούς τους μήνες, «πρέπει να πάρουμε το δάνειο, για να μπορούμε να έχουμε αγαθά πολυτελείας…» -πιστεύοντας ότι τα δανεικά θα διοχετεύονταν οπουδήποτε αλλού εκτός από το τραπεζικό σύστημα. Όσοι τολμούσαν να υψώσουν αντιμνημονιακό ανάστημα και προειδοποιούσαν για τη διαφαινόμενη καταστροφή, χαρακτηρίζονταν αυτομάτως (από τους ολίγιστους ενδοτικούς) «Κασσάνδρες» ή ακόμη και «εθνικοί μειοδότες». Πλέον, όχι μόνο τα αγαθά πολυτελείας είναι απρόσιτα για όλο και περισσότερους, αλλά οσονούπω και πολλά από τα είδη πρώτης ανάγκης (τα άκρως απαραίτητα για την καθημερινή επιβίωση) θα γίνουν πιο δυσαπόκτητα –σε συνδυασμό με το διαρκές πετσόκομμα των εργασιακών και συνταξιοδοτικών αποδοχών, τη γιγάντωση της ανεργίας και τα μονιμοποιημένα χαράτσια. Τώρα, τα φιλομνημονιακά αθύρματα, έχοντας υποθηκεύσει τη ζωή των απογόνων τους (και, μάλιστα, σε βάθος γενεών) ξεσηκώνονται και (με σπασμωδικές κινήσεις) προσπαθούν να περισώσουν ό,τι μπορούν. Είναι όμως πάρα πολύ αργά και, δυστυχώς, μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά…

 

Μια πολύ καίρια και βασική πτυχή του θέματος «δανεισμός» δίνει η εβδομαδιαία εφημερίδα «Κόντρα», (φύλλο 663, Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2011), σε άρθρο με τίτλο «Πολύχρονο αλυσόδεμα του ελληνικού λαού στο ζυγό του χρηματιστικού κεφάλαιου» -απ’ όπου και αναδημοσιεύουμε:

[…] Αν μετράμε καλά, αυτή είναι η τέταρτη «σωτηρία της χώρας» από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Η πρώτη σωτηρία ήρθε με το Μνημόνιο, το οποίο μέσα σε τρία χρόνια θα καθιστούσε το ελληνικό κρατικό χρέος βιώσιμο, θα γλίτωνε την Ελλάδα από την «αναδιάρθρωση» που θα ισοδυναμούσε με χρεοκοπία και θα την οδηγούσε ξανά περήφανη στις «αγορές», από τις οποίες θα μπορούσε να δανειστεί με «λογικά» και «δίκαια» επιτόκια. Ύστερα ήρθε η απόφαση της 25ης Μάρτη, σύμφωνα με την οποία η μείωση επιτοκίων στα δάνεια της τρόικας θα έλυνε τα προβλήματα που δεν είχε λύσει το Μνημόνιο. Ακολούθησε το Μεσοπρόθεσμο και η συμφωνία της 21ης Ιούλη, που «έβαλαν πάτο στο βαρέλι» (κατά την παπάρα του Βενιζέλου, που του άρεσε τόσο πολύ ώστε την επαναλάμβανε τουλάχιστον δυο-τρεις φορές την ημέρα) και «έφερε το μεγαλύτερο δανειακό πακέτο στην ιστορία της χώρας», όπως καμάρωνε ο Παπανδρέου. Έτσι, φτάσαμε στην τέταρτη «διάσωση», αυτή της 26ης Οκτώβρη. Η οποία, όπως αντιλαμβάνεστε, δεν θα είναι και η τελευταία. Αρκεί μια ματιά στις σελίδες του διεθνούς Τύπου για να αντιληφθεί κανείς ότι με τη συμφωνία της 26ης Οκτώβρη οι ιμπεριαλιστές της Ευρώπης απλά «αγόρασαν χρόνο». Το πρόβλημα της διαχείρισης του κρατικού χρέους (που δεν είναι ούτε αποκλειστικά ούτε κυρίως ελληνικό, αν σκεφτούμε τα μεγέθη Ιταλίας, Ισπανίας, Βελγίου και Γαλλίας, που περιμένουν στη… λίστα αναμονής των «κερδοσκόπων», δηλαδή του χρηματιστικού κεφάλαιου που δεν έχει πατρίδα και εθνικές ευαισθησίες), παραμένει και είναι δισεπίλυτο, γιατί προσκρούει στην ίδια τη λειτουργία των οικονομικών νόμων του καπιταλισμού και στους ανταγωνισμούς ανάμεσα στα τεράστια μονοπώλια και τα ιμπεριαλιστικά κράτη που τα εκπροσωπούν. Η συμφωνία της 26ης Οκτώβρη, ακόμη και σε επίπεδο διακηρυκτικής σαφήνειας είναι πολύ πίσω απ’ αυτή της 21ης Ιούλη. Το μόνο που είναι συγκεκριμένο σ’ αυτή είναι πρώτο το νέο δανειακό πακέτο των 130 δισ. ευρώ προς την Ελλάδα και δεύτερο η εφαρμογή ενός αναβαθμισμένου καθεστώτος σκληρής επιτήρησης/εποπτείας από ειδικό μηχανισμό της ΕΕ και του ΔΝΤ. Πριν από οτιδήποτε άλλο, πρέπει να ρίξουμε μια ματιά σε μερικούς αριθμούς, οι οποίοι αποκαλύπτουν κάποιες… περίεργες συμπτώσεις. Το νέο δανειακό πακέτο προς την Ελλάδα, για την περίοδο 2012-14 (στο οποίο θα συγχωνευτεί και το υπόλοιπο του πρώτου δανείου) είναι 130 δισ. ευρώ. Συνολικά, τα δάνεια από ΕΕ και ΔΝΤ θα είναι 208 δισ. ευρώ (78+130) και όχι 240 (110+130), όπως το φουσκώνει η κυβέρνηση. Αυτό, όμως, είναι λεπτομέρεια. Άλλη σύγκριση έχει σημασία. Σύμφωνα με τα επίσημα κρατικά στοιχεία (εισηγητική έκθεση προϋπολογισμού), την περίοδο 2012-14 λήγει και πρέπει να αποπληρωθεί κρατικό χρέος συνολικού ύψους 130,4 δισ. ευρώ (35,2 δισ. το 2012, 37,6 δισ. το 2013 και 57,6 δισ. το 2014)! Βλέπουμε, δηλαδή, ότι το ύψος του νέου δανειακού πακέτου είναι ίσοι με τις λήξεις κρατικών δανείων της περιόδου αναφοράς. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε, όπως λέει και η γνωστή διαφήμιση. Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση. Το πρώτο δάνειο ήταν 110 δισ. Όσο ακριβώς ήταν και το ύψος των κρατικών δανείων που έληγαν την περίοδο αναφοράς του. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι χορηγούν στο ελληνικό κράτος νέα δάνεια που φτάνουν ίσα-ίσα για να αποπληρωθούν τα παλιά. Μόνο αυτό τους ενδιαφέρει. Να μην υπάρξει πρόβλημα στην αποπληρωμή των κεφαλαίων που διαχρονικά τοποθετούν στην επιχείρηση «ελληνικό κράτος» το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και οι εγχώριες τράπεζες, με τη μορφή δανείων. Ως προς αυτό, η συμφωνία της 26ης Οκτώβρη δεν διαφέρει σε τίποτα από τη συμφωνία που οδήγησε στην πρώτη δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο. Αποφάσισαν να χορηγήσουν δάνεια ύψους 130 δισ. ευρώ για την τριετία 2012-2014, που ισούνται με το σύνολο των χρεολυσίων που πρέπει να καταβάλλει στους δανειστές του το ελληνικό κράτος την ίδια περίοδο. Ουσιαστικά, η μόνη σίγουρη απόφαση που πήρε η σύνοδος κορυφής της Ευρωζώνης τα χαράματα της 27ης Οκτώβρη είναι η ανανέωση ενός ακόμη μέρους των παλιών δανείων (συγκεκριμένα των δανείων που λήγουν την περίοδο 2012-14) με νέα δάνεια, με επαχθέστερους επιτοκιακούς όρους και επαχθέστερους όρους αποπληρωμής, δεδομένου ότι δεν θα υπάγονται στο εσωτερικό ελληνικό Δίκαιο, αλλά στο βρετανικό ή άλλο Δίκαιο αποικιοκρατικής αντίληψης, που εξασφαλίζει απόλυτα τους δανειστές έναντι του οφειλέτη. Και οι τόκοι; Οι τόκοι που θα πληρώνονται κάθε χρόνο αυτή την περίοδο. Οι τόκοι θα πληρώνονται κανονικά από τον κρατικό προϋπολογισμό, όπως συμβαίνει και τώρα. Τα δάνεια της τρόικας χρησιμοποιούνται για την αποπληρωμή των χρεολυσίων των προηγούμενων δανείων και οι τόκοι καλύπτονται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Γι’ αυτό και διογκώνονται τα ελλείμματα, παρά τη σκληρή δημοσιονομική πολιτική. Αυτά τα ελλείμματα καλύπτονται με τον λεγόμενο βραχυπρόθεσμο δανεισμό (έντοκα γραμμάτια 3μηνης, 6μηνης και 12μηνης διάρκειας), ο οποίος γίνεται από τις τράπεζες με εξωφρενικά τοκογλυφικούς όρους. Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι δανείζεται για να πληρώνει μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες. […].

Υ.Γ. Καθώς η συμμορία των μνημονιακών δωσίλογων διευρύνεται (λέγε με τρικομματική συγκυβέρνηση υποταγής, με πρωθυπουργό-αχυράνθρωπο τραπεζίτη και φασίστες υπουργούς), ας θυμηθούμε τι δήλωσε ο Wolfgang Schäuble (υπουργός οικονομικής κυριαρχίας του 4^ου Reich) σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό «Spiegel» : «[…] η Ελλάδα είναι μοναδική και ιδιαίτερη περίπτωση. Ως αντάλλαγμα για μεγαλύτερη βοήθεια από τα κράτη-μέλη, η Ελλάδα θα πρέπει να λάβει σκληρά μέτρα και να δεχθεί μια πολύ πιο στενή εποπτεία˙ θα μπορούσαμε ακόμα να πούμε ότι προσωρινά θα εκχωρήσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας. Δεν πιστεύω ότι κάποια άλλη χώρα θα θελήσει να της επιβληθούν τέτοια μέτρα, ακόμη και αν βρεθεί στην έσχατη ανάγκη […]». Όχι, η χώρα δεν τελεί υπό καθεστώς κατοχής και δεν είμεθα υποτελείς ραγιάδες…

 

Παντού και πάντοτε...

Στη στήλη «Μ’ ένα περιστέρι στον Κορυδαλλό», (εφημερίδα «Κόντρα», φύλλο 631, Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2011) η πολύτιμη πέννα του Θ.Μ. παραθέτει ένα άκρως επίκαιρο και διαχρονικό απόσπασμα από το έργο του Karl Marx «Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία, 1848-1850». Το απόσπασμα προέρχεται από το πρώτο μέρος του έργου που φέρει τον τίτλο «Η ήττα του Ιουνίου του 1848». Ο Marx συνέγραψε το εν λόγω πόνημα μεταξύ Ιανουαρίου και Οκτωβρίου του 1850 και η έκδοση του 1895 πραγματοποιήθηκε από τον Friedrich Engels –ο οποίος έγραψε και τον πρόλογο.

Ύστερα από την επανάσταση του Ιούλη, όταν ο φιλελεύθερος τραπεζίτης Λαφίτ οδηγούσε στο δημαρχείο θριαμβευτικά τον compère του (σσ. γαλλική λέξη με διφορούμενη έννοια: κουμπάρος ή συνεργός σε κάποια μηχανορραφία ή περιπέτεια), τον δούκα της Ορλεάνης –που ανέβηκε στο θρόνο της Γαλλίας με το όνομα Λουδοβίκος Φίλιππος– άφησε να του ξεφύγουν οι λέξεις «από δω και μπρος θα κυριαρχούν οι τραπεζίτες». Ο Λαφίτ είχε προδώσει το μυστικό της επανάστασης.

Στην εποχή του Λουδοβίκου Φιλίππου δεν κυριαρχούσε η γαλλική αστική τάξη, αλλά μόνο μια ομάδα της, τραπεζίτες, βασιλιάδες του χρηματιστηρίου, βασιλιάδες των σιδηροδρόμων, ιδιοκτήτες ορυχείων, κάρβουνου και σίδερου, ιδιοκτήτες δασών, ένα μέρος των τσιφλικάδων πού συνενώθηκαν μ’ αυτούς –η λεγόμενη αριστοκρατία του χρήματος. Αυτή κάθισε στο θρόνο, αυτή υπαγόρευε τους νόμους στις βουλές, αυτή μοίραζε τις δημόσιες θέσεις, από το υπουργείο ως τα γραφεία των καπνών. Η καθαυτό βιομηχανική αστική τάξη αποτελούσε ένα μέρος της επίσημης αντιπολίτευσης, δηλαδή δεν αντιπροσωπευόταν στις βουλές παρά σα μειοψηφία. Η αντιπολίτευσή της πρόβαλλε τόσο πιο αποφασιστικά όσο πιο ξεκάθαρα αναπτυσσόταν η αποκλειστική κυριαρχία της αριστοκρατίας του χρήματος κι όσο περισσότερο αυτή η ίδια θεωρούσε εξασφαλισμένη την κυριαρχία της πάνω στην εργατική τάξη ύστερα από τις πνιγμένες στο αίμα εξεγέρσεις του 1832, 1834 και 1839. Η μικροαστική τάξη σ’ όλες τις διαβαθμίσεις της, όπως και η αγροτική τάξη, είχαν αποκλειστεί ολότελα από την πολιτική εξουσία. Τέλος, μέσα στην επίσημη αντιπολίτευση ή ολότελα έξω από το "pays legal" (σσ. ο κύκλος των ανθρώπων που είχαν εκλογικό δικαίωμα. Έτσι ονόμαζαν στο καθεστώς της μοναρχίας του Ιούλη την άρχουσα μειοψηφία που είχε δικαίωμα ψήφου, σε αντίθεση με τις πλατιές μάζες του πληθυσμού που είχαν στερηθεί αυτό το δικαίωμα) βρίσκονταν οι ιδεολογικοί εκπρόσωποι και τα φερέφωνα των πιο πάνω τάξεων, οι σοφοί τους, οι δικηγόροι τους, οι γιατροί τους κλπ, με μια λέξη οι λεγόμενες "αξίες" τους.

Δημοσιονομικές δυσχέρειες έκαναν τη μοναρχία του Ιούλη να είναι από την αρχή εξαρτημένη από τη μεγαλοαστική τάξη και η εξάρτησή της από τη μεγαλοαστική τάξη έγινε μια αστείρευτη πηγή για το μεγάλωμα των δημοσιονομικών δυσχερειών.

(…) Αντίθετα, η ομάδα της αστικής τάξης που κυβερνούσε και νομοθετούσε με τις βουλές είχε άμεσο συμφέρον στην καταχρέωση του κράτους. Το κρατικό έλλειμμα, αυτό ήταν ίσα-ίσα το καθαυτό αντικείμενο της κερδοσκοπίας της και η κύρια πηγή του πλουτισμού της. Κάθε χρόνο κι από ένα νέο έλλειμμα. Ύστερα από κάθε τέσσερα-πέντε χρόνια κι από ένα νέο δάνειο. Και κάθε νέο δάνειο πρόσφερε στη χρηματική αριστοκρατία μια καινούργια ευκαιρία να κατακλέβει το κράτος που κρατιόταν τεχνικά στο χείλος της χρεωκοπίας -και που ήταν υποχρεωμένο να διαπραγματεύεται με τους τραπεζίτες κάτω από τους πιο δυσμενείς όρους. Κάθε νέο δάνειο της πρόσφερε μια ακόμη ευκαιρία να καταληστεύει με χρηματιστηριακές επιχειρήσεις το κοινό που τοποθετούσε τα κεφάλαιά του σε κρατικά ομόλογα και που στα μυστικά τους ήταν μπασμένες η κυβέρνηση και η πλειοψηφία της βουλής. Γενικά, η αστάθεια στην κατάσταση της κρατικής πίστης και η γνώση των κρατικών μυστικών έδινε στους τραπεζίτες και στους συνεταίρους τους στις βουλές και στο θρόνο τη δυνατότητα να προκαλούν εξαιρετικές, απότομες διακυμάνσεις στην τρέχουσα τιμή των κρατικών τίτλων, που δε μπορούσαν να έχουν κάθε φορά άλλο αποτέλεσμα παρά την καταστροφή μιας μάζας μικρότερων κεφαλαιούχων και το μυθικά γρήγορο πλουτισμό των μεγάλων παιχτών. Και μια που το κρατικό έλλειμμα ήταν το άμεσο συμφέρον της άρχουσας μερίδας της αστικής τάξης, εξηγείται γιατί οι έκτακτες κρατικές δαπάνες στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Λουδοβίκου Φιλίππου ξεπέρασαν πολύ περισσότερο από το διπλάσιο τις έκτακτες κρατικές δαπάνες του Ναπολέοντα, κι έφτασαν μάλιστα περίπου τα 400 εκατομμύρια φράγκα το χρόνο, ενώ οι ετήσιες εξαγωγές της Γαλλίας σπάνια ανέβαιναν στο ύψος των 750 εκατομμυρίων φράγκων κατά μέσον όρο. Τα τεράστια ποσά που κυλούσαν έτσι μέσα από τα χέρια του κράτους, έδιναν επί πλέον ευκαιρίες για δόλια συμβόλαια προμηθειών, για δωροδοκίες, καταχρήσεις και για κάθε λογής μπαγαμποντιές. Η εξαπάτηση του κράτους, όπως γινόταν χοντρικά με τα δάνεια, επαναλαμβανόταν και λιανικά στα δημόσια έργα. Οι σχέσεις ανάμεσα στη βουλή και στην κυβέρνηση πολλαπλασιάζονταν σα σχέσεις ανάμεσα σε ξεχωριστές διαχειρίσεις και σε ξεχωριστούς εργολάβους.

Σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου

Η Αγία Τράπεζα...

Αδίκως διαμαρτύρεστε και υποπίπτετε στο ασυγχώρητο αμάρτημα του χυδαίου λαϊκισμού: η δωσίλογη κυβέρνηση των πράσινων ανδρείκελων διεκπεραιώνει στο ακέραιο την αποστολή της, βάσει σταθερού και ανυποχώρητου προγράμματος. Τουλάχιστον, να κατανοήσουν και οι τελευταίοι αφελείς αυτής της χώρας (διότι, η συντριπτική πλειονότητα προσέρχεται στις κάλπες ωθούμενη από ευτελή κι εμετικά μικροσυμφέροντα) πως οι εκάστοτε τρόφιμοι του χαμαιτυπείου της πλατείας Συντάγματος (και, εν γένει, τα ποικιλόμορφα και με πολιτικό προσωπείο διευθυντήρια) δεν είναι «υπηρέτες του λαού», παρά εντεταλμένοι αχυράνθρωποι των υπερεθνικών ελίτ και του παγκοσμιοποιημένου (πλέον) κεφαλαίου –και, δη, του τραπεζικού. Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια λειτουργεί και η παρασιτική συμμορία του ΓΑΠ (Γλοιώδης Αυλικός Πλουτοκρατών) με τους ποικιλόμορφους θεσμοθετημένους κατασταλτικοί μηχανισμοί της. Έτσι, υπό την καθοδήγηση της επονομαζόμενης «τρόικας» (Δ.Ν.Τ., Ε.Ε. και Ε.Κ.Τ.) το υπουργείο Οικονομικών προχωρά στην (εσπευσμένη και κατεπείγουσα) κατάρτιση νομοσχεδίου για τη δημιουργία «Ταμείου Σταθερότητας του Χρηματοπιστωτικού Συστήματος» -το οποίο προβλέπεται στο μνημόνιο (καλύτερα, μνημόσυνο) που έχει συνυπογράψει η δωσίλογη ψευδοκυβέρνηση (μαζί με τους ψευδοπατριώτες του Καρατζαφύρερ) και επικυρώθηκε στις 6 Μαΐου 2010 υπό τον βαρύγδουπο τίτλο «Μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ και το διεθνές νομισματικό ταμείο». Σύμφωνα με το υπό κατάρτιση νομοσχέδιο, τον πρώτο λόγο θα έχει η Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία θα αναλάβει τη στελέχωση του Ταμείου -το οποίο θα προικοδοτηθεί με 10 δισεκατομμύρια ευρώ (ποσό το οποίο, αν χρειαστεί, θα ενισχυθεί περισσότερο) προερχόμενα (όπως πάντα) από τη βίαιη φορολόγηση των υπηκόων. Υποτίθεται ότι αποστολή του συγκεκριμένου Ταμείου θα είναι να δοκιμάσει τις αντοχές των τραπεζών, προκειμένου να διαπιστώσει εγκαίρως τις ανάγκες τους για κεφάλαια –ανάγκες που θα προκύψουν μετά τις διαγραφές των επισφαλών απαιτήσεων (π.χ. δάνεια που δεν μπορούν να «εξυπηρετηθούν» λόγω αδυναμίας των δανειοληπτών) και θα δίνει το «φιλί της ζωής» στους μεγαλοσαράφηδες όταν οι διοικήσεις των τοκογλυφικών καταστημάτων θα δηλώνουν ότι δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες αυτές μέσω αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου. Ουσιαστικά, πρόκειται για μία ακόμη χαριστική ρύθμιση υπέρ των αδηφάγων αρπακτικών του χρήματος, περί ενός ακόμη μηχανισμού σωτηρίας των υπερκερδών του εγχώριου τραπεζικού συστήματος –μετά τα «πακέτα σωτηρίας» των δισεκατομμυρίων ευρώ (28 + 15 = 43) που έχουν ήδη διατεθεί για το χατίρι τους. Τι προβάλλεται ως αντάλλαγμα σε όλα αυτά; πιθανότητα η τράπεζα θα δίνει στο Ταμείο έναν αριθμό προνομιούχων μετοχών (αντίστοιχο με το ποσό της βοήθειας που θα λαμβάνει όταν αντιμετωπίζει πρόβλημα κεφαλαιακής επάρκειας) και θα αναλαμβάνει την υποχρέωση (στην περίπτωση που δεν επιστρέψει τα δανεικά μέσα στον προκαθορισμένο χρόνο) οι μετοχές αυτές να μετατρέπονται σε κοινές –αποκτώντας, έτσι, νέο στρατηγικό εταίρο: το Δημόσιο. Το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, θα έχει τη μορφή ενός Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.) και θα έχει κύριο μέτοχο το ελληνικό Δημόσιο (το οποίο θα διαθέσει τα απαραίτητα ποσά, αντλώντας από το πακέτο σωτηρίας των 110 δισεκατομμυρίων ευρώ του δανεισμού), ενώ υπάρχει «κερκόπορτα» και για  «ιδιωτική συμμετοχή». Ένα είναι σίγουρο: τα λιμοκοντόρικα δουλικά του πολιτικού συστήματος δίνουν (για μία ακόμη φορά) επιτυχείς εξετάσεις στα αφεντικά τους, διαφυλάσσοντας με κάθε τρόπο τα συμφέροντα αυτών…

 Σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή 

(«Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 13.06.2010)

Και, για να λαϊκίσουμε ακόμη περισσότερο, θα σταθούμε σε δημοσίευμα με τίτλο «Η κρίση δεν άγγιξε τα χρυσά στελέχη» (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 13.06.2010. Από το εν λόγω ρεπορτάζ συνάγεται το συμπέρασμα ότι οι περισσότερες τράπεζες έχουν διατηρήσει σε δυσανάλογα υψηλά επίπεδα (συγκριτικά με τις ζημιές που ανακοινώνουν) τις αμοιβές (πάγιες ή έκτακτες) των υψηλόβαθμων στελεχών τους (ελληνιστί, golden boys and girls) –παρά το γεγονός ότι δε βρίσκονται στα επίπεδα των περασμένων ετών, αφού μειώθηκαν κατά μέσο όρο 22,74%. Και, έστω, να δεχτούμε ότι ο όμιλος M.I.G. του Βγενόπουλου (στον οποίον παρατηρούνται οι πλέον δυσθεώρητες αποδοχές χρυσοκάνθαρων) δεν ευνοήθηκε από τα κρατικά πακέτα σωτηρίας˙ δεν ισχύει, όμως, το ίδιο για την Εθνική, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, την Alpha Bank, την Eurobank, την Πειραιώς και την Αγροτική…

«Καταθέστε τις αποταμιεύσεις σας στις τράπεζες, για να εξασφαλιστούν οι συντάξεις των διευθυντικών τους στελεχών…». Σκίτσο του Ισπανού Andrés Rábago García ("El Roto").

Κι ενώ οι αγιογδύτες πλιατσικολόγοι της αγέλης των πράσινων τρωκτικών έχουν βάλει στο στόχαστρο τους μη έχοντες (προσβλέποντας στην απόλυτη εξαθλίωση αυτών), ο διορισμένος διοικητής του ευαγούς ιδρύματος που φέρει την αυτάρεσκη ονομασία «Τράπεζα της Ελλάδος» προτείνει επιθετικές (δηλαδή, ανεξέλεγκτες) αποκρατικοποιήσεις, όχι μόνο για δημοσιονομικούς και διαρθρωτικούς λόγους, αλλά και ως μέσο για να ενισχυθεί η ρευστότητα –ενδεχομένως για να επιτευχθεί μεγαλύτερη εισροή ρευστού στους ναούς της τοκογλυφίας. Σύμφωνα με τον Προβόπουλο, το δημόσιο χρέος έχει περιορίσει δραματικά τη ρευστότητα του συστήματος, με αποτέλεσμα αρκετές τράπεζες να λειτουργούν σε οριακό επίπεδο. Γι’ αυτό, συνιστά να χρησιμοποιηθούν ως αιχμή του δόρατος οι αποκρατικοποιήσεις, με σκοπό την προσέλκυση ξένων επενδυτικών κεφαλαίων –τα οποία θα αποκαταστήσουν (εν μέρει) την απολεσθείσα ρευστότητα του συστήματος. Έτσι, σε συνδυασμό και με την πλήρη «κινεζοποίηση» των εργασιακών σχέσεων, θα δημιουργηθεί το πλέον κατάλληλο περιβάλλον για να λάβει χώρα το πείραμα που θα θεωρείται επάξια το μεγαλύτερο σκλαβοπάζαρο της νέας εποχής. Παράλληλα, οι τράπεζες ενισχύονται διαρκώς και δύσκολα θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα ρευστότητας, όσο κι αν παρατηρείται συνεχής εκροή καταθέσεων από επιχειρήσεις και νοικοκυριά (μείωση κατά περίπου 16 δισεκατομμύρια ευρώ, σχεδόν 7%, το πρώτο τετράμηνο του 2010) και μεταφορά χρημάτων στο εξωτερικό ή σε τραπεζικές θυρίδες –λόγω της ανασφάλειας και του πανικού που προκαλούν οι (κάθε άλλο παρά αβάσιμες) φήμες για επικείμενη ελεγχόμενη πτώχευση της χώρας και επιστροφή σε εγχώριο νόμισμα. Το σενάριο είναι πάγιο: ακόμη κι αν το μεγάλο μέρος του πληθυσμού εξαθλιωθεί, χρειάζεται η ηγεσία του πεφωτισμένου κεφαλαίου για να επέλθει η ανόρθωση. Βέβαια, κάπως έτσι, σκέπτονταν οι «ανώτεροι» την εποχή του Λουδοβίκου 16^ου και του τσάρου Νικόλαου Β’….

Υ.Γ. Διαβάζουμε στην εφημερίδα «Κόντρα» (φύλλο 603, Σάββατο 19 Ιουνίου 2010) σε κείμενο με τίτλο «Χρήμα με ουρά στους τραπεζίτες»: «[…] Όπως αποκαλύπτεται από τις οικονομικές καταστάσεις της Eurobank, τον Απρίλη και το Μάη εκδόθηκαν ομόλογα ύψους 3.950 εκατ. ευρώ με την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου. Τον Απρίλη η Eurobank δανείστηκε άλλα 720 εκατ. ευρώ σε ειδικά ομόλογα του ελληνικού δημοσίου. Έτσι, μέσα σ’ ένα δίμηνο η τράπεζα των Λάτσηδων ενισχύθηκε με 4,662 δισ. ευρώ, τα οποία προστέθηκαν στο 1,025 δισ. που είχε ήδη λάβει μέχρι τα τέλη Μάρτη.». 

Ξέφραγα αμπέλια...

Μετά το πεσκέσι των 28 δισεκατομμυρίων ευρώ, η «εθνικά υπερήφανη» κυβέρνηση των πράσινων δωσίλογων αποφάσισε να χορηγήσει πρόσθετο πακέτο βοήθειας ύψους 25 δισεκατομμυρίων ευρώ προς τις ελληνικές τράπεζες. Στον νόμο με τον οποίο κυρώθηκε το μνημόνιο συνεργασίας με το Δ.Ν.Τ. προβλέπεται η παροχή εγγυήσεων 15 δισεκατομμυρίων ευρώ, ενώ ο Παπακωνσταντίνου με τον Προβόπουλο, αποφάσισαν να επιταχύνουν τη δημιουργία του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας –το οποίο θα στελεχωθεί και με τεχνοκράτες του Δ.Ν.Τ. και θα «προικοδοτηθεί» με 10 δισεκατομμύρια ευρώ από το συνολικό πακέτο βοήθειας (τα πολυπόθητα δανεικά) των 110 δισεκατομμυρίων ευρώ που προορίζεται για την Ελλάδα, προκειμένου να ενισχυθεί το μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών και να μη ζημιωθούν οι τοκογλύφοι από τα «μη εξυπηρετούμενα» δάνεια. Και όλα αυτά με τι αντάλλαγμα; ουσιαστικά, κανένα, αφού και πάλι η (τρόπος του λέγειν) κυβέρνηση των πράσινων λαμόγιων αρκείται στην «καλή θέληση» των τραπεζιτών και τους ζητά «να προετοιμαστούν για το νέο περιβάλλον, αναλαμβάνοντας στρατηγικές πρωτοβουλίες, βελτιώνοντας τις υπηρεσίες σε επιχειρήσεις και καταναλωτές σε μια δύσκολη οικονομική περίοδο…» -δηλαδή, όλα όσα δεν έπραξαν (και για τα οποία είχαν δεσμευθεί) αφότου τσέπωσαν το προηγούμενο πακέτο. Ήδη, οι ελληνικές τράπεζες έχουν δανειστεί περί τα 50 δισεκατομμύρια ευρώ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και θεωρούνται οι πλέον εξαρτώμενες από αυτήν. Και όπως πάντα, οι μεγαλοτραπεζίτες εισπράττουν δισεκατομμύρια και μοιράζουν ψίχουλα με τη μορφή δανείων -μόλις 74 εκατομμύρια ευρώ χορηγήθηκαν τον Απρίλιο στα νοικοκυριά.

 Σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου («Ελευθεροτυπία» 28.04.2010)

Τρανταχτό παράδειγμα τράπεζας που χρησιμοποιεί τα χρήματα του πακέτου διάσωσης (δημόσιο χρήμα, παρακρατημένο βιαίως από τα κορόιδα τους φορολογούμενους) για να καλύψει αλλότρια κενά, αποτελεί το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Ο συγκεκριμένος φορέας έχει ήδη εισπράξει 751 εκατομμύρια ευρώ: 526 εκατομμύρια για να αντισταθμίσει τις ζημιές που επέφερε η ανεπιτυχής επένδυση χρημάτων (κίνηση για την οποία ουδέποτε λογοδότησε ο -διορισθείς από τον Αλογοσκούφη- τότε διοικητής Πάνος Τσουπίδης) σε ανύπαρκτης αξιοπιστίας υψηλότοκα κερδοσκοπικά παιχνίδια (ουσιαστικά, ανακύκλωση αέρα κοπανιστού) και 225 εκατομμύρια για να διασώσει τη χρεοκοπημένη «Ασπίς Bank» (η οποία μετονομάστηκε σε Τ-Bank, μετά την απόκτηση ποσοστού 32,9% επί του μετοχικού κεφαλαίου της από το Τ.Τ.), καταβάλλοντας 28.560.000 ευρώ για αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου. Και αν κάποιος καλοπροαίρετος πει ότι με αυτήν την κίνηση το Τ.Τ. προχωρεί σε εξυγίανση και αφαίρεση καρκινώματος, ας θυμηθούμε κάποια ζοφερά χαρακτηριστικά της περίπτωσης «Ασπίς Bank» και πώς τα ποικιλόμορφα ερπετά απολαμβάνουν ασυλία και ατιμωρησία. Τον Μάιο του 2008 (κι ενώ η «Ασπίς Bank» βρισκόταν ήδη σε δυσχερή θέση, λόγω των ζημιών που εμφάνιζε ο όμιλος «Ασπίς Πρόνοια» του Παύλου Ψωμιάδη), ο μέχρι τότε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος Κωνσταντίνος Καρατζάς, αποχωρούσε (αφού έβλεπε την καταστροφή να πλησιάζει) εισπράττοντας ιλιγγιώδη αποζημίωση των 6.500.000 ευρώ. Μέχρι την αποχώρησή του, δηλαδή μέσα σε πέντε μήνες, είχε τσεπώσει άλλα 3.000.000 ευρώ- συνολικά 9.544.000 ευρώ, pas mal. Ο Καρατζάς αποχώρησε (με το αζημίωτο, ενθυλακώνοντας χρήματα καταθετών και ασφαλισμένων) και τον διαδέχθηκε άλλο αδηφάγο τρωκτικό, ονόματι Χρήστος Σορώτος. Ο εν λόγω «κύριος», προερχόμενος από τη Citibank, υπέγραψε σύμβαση με τους εξής «ταπεινούς» όρους: ετήσιες μεικτές αποδοχές 700.000 ευρώ (αργότερα, κατέβασε τις απαιτήσεις του σε 580.000 ευρώ ετησίως) και ελάχιστη εγγυημένη επιπλέον μεικτή αμοιβή bonus 200.000 ευρώ για τα τρία πρώτα έτη της σύμβασης (κατόπιν, θα εισέπραττε περισσότερα), καθώς και αποζημίωση 1.800.000 ευρώ στην περίπτωση που η τράπεζα προχωρούσε σε μονομερή καταγγελία της σύμβασης. Τελικά, αποχώρησε μετά την είσοδο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου στο μετοχικό κεφάλαιο της «Ασπίς Bank», εισπράττοντας και την αποζημίωση –πώς ζημιώθηκε, άραγε; Βέβαια, ο κατάλογος με τα αχόρταγα σαπρόφυτα δεν έχει τελειωμό˙ ο λόγος περί της Όλγας Ψωμιάδη (θυγατέρα του Παύλου Ψωμιάδη), η οποία έχει περί τις 250.000 ευρώ μεικτές ετήσιες αποδοχές, τη στιγμή που χρωστάει στην τράπεζα 1.100.000 ευρώ από αγορές μετοχών τις οποίες δεν είχε πληρώσει και προχώρησε σε διακανονισμό. Άλλα 10.000.000 και πλέον ευρώ χρωστούν στην Τ-Bank διάφορες εταιρείες (στα διοικητικά συμβούλια των οποίων συμμετείχε η εν λόγω «κυρία») από δάνεια που έχουν πάρει. Όλα αυτά τα προμελετημένα εγκλήματα καλύπτονται από τη συνηθισμένη omertá που χαρακτηρίζει τις σχέσεις μεταξύ χρυσοκάνθαρων αεριτζήδων. Επειδή, όμως, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο δεν είναι ιδιωτική εμπορική τράπεζα κι επειδή εισπράττει έκτακτες οικονομικές ενισχύσεις (δημόσιο χρήμα), οι διορισμένοι επικεφαλής του (ο πρόεδρος του Τ.Τ. Κλεάνθης Παπαδόπουλος και ο διευθύνων σύμβουλος της Τ-Bank Γιώργος Χατζηνικολάου) είναι απολύτως υπόλογοι…

Φυσικά, η υπαλληλική θέση των πολιτικάντηδων (υφιστάμενοι) απέναντι στους μεγαλοκαρχαρίες του χρήματος (προϊστάμενοι) δεν είναι φαινόμενο που απαντάται αποκλειστικά στην απέθαντη Ψωροκώσταινα. Στις 20.05.2010, η Γερουσία των Η.Π.Α. ενέκρινε (με ψήφους 59-39) το νομοσχέδιο για τη μεταρρύθμιση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας, αφήνοντας εκτός τις τροπολογίες που (θεωρητικά) θα εμπόδιζαν τις μεγάλες τράπεζες να συμπεριφέρονται με ασυδοσία και θα περιόριζαν την ανεξέλεγκτη κερδοφορία της Wall Street. Έτσι, παρακάμφθηκε ο περίφημος «κανόνας Βόλκερ» (άλλως, «τροπολογία Merkley-Levin»), σύμφωνα με τον οποίον οι εμπορικές τράπεζες δε θα μπορούσαν να χρησιμοποιούν τα χρήματα των καταθετών για τα χρηματιστηριακά τους στοιχήματα (proprietary trading)˙ η συγκεκριμένη τροπολογία αποτέλεσε αντικείμενο ανταλλαγής με τροπολογία Ρεμπουπλικάνων που εξαιρούσε τους πωλητές αυτοκινήτων από την εποπτεία του νέου γραφείου προστασίας του καταναλωτή.

Πόρ(δ)ισμα...

Στις εφημερίδες της 19^ης Μαΐου 2010 δημοσιεύθηκε ολοσέλιδη καταχώριση της MARFIN EGNATIA BANK, με τίτλο «Μήνυμα του Ανδρέα Βγενόπουλου, μη εκτελεστικού Προέδρου της MARFIN POPULAR BANK, μητρικής Τράπεζας της MARFIN EGNATIA BANK, προς όλους τους εργαζομένους της Τράπεζας». Στο κείμενο αυτό (με ημερομηνία 18 Μαΐου 2010), ο «αυτοδημιούργητος» και «αδιάφθορος» Βγενόπουλος επιχειρεί να διαδώσει το δικό του πόρισμα, να προκαταλάβει την έρευνα (αν και δε θα υπήρχε ποτέ περίπτωση να του καταλογιστούν ευθύνες) και να δηλώσει «θύμα» και «συμπάσχων». Ας δούμε κάποια σημεία από το κείμενο: [...] ολοκλήρωσα σήμερα τη δική μου έρευνα για τις συνθήκες της άνανδρης δολοφονίας, αφού είχα και προσωπικές επαφές με το Σύλλογο Εργαζομένων στην MARFIN – ΕΓΝΑΤΙΑ και με τους διασωθέντες συναδέλφους του Καταστήματος Σταδίου [...] δεχθήκαμε μια απίστευτη επίθεση λάσπης κυρίως μέσα από blogs που δημοσίευαν ανώνυμες ή «επώνυμες» επιστολές ανύπαρκτων συναδέλφων μας [...] Η MARFIN – ΕΓΝΑΤΙΑ είναι ένα παράδειγμα εργοδοσίας που έχει άριστες σχέσεις με τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων της. Πραγματοποιήσαμε συγχώνευση τριών τραπεζών και παρόλο που προέκυψαν πολλοί υπεράριθμοι δεν απολύθηκε κανείς. Τα αιτήματα των εργαζομένων που μας διαβιβάζονται μέσω του Συλλόγου τους ικανοποιούνται πάντα, στον βαθμό που αυτό είναι εφικτό. Και φυσικά, ποτέ δεν έχουν υπάρξει οποιασδήποτε μορφής εμπόδια για όποιον εργαζόμενο θέλει να απεργήσει. Ποτέ δεν έχει υπάρξει επίπτωση σε έναν εργαζόμενο που έχει απεργήσει ούτε για την προαγωγή του, ούτε για τη μισθολογική του εξέλιξη, ούτε για το bonus του [...] Το κατάστημα Σταδίου είχε όλα τα από το νόμο προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας, πυρανίχνευση, πυρασφάλεια με 16 πυροσβεστήρες, έξοδο κινδύνου, ενισχυμένα τζάμια, με τους περιορισμούς όμως ενός διατηρητέου κτιρίου που δεν μπορούσε από την υφιστάμενη νομοθεσία να μετατραπεί σε φρούριο [...] Το τζάμι χτυπήθηκε με αλλεπάλληλα χτυπήματα από δύο βαριοπούλες και, παρόλο που δεν έσπασε, σε κάποια σημεία υποχώρησε και κάπου ανοίχτηκε μια τρύπα υπό συνθήκες που ασφαλώς θα μας εξηγήσει το πόρισμα των ανακριτικών αρχών. Από εκεί πετάχτηκαν ειδικές μη συνηθισμένες βόμβες μολότοφ και αδειάστηκε το περιεχόμενο ενός μπιτονιού που περιείχε ένα ειδικό εύφλεκτο υλικό που προκαλεί άμεσα πυκνό καπνό και συνθήκες ασφυξίας. Οι διασωθέντες το παρομοιάζουν με «βόμβες napalm» [...] Είμαι υπερήφανος που η Τράπεζά μας δεν έχει πάρει καμία κρατική ενίσχυση και που όλοι μαζί, Διοίκηση και εργαζόμενοι, προσπαθούμε να προστατέψουμε με την εργασία μας την ανεξαρτησία της Τράπεζας και τη διατήρηση των θέσεων εργασίας [...] Το τραγικό κατάστημα στην Σταδίου δεν θα λειτουργήσει ποτέ ξανά. Η 5η Μαΐου θα είναι πάντα για μας μέρα αργίας και μνήμης των συναδέλφων μας και οι οικογένειές τους έχουν γίνει ήδη και δικές μας. Η λάσπη δεν μας αγγίζει. Η οδύνη μας βαραίνει, αλλά και μας δυναμώνει για τη κρίσιμη περίοδο που διανύουμε. Αναπάντητο όμως μένει το ερωτηματικό σε ποια Πολιτεία και σε τι κοινωνία ζούμε επιτέλους.

Απορίες αφελούς: ποιος κρίνει (και με ποια κριτήρια) σε ποιον βαθμό είναι εφικτό να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των εργαζομένων (τα οποία, σύμφωνα με τον mr. MIG, ικανοποιούνται πάντα); Αν η υφιστάμενη αρχή θέλει να υπονομεύσει την ανέλιξη κάποιου υπαλλήλου, δεν μπορεί να επικαλεστεί άλλα «κουσούρια» ή «ανεπάρκειες» αυτού χωρίς να αναφερθεί στη συμμετοχή του σε απεργία; Πώς γνωρίζει ο Βγενόπουλος ότι ερρίφθησαν «ειδικές μη συνηθισμένες βόμβες μολότοφ» και τι εμπειρία έχουν οι διασωθέντες υπάλληλοι από «βόμβες napalm»; Το γεγονός ότι η Marfin δε συμμετέχει στα «πακέτα» διάσωσης ή ενίσχυσης του τραπεζικού συστήματος, δε σημαίνει πως ο πρώην δικηγόρος είναι άμεμπτος και άσπιλος –κυρίως ως εργοδότης σε πολλές επιχειρήσεις, αλλά και ως πάμπλουτος «από το πουθενά»...

Εν μέσω αποδοκιμασιών, πηγαίνοντας χαμογελαστός να «αποδώσει φόρο τιμής» στους τρεις νεκρούς, δείχνει τρία δάχτυλα όταν γίνεται λόγος για κότερα. Μόνο τρία κότερα διαθέτει ο «Έλληνας Berlusconi»; φτώχεια...

Την επαύριο του τραγικού γεγονότος, εργαζόμενος στο συγκεκριμένο υποκατάστημα της Marfin (τα στοιχεία του δε δημοσιοποιήθηκαν, για ευνόητους λόγους) έστειλε επιστολή-καταγγελία στον Τύπο, αναφορικά με τις συνθήκες εργασίας. Στην επιστολή ο συγκεκριμένος εργαζόμενος αναφέρει: «Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέλφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μήνυμα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Οποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης. Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα. Το συγκεκριμένο κτίριο δεν διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας. Κανένα κατάστημα της τράπεζας δεν διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό. Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Marfin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους. Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρ' όλο που η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρ' όλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του. Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρ' όλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ. Βγενόπουλου. Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρ' όλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Οποιος φύγει, να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο Διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο. Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά "ή δουλεύεις ή απολύεσαι". Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρ' όλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί. Επιτέλους, κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδελφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ. Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή όποιος δεν δουλέψει, να μην έρθει αύριο στο γραφείο.».

 Οι φωτογραφίες δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα «Κόντρα» (15.05.2010, φύλλο 598)

Όμως, και ο αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Γραμματείας Τύπου της Ο.Τ.Ο.Ε. Δημήτρης Φωτόπουλος διαψεύδει τους ισχυρισμούς του Βγενόπουλου, δηλώνοντας ότι  «[...] οι τράπεζες που βρίσκονται στη διαδρομή των διαδηλώσεων έχουν ευθύνη και υποχρέωση να παίρνουν τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία των εργαζόμενων και των πολιτών. Οι υπόλοιπες τράπεζες κατέβασαν τα ρολά, προστάτευσαν τις εισόδους τους και δεν γνωρίζουμε αν είχαν φροντίσει να διώξουν και τους υπαλλήλους τους. Η συγκεκριμένη τράπεζα, όμως, ήταν ορθάνοιχτη και χωρίς καθόλου μέτρα ασφαλείας που θα απέτρεπαν εκδήλωση φωτιάς. Δεν έχει ούτε καν ρολά. Οι υπάλληλοι προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να φύγουν και δεν υπήρχε κανείς. Προσπαθούσαν να σπάσουν τα τζάμια και οι πυροσβέστες με λοστούς για να μπορέσουν να απεγκλωβίσουν τους ανθρώπους. Στην τράπεζα δεν υπάρχουν ειδικά συστήματα. Η πόρτα θα έπρεπε να είναι εντελώς κλειστή, για να μην μπορούν να μπουν άτομα μέσα. Υπάρχει και η πληροφορία ότι οι εργαζόμενοι είχαν ζητήσει να αποχωρήσουν και δεν τους το επέτρεψαν. Το θέμα είναι ότι τελικά το θλιβερό γεγονός έχει και φυσικούς αλλά και ηθικούς αυτουργούς. Οι ηθικοί είναι και η πολιτική της κυβέρνησης και η συγκεκριμένη διοίκηση της τράπεζας. Και πρέπει να αποδοθούν ευθύνες [...] ».

Οι σαράφηδες της Ψωροκώσταινας...

Μέσα στο 2008, η κυβέρνηση των «γαλάζιων μεταρρυθμιστών» παρακαλά τους εγχώριους τοκογλύφους να καταδεχτούν τα 28 δισεκατομμύρια ευρώ (το περίφημο «πακέτο σωτηρίας», χρήμα προερχόμενο από τη φορολογία) που τους χορηγεί, με σκοπό να ενισχυθεί η τραπεζική ρευστότητα –δηλαδή, να συνεχίσουν να δανείζουν με τους γνωστούς επαχθείς όρους. Ο Αλογοσκούφης υποστηρίζει ότι έχει συνάψει «συμφωνία κυρίων» (θου Κύριε!!!) με τους τραπεζίτες, σύμφωνα με την οποία για υπαχθούν στην ευνοϊκή ρύθμιση πρέπει να δεχθούν το Δημόσιο ως μέτοχο. Οι μεγαλοσαράφηδες αντιδρούν και απειλούν να απαξιώσουν την κυβερνητική δωρεά, με αποτέλεσμα, τον Νοέμβριο του 2008, το υπουργείο να αποσύρει την υποχρεωτική συμμετοχή του Δημοσίου στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών μέσω προνομιούχων μετοχών. Ως αντιστάθμισμα, επιβάλλει την τοποθέτηση εκπροσώπου του Δημοσίου στο διοικητικό συμβούλιο, με δικαίωμα βέτο στη διανομή μερισμάτων και τις αποδοχές των στελεχών, καθώς και ελεύθερη πρόσβαση στα βιβλία και στοιχεία της τράπεζας. Την ίδια εποχή, οι απόγονοι του Shylock (ο κεντρικός χαρακτήρας στο έργο «Ο Έμπορος της Βενετίας» του William Shakespeare) ξεσαλώνουν, φουσκώνοντας τα επιτόκια χορηγήσεων δανείων έως και 22% και τροποποιώντας μονομερώς (δηλαδή, υπέρ αυτών) τους όρους των ήδη χορηγηθέντων δανείων. Η κυβέρνηση ξιφουλκεί ανέξοδα και ανώδυνα, με τον μπουχέσα πρωθυπουργό (Καραμανλής) να παρα-καλεί τις διοικήσεις των τραπεζών να επιδείξουν «κοινωνική ευθύνη» (από τις πλέον ανούσιες φράσεις που έχουν διατυπωθεί από καταβολής κόσμου), τον υπουργό Οικονομίας (Γιώργος Αλογοσκούφης) να κομπάζει ότι «η κυβέρνηση έχει τον τρόπο να πιέσει τις τράπεζες...» (εννοώντας, προφανώς, πως έχει σκοπό να υποκύψει σε όλες τις απαιτήσεις των μεγαλοκαρχαριών του παρά), και τον ανύπαρκτο υπουργό Ανάπτυξης (α-Χρήστος Φώλιας) καταγγέλει ονομαστικά την Εθνική Τράπεζα (η οποία, για τους πρώτους εννέα μήνες του 2008, ανακοινώνει καθαρά κέρδη 1,235 δισεκατομμύρια ευρώ –αύξηση 7%), καλώντας τον διοικητή της Τάκη Αράπογλου «να ανακαλέσει αδιαφανείς και καταχρηστικούς όρους στις πιστωτικές κάρτες...». Προσπαθώντας να κατευνάσουν τη λαϊκή οργή, οι κυβερνώντες διατυμπανίζουν πως «δεν κατάσχονται σπίτια για οφειλές έως 20.000 ευρώ...», αλλά οι εισπρακτικές εταιρείες «αλωνίζουν» και οι οφειλέτες (προκειμένου να περισώσουν την κατοικία τους) στενάζουν υπό την πίεση αυστηρών προϋποθέσεων, δυσβάσταχτων δικαστικών εξόδων και δικηγορικών αμοιβών, πιεστικών χρονοδιαγραμμάτων, κλπ.

 

Στις 12.11.2008, το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης (Ε.Ε.Θ.) καταθέτει μηνυτήρια αναφορά στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης, για την αυθαίρετη αύξηση των επιτοκίων αποπληρωμής δανείων από τις ελληνικές τράπεζες. Προηγήθηκαν καταγγελίες επαγγελματιών οι οποίοι έλαβαν επιστολές-τελεσίγραφα από διάφορα τραπεζικά ιδρύματα, που τους θέτουν το εκβιαστικό δίλημμα της προσέλευσης αποδοχής της αύξησης ή της πλήρους εξόφλησης του δανείου εντός ολίγων ημερών. Όπως τονίζεται στη μηνυτήρια αναφορά, «οι μονομερείς πράξεις των τραπεζικών ιδρυμάτων απέναντι στους δανειολήπτες είναι όλως διόλου καταχρηστικές, αντισυνταγματικές και ενάντια στη νομοθεσία προστασίας του καταναλωτή και πλήττουν ανεπανόρθωτα τον κλάδο των επαγγελματιών-δανειοληπτών με παράνομο τρόπο...». Και, ω του θαύματος, οι άπληστοι αργυραμοιβοί (οι οποίοι, μονίμως και διαχρονικά περιφρονούν επιδεικτικά) όλες τις εις βάρος τους δικαστικές αποφάσεις) αποφασίζουν να δείξουν «κοινωνική ευαισθησία» και ανακοινώνουν μειώσεις 1% (μην το παρακάνουμε, κιόλας...) στα επιτόκια των πιστωτικών καρτών και των επιχειρηματικών δανείων –αφού, προηγουμένως, τα έχουν εκτνάξει στα ύψη.

Στις 16.11.2008, η «Καθημερινή» δημοσιεύει συνέντευξη του Γιάννη Κωστόπουλου (προέδρου της Alpha Bank, η οποία ανακοινώνει καθαρά κέρδη 567,8 εκατομμύρια ευρώ για τους πρώτους εννέα μήνες του 2008), στην οποία φαίνονται ξεκάθαρα οι λόγοι για τους οποίους κάποιοι από τους μεγαλοσαράφηδες βιάζονται να ενταχθούν στην ευνοϊκή ρύθμιση των 28 δισεκατομμυρίων. Ο Κωστόπουλος βεβαιώνει πως «η τράπεζά μας θα ενταχθεί στο σχέδιο κάνοντας χρήση όλων των μέτρων που το ελληνικό Δημόσιο μάς παρέχει, γιατί πιστεύουμε πως αυτό το σχέδιο είναι καλό για την οικονομία, και ό,τι είναι καλό για την οικονομία είναι καλό και για τις τράπεζες...» και καθησυχάζει για το ζήτημα των επιτοκίων χορηγήσεων, λέγοντας ότι «σε σχέση με τα σημερινά επίπεδά τους, ασφαλώς θα πέσουν. Αλλά, μην περιμένετε ότι θα γυρίσουν εκεί που ήταν στην αρχή του 2008...». Όμως, η ουσία κρύβεται στην ακόλουθη δήλωση: «Έπειτα από πολλά χρόνια, και πολλή προσπάθεια, αναβιώνει η Χάρτα του Ρήγα Φεραίου, με τα ελληνικά επιχειρηματικά συμφέροντα να φθάνουν από το Αιγαίο ώς τον Δούναβη [...] η Alpha Bank με δίκτυο πλέον των 500 καταστημάτων, μεγαλύτερο από το αντίστοιχο της Ελλάδος, και με όνομα που τυγχάνει άριστης αποδοχής από τους κατοίκους των χωρών αυτών, πληροί βασικές προϋποθέσεις που θα μας επιτρέψουν να επιτύχουμε σχετικώς σύντομα πιστωτική επέκταση που να συμβαδίζει με την άντληση καταθέσεων στις επιμέρους χώρες.». Κατά τ’ άλλα, θα τονωθεί η εγχώρια οικονομία... Και η αντίδραση του υπερφιλόδοξου (και «σοσιαλιστή») Βγενόπουλου (M.I.G.): «τα χρήματα και οι εγγυήσεις του Δημοσίου θα χρησιμοποιηθούν όχι μόνον για νέα δάνεια αλλά και για την αντιμετώπιση υφισταμένων προβλημάτων ρευστότητας, τα επιτόκια των δανείων δεν θα μειωθούν ουσιαστικά και οι Ελληνες καταθέτες και φορολογούμενοι θα στηρίξουν τον δανεισμό και την ανάπτυξη των Βαλκανίων με την αναβίωση της Χάρτας του Ρήγα Φεραίου...». Στις 19.11.2008, το σχέδιο στήριξης των τραπεζικών υπερκερδών γίνεται δεκτό και από την Κο(νο)μισιόν η οποία κάνει λόγο για «προσπάθεια σταθεροποίησης των αγορών ως απάντηση στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση...» -πρακτική που εφαρμόζεται ήδη και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες: «Ηνωμένο Βασίλειο», Ιρλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Αυστρία. Τελικά, στις 27.11.2008, οι «δύσκολοι» μεγαλοσαράφηδες (Εθνική, Alpha, Πειραιώς, Eurobank, Αγροτική και Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο) ανακοινώνουν ότι «καταδέχονται» να υπαχθούν στο σχέδιο ενίσχυσης ρευστότητας, έχοντας εξασφαλίσει το ελεύθερο να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα όπως επιθυμούν (και όχι να τα διαθέσουν απαραιτήτως στις ελληνικές επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά, διότι αυτό παραβιάζει την «αρχή της ίσης μεταχείρισης» (non-discrimination) των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης) –δηλαδή, να στηρίξουν τα κερδοσκοπικά παιχνίδια τους στα Βαλκάνια. Αρχές Ιανουαρίου 2009, η Alpha και η Eurobank αποφασίζουν να αυξήσουν το μετοχικό τους κεφάλαιο (εκδίδοντας, έκαστη, «προνομιούχες μετοχές» αξίας 950 εκατομμυρίων ευρώ, τις οποίες αναλαμβάνει να καλύψει το Ελληνικό Δημόσιο), όπως και η Αγροτική (κατά 675 εκατομμύρια ευρώ) –καθιστώντας, έτσι, το Ελληνικό Δημόσιο μεγαλομέτοχο (24,2% στην Εθνική, 19% στην Πειραιώς, 33% στην Alpha, 40% στη Eurobank, 100% στην Αγροτική) τουλάχιστον για πέντε χρόνια. Σύμφωνα με τις κυβερνητικές ανακοινώσεις, στη διάρκεια αυτής της περιόδου το Δημόσιο θα εισπράττει επιτόκιο 10% από τις τράπεζες για τις προνομιούχες μετοχές που έχει εξαγοράσει και οι τράπεζες θα υπάγονται σε περιορισμούς τόσο αναφορικά με τις αμοιβές που προσφέρουν στα ανώτατα διοικητικά τους στελέχη (οι αποδοχές της διοίκησης δεν μπορούν να υπερβαίνουν αυτές του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος) όσο και αναφορικά με τη μερισματική πολιτική που ακολουθούν (στους μετόχους θα διανέμεται μόνο το 35% των κερδών). Παρά τις εξαγγελίες αυτές, τον Νοέμβριο του 2009, γίνεται γνωστό πως η διοίκηση της Εθνικής έχει δώσει bonus 17 εκατομμυρίων ευρώ – από τα οποία, οι 10.000 εργαζόμενοι έλαβαν μόλις τα 4,5 εκατομμύρια (450 ευρώ έκαστος) και τα υπόλοιπα 12,5 εκατομμύρια τα μοιράστηκαν οι σύμβουλοι και τα υψηλόβαθμα στελέχη. Νωρίτερα, τον Φεβρουάριο του 2009, μαθαίνουμε ότι σύμφωνα με το «Επικαιροποιημένο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης 2008-2011» οι Έλληνες φορολογούμενοι θα πληρώσουν (για την τριετία 2009-2011) 28 δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον φόρους –δηλαδή, όσο ακριβώς κοστίζει το «πρόγραμμα της ρευστότητας για την οικονομία». Έτσι, γίνεται σαφές και στους πλέον δύσπιστους ότι το κράτος βάζει το χέρι στις τσέπες μας («μας πιάνει τον κόπο...», όπως λέει ο Πανούσης) για να δίνει «ζεστό χρήμα» στους μαφιόζους κολλυβιστές. Φυσικά, όπως ήταν αναμενόμενο, οι τράπεζες πήραν το χρήμα για να βουλώσουν δικές τους «τρύπες» και να διασφαλίσουν τα συμφέροντα των μεγαλομετόχων τους, και όχι για να «χρηματοδοτήσουν την αγορά» -όπως ψευδώς δηλώνουν οι πολιτικάντηδες και αφελώς προσδοκούν οι ευπειθείς υπήκοοι. Η Κατσέλη και οι λοιποί λιμοκοντόροι του υπουργείου Οικονομίας αναλώνονται σε εκκλήσεις (δηλαδή, παρακλήσεις ελεημοσύνης) προς τους μεγαλοτραπεζίτες, προσπαθώντας να τους πείσουν να «τονώσουν τη ρευστότητα στην αγορά», δηλαδή να αρχίσουν και πάλι να δανείζουν. Οι δε μεγαλοσαράφηδες επικαλούνται «κύμα απόσυρσης καταθέσεων» το οποίο τους κάνει επιφυλακτικούς και φειδωλούς. Από την άλλη, χάρη στα «πακέτα σωτηρίας» (χρήματα από τη φορολογία), οι ιδιωτικές τράπεζες δανείζονται από την Ε.Κ.Τ. (με εγγύηση κρατικά ομόλογα) με επιτόκια 1,5-2% και δανείζουν στην εγχώρια αγορά με 7% -άρα, πού βρίσκεται η «επισφάλεια» την οποία επικαλούνται; Έτσι, αφού έχουν τσεπώσει χρήμα το οποίο δια της βίας αρπάζει το ληστρικό κράτος από τους υποτακτικούς του (αυτό σημαίνει, εν Ελλάδι, ο όρος «φορολογία εισοδήματος»), δηλώνουν (με την πάγια αλαζονεία που τους διακρίνει) ότι θα χορηγήσουν νέα δάνεια «μετά την ύφεση» -δηλαδή, πότε; όποτε και αν θελήσουν και, φυσικά, με τους δικούς τους όρους!!! Εξάλλου, γνωρίζουν πολύ καλά πως τα τσουτσέκια των ψευδοκυβερνήσεων είναι δικοί τους υπαλληλίσκοι και η παλικαριά τους εξαντλείται σε ανέξοδα και θνησιγενή ξεσπαθώματα. Χαρακτηριστική είναι η ανάλογη γαλλική περίπτωση όταν, αρχές Νοεμβρίου 2008, ο Γάλλος πρωθυπουργός François Fillon «απειλεί» (με απόσυρση των πιστώσεων ή κρατικοποίηση) τις τράπεζες που έχουν λάβει κρατική ενίσχυση (συνολικό «πακέτο» 360 δισεκατομμυρίων ευρώ) και δε δανείζουν. Αν τον έλαβαν υπόψιν; ρητορικό το ερώτημα...

 Σκίτσο του Ηλία Μακρή («Καθημερινή», 29.11.2008)